Toen afgelopen zomer Luciano Gaucci, de excentrieke voorzitter van de Italiaanse eersteklasser Perugia, het idee lanceerde om eerst de Zweedse sterspeelster Hanna Ljungberg en later de Duitse wereldvoetbalster van het jaar Birgit Prinz naar zijn team te transfereren, werd dat over de hele wereld op hoongelach onthaald. Een absolute primeur, dat wel, maar hoe zou een vrouw nu tussen al die mannelijke voetballers haar plaats op een eerlijke wijze kunnen afdwingen ? Gaucci haalde er de internationale voetbalreglementen bij, waarin vreemd genoeg geen onderscheid wordt gemaakt tussen mannen en vrouwen. In principe moet het dus kunnen, een vrouw in een voor de rest mannelijk elftal...
...

Toen afgelopen zomer Luciano Gaucci, de excentrieke voorzitter van de Italiaanse eersteklasser Perugia, het idee lanceerde om eerst de Zweedse sterspeelster Hanna Ljungberg en later de Duitse wereldvoetbalster van het jaar Birgit Prinz naar zijn team te transfereren, werd dat over de hele wereld op hoongelach onthaald. Een absolute primeur, dat wel, maar hoe zou een vrouw nu tussen al die mannelijke voetballers haar plaats op een eerlijke wijze kunnen afdwingen ? Gaucci haalde er de internationale voetbalreglementen bij, waarin vreemd genoeg geen onderscheid wordt gemaakt tussen mannen en vrouwen. In principe moet het dus kunnen, een vrouw in een voor de rest mannelijk elftal... "Gewoon een belachelijk idee", vindt Christian Wilhelmsson (24), speler van Anderlecht en sinds kort ook Zweeds international. "Hanna is een van de beste speelsters ter wereld, dan moet je haar niet in een mannenteam willen onderbrengen. Je ziet dat toch ook niet op de Olympische Spelen ? Daar is er voor iedere sporttak een apart klassement voor vrouwen en mannen. In de atletiek, bijvoorbeeld, verschillen de prestaties van de vrouwen helemaal van die van de mannen : laat ze dan ook in hun eigen categorie strijden ! Vanaf het moment dat je het vrouwenvoetbal met dat van de mannen gaat vergelijken, ben je absoluut fout bezig. Het zijn gewoon twee aparte sporten." Zijn vriendin CarolinaHakansson (19) is het daar volmondig mee eens. Jarenlang voetbalde ze zelf in Zweden, tot ze vorige zomer met Christian naar België kwam. Met spijt in het hart gaf ze haar passie voor hem op. "Vanaf mijn negende," zegt ze, "kende ik maar één sport. Ik heb zo'n tien jaar gevoetbald. Het begon bij een kleine club uit de tweede divisie, omdat al mijn vriendinnen en mijn twee oudere zussen er ook speelden. Omdat ik vrij snel ben, heb ik altijd in de spits gespeeld." Nu is ze vooral met aerobics bezig. "Ze heeft inderdaad veel voor me opgeofferd," beaamt Christian, "haar sport en haar land. Maar samenleven met een profvoetballer is iets speciaals. Je moet wat flexibel zijn. Als vrouw kan je ook niet eeuwig topsport op het hoogste niveau blijven beoefenen, vind ik. Ze heeft het lang genoeg gedaan, er zeer veel voor gelaten en ik denk dat ze nu maar eens wat voor haar plezier moet gaan doen."Nu ze haar diploma middelbaar onderwijs op zak heeft, besliste Carolina om een sabbatjaar in te lassen. Misschien dat ze nog wel iets in de toeristensector zal studeren, maar dan later. Om niet de hele dag thuis te zitten, nam ze een job aan in een Brussels restaurant, vlakbij het Europees parlement. "Thuis overvalt de eenzaamheid je en komen de muren op je af", vertelt ze. "Zover wil ik het niet laten komen en dus kom ik zoveel mogelijk buiten om de mensen te leren kennen. Ik heb gewoon te veel energie om stil te zitten, ik moet bezig zijn. Het restaurant is alleen tijdens de week open. Er komen veel Zweden en Denen lunchen die voor de Europese Unie werken. In de weekends ben ik vrij en dan kan ik voor Christian gaan supporteren. Vaak zit ik met de vriendin van Olivier Deschacht of met Linda, de vrouw van Pär Zetterberg, in de tribune. Ook buiten het voetbal spreken we geregeld eens af." Na een wedstrijd is voetbal geen gespreksonderwerp. Carolina : "Mijn mening over zijn spel doet er dan niet toe. Het beste is om hem dan gewoon met rust te laten." Christian : "Ik praat maar met twee mensen over voetbal : mijn vader en mijn beste vriend. Ik kan mijn job moeilijk van me afzetten, denk bij manier van spreken 24 uur per dag aan voetbal. Daarom kan ik na een wedstrijd ontzettend afwezig en verstrooid zijn. Carolina is daar niet altijd even gelukkig mee. Ik moet leren om me meer te ontspannen en me het allemaal niet zo erg aan te trekken. Dat besef ik wel. Maar het helpt dat mijn vriendin zelf voetbal heeft gespeeld en het spelletje tenminste begrijpt. Dat kom je in de mannelijke voetballerij niet vaak tegen."Christian en Carolina leerden elkaar kennen een jaar of drie geleden via gemeenschappelijke vrienden. Ze gingen naar elkaars wedstrijden kijken, maar echt gecharmeerd van het vrouwenvoetbal is Christian niet. Toch brengt hij er respect voor op. In het najaar van 2003 werd in de Verenigde Staten het WK voor vrouwen georganiseerd. Zweden verloor de finale van Duitsland (door een golden goal), maar het Scandinavische team had indruk gemaakt. Ook op Christian. " Victoria Svensson en Hanna Ljungberg speelden de pannen van het dak", zegt hij. "In Zweden is voetbal zonder twijfel de populairste sport bij meisjes." "Ik vind het Zweedse vrouwenvoetbal echt van een heel goede kwaliteit," zegt Christian. "Het wordt steeds beter. Ik heb echt genoten van de wedstrijden op het laatste WK. Wat me vooral opvalt, is dat er in het vrouwenvoetbal nog authentieke fairplay te zien is. Vuil en gemeen spel zal je er zelden zien. Ze vergeten het zelfs om komedie te spelen, het komt gewoon niet in hen op." Toen Christian en Carolina elkaar pas kenden, vertrok hij voor drie seizoenen naar Stabaek in Noorwegen. "Misschien geen evidente keuze," zegt de Anderlechter, "maar de trainer was er een Zweed. De aanpassing was enorm, ook voor mij, want als jonge gast moest ik van de ene op de andere dag alleen op kot leven."Schoolplichtige Carolina bleef achter in Zweden. De afstand tussen hen beiden knaagde, maar de relatie hield stand. "Het was een harde tijd", blikt ze terug. "Ik was amper zestien, zat op de middelbare school en moest mijn studies nog afmaken. Soms duurde het drie maanden voor ik Christian terugzag. Elke zomer kwam ik twee en een halve maand naar Noorwegen, en ik vond het verschrikkelijk wanneer ik terug naar Zweden moest. Ik kan je verzekeren dat de telefoonrekeningen in die drie jaar heel hoog konden oplopen (lacht). "Maar opeens werd het me te veel, ik miste hem gewoon te erg en op een goede dag nam ik de bus naar Noorwegen. Vanaf toen bracht ik ieder weekend bij hem door. Op zondagavond nam ik de bus terug, die me voor de schoolpoort weer afzette. Drie jaar lang een langeafstandsrelatie onderhouden was echt moeilijk. Elke vrije dag probeerde ik bij hem te zijn."Het is niet ongewoon in Zweden dat mensen al op jonge leeftijd op hun eigen benen gaan staan. "Een uitstekende mentaliteit, vind ik", zegt Christian. " Live and let live ! Bij ons wordt je vrij snel aangeleerd hoe je je eigen boontjes moet doppen. Begrijpelijk ook : wij komen van een klein stadje met veel bossen en omsloten door een meer. Dan moet je als ambitieuze jongere wel op zoek naar iets anders." Zweedse families hangen ook niet zo sterk aan elkaar zoals, bijvoorbeeld, Italiaanse families. "En ik zou het liever op de Italiaanse manier zien", geeft Christian toe. "De gemiddelde Zweedse familie komt eigenlijk alleen met Kerstmis samen. Bij mijn familie zien we elkaar gelukkig wel vaak, maar erg belangrijk wordt dat niet gevonden in Zweden. Echtscheidingen zijn er erg talrijk en er zijn ook vrij veel alleenstaande moeders. Mijn ouders zijn ook uit elkaar gegaan, jammer maar het gebeurt helaas erg vaak.""Ik zou later het liefst in Italië spelen", bekent Christian zijn voorkeur voor de zuiderse levensstijl. "Gewoon omdat ik van het land hou : het eten, de mode, de cultuur en natuurlijk het voetbal. Allemaal zaken waarvan ik overtuigd ben dat ze het best bij mij passen. Maar in mijn voetbalcarrière bekijk ik alles stap voor stap. Vorige zomer legde ik enkele tests af bij Olympique Marseille, maar nadat ik alles goed op een rijtje had gezet, koos ik voor Anderlecht. Ik heb het me nog geen moment beklaagd, het leverde me zelfs al een selectie voor de nationale ploeg op. Hopelijk mag ik in juni mee naar het EK in Portugal. Maar, toegegeven, over een paar jaar zou ik het liefst mijn kans wagen in de Serie A."België is een tussenstation. "Wat ik vreemd vind aan België," bedenkt Christian, "is dat het zo lang duurt voor je aan zee bent. In Zweden woonden we op tien minuten van de zee, we gingen er geregeld naartoe. En er is hier ook veel meer verkeersdrukte. Het eten in België is dan weer min of meer hetzelfde als in Zweden. Maar wat me nog het meest is opgevallen, is dat de mensen hier echt superaardig en behulpzaam zijn. In Zweden is dat toch anders, daar denkt men twee keer na voor men iemand met problemen helpt.""Zweden," treedt Carolina haar vriend bij, "denken in de eerste plaats aan zichzelf. Zolang ze het zelf maar goed hebben, is alles oké. Een ander komt meestal op de tweede plaats. Zweedse vrouwen durven ook evenveel als mannen, ze zijn zeer assertief en komen onomwonden voor hun mening uit."door Carline Collignon'Omdat ik vrij snel ben, heb ik altijd in de spits gespeeld.' (Carolina) 'Vrouwen vergéten zelfs komedie te spelen op een voetbalveld.' (Christian)