In het politiebureau van Malmö houdt detective-inspector Gyllensjo van het Intelligence Unit, County Criminal Department, de handen zelfverzekerd voor zich uit gevouwen. Hij heeft zijn bril afgezet en praat traag. Doordacht. " So, what's the story going to be ?"
...

In het politiebureau van Malmö houdt detective-inspector Gyllensjo van het Intelligence Unit, County Criminal Department, de handen zelfverzekerd voor zich uit gevouwen. Hij heeft zijn bril afgezet en praat traag. Doordacht. " So, what's the story going to be ?" U heeft Zlatan bij de jeugd van Malmö FF vanaf zijn vijftiende twee jaar getraind en geniet nog altijd zijn respect omdat u degene was die hem op een cruciaal moment kon overtuigen door te zetten. Johnny Gyllensjo : "Dat is, denk ik, het bekendste verhaal over mij (lacht). Als trainer van jonge voetballers ben je, volgens mij, bij wijze van spreken ook een tweede vader. Niet alleen trainer van een team. Zlatan had een vriend in de ploeg die ook in de spits speelde en heel veel scoorde. Hij werd international bij de -16 en kreeg in de club altijd de prijs voor de meeste doelpunten. Tony Flygare is zijn naam. Zlatan was niet blij dat hij níet zo vaak scoorde. Bij veel jonge spelers is het aantal doelpunten nu eenmaal het enige wat telt. In hún ogen. Tijdens een training vertelde hij mij dat hij er maar beter mee kon stoppen bij Malmö. Ik heb toen de twee andere trainers de oefeningen laten leiden en vijfenveertig minuten of een uur ingepraat op Zlatan. Ik probeerde hem te overtuigen dat er meer was dan alleen maar doelpunten maken. Dat hij zijn tijd moest nemen omdat iedereen op die leeftijd zich nu eenmaal op een andere manier ontwikkelt. Er zijn er altijd die ouder zijn dan hun leeftijd laat vermoeden, terwijl anderen juist jonger zijn. Je zit dan al gauw in een andere fase van je ontwikkeling. In zekere zin heeft hij daar oren naar gehad. Zo is hij blijven voetballen bij Malmö. Het laatste wat ik van Tony Flygare hoorde, is dat hij nu bij een klein clubje speelt." "In Zweden hebben we een uitdrukking die zegt : een kind blijft weg van het vuur waaraan het zich heeft verbrand... Ik denk dat je eerlijk moet zijn. Op een zeker niveau kan je geen dingen meer doen achter de rug van spelers. Je moet ze respecteren als mens. Dat is mijn manier om spelers op te leiden. Het is ook leuk om vast te stellen dat spelers die ik heb afgewezen als niet goed genoeg voor Malmö nog altijd goeiedag zeggen als ze mij tegen het lijf lopen wanneer ik op zaterdag met mijn vrouw door de stad wandel. Wederzijds respect is belangrijk.""Voetbal is een teamsport, geen individuele. Dus moet je bepaalde tactische afspraken respecteren. Van de andere kant mag je een speler zijn spontaniteit ook niet afnemen. Dus je kan ze niet elke wedstrijd op van alles wijzen. Je moet ze ook dingen láten doen. Daarover hadden Zlatan en ik wel eens een andere mening. Hij moest leren dat hij niet alleen voor zichzelf kon spelen, dat we een team waren. Dat moest ik overbrengen, zonder zijn eigen inbreng uit te vlakken. Soms moest hij inzien dat een pass beter was dan een dribbel.""Ja, Rosengård is een wijk in Malmö met veel kleine clubs. Als jonge speler wil je altijd met je vrienden spelen en als er een bij een kleine club speelt, trek je je aan mekaar op om te gaan trainen. Hij had zulke vrienden rond zich die hem motiveerden.""We hebben wat problemen gehad met jongeren die andere jongeren bestalen. De lokale politie heeft er veel energie in gestoken om dat op te lossen. Vooral in die buurt is er veel werkloosheid. Maar het systeem van sociale beveiliging helpt veel. Het is niet makkelijk voor mensen die van buiten Zweden komen om hier werk te vinden. Maar er zijn veel kleine clubs in Rosengård die heel goed werk leveren om de immigranten in het Zweedse systeem mee te krijgen.""Jazeker. Het is goed om een idool te hebben en een doel in het leven. Tijdens de kerstperiode hebben we hier in Malmö een heel groot indoortoernooi en als je daar aan om het even welke jeugdspeler vraagt wie zijn idool is, zal negen op de tien je antwoorden : Zlatan. Hun doel is worden zoals hij. Maar zoals hijzelf al zei : er is maar één Zlatan (grijnst). Zijn boodschap naar de andere kinderen toe is : wees jezelf." Op een grasveld naast de sporthal hebben her en der families de barbecue al flink opgepookt. Kinderen ravotten met elkaar, drie meisjes roken in een hoekje hun eerste sigaretten en een moeder wandelt met haar zoontje voorbij. Tot haar ergernis heeft hij zich voorgenomen de hele weg naar huis ritmisch de stoep op en af te huppelen. Ofschoon een zwarte boerka haar hele lijf verhult, gaapt bij elke stap toch telkens de rechterhiel door haar kous. Tegen armoe houdt zelfs geen boerka stand. FBK Balkan speelt in de derde klasse van Södra Götaland vanavond tegen Kulladals FF, de club waar, pour la petite histoire, voormalig Zweeds international Stephan Schwarz zijn carrière begon. De uit Belgrado ingeweken voorzitter van de club waggelt in zijn zwarte trainingsbroek met twee bakken limonade naar de kleedkamer. Zijn bril is door het zweet naar het puntje van zijn neus gezakt. Mister Cedomir spuwt een fluim op de grond. Zijn buik wiebelt. De hotdogs zijn voor het bezoek uit België gratis vanavond, heeft hij zijn medewerkers opgelegd. De limonade is dat ook. Traditionele accordeonmuziek uit de Balkan klinkt door de luidsprekers. Voormalig Joegoslavië is uiteengevallen in verschillende landen, maar bij FBK Balkan speelt iedereen nog altijd met elkaar. In de jaren zestig werden in groten getale gastarbeiders naar Zweden gelokt om op de scheepswerven en aan de industrie in de haven te werken. Zlatans Bosnische vader kwam er op die manier vanuit voormalig Joegoslavië als fabrieksarbeider terecht ; zijn Kroatische moeder als schoonmaakster. In snel tempo trok de stad appartementsblokken op in Rosengård : proper en uniform, maar weinig comfortabel of gezellig. Terwijl de wedstrijd aan de gang is, staat bij de schamele rijen houten banken op het walletje achter de dug-out Hasib Klicic. Hij is van Bosnische origine en in de twee jaar dat Zlatan Ibrahimovic bij FBK Balkan voetbalde, was hij zijn trainer. Hij heeft hem als jong voetballertje van elf alles geleerd. Zegt hij. "Als Zlatan beter wou worden, moest hij op een gegeven moment wel hogerop, naar Malmö FF. Daar hadden ze namelijk één trainer per ploeg, hier bij Balkan hadden we twee trainers voor acht ploegen. Ik heb hem twee jaar getraind. Als hij aan de bal kwam, wou hij alles tegelijk doen. Hij was nogal wild. Een groot hart. En hij wou altijd spelen. Voor de twaalfjarigen, dertienjarigen, veertienjarigen... overal waar een plaats vrij was. Als iedereen naar huis ging, heb ik hem nog apart getraind : altijd maar voorzetten geven. Elke wedstrijd scoorde hij wel één of twee keer. Het probleem is : hier verloor hij bijna nooit. Als hij bij zijn latere clubs verloor, was dat een drama. Zijn tegenstanders moesten vier ogen hebben als hij in de buurt was. Hij was gemakkelijk vijftig procent beter dan de rest van de ploeg. Hij wou altijd aan de bal zijn, wat niet altijd goed viel bij de andere spelers. Hij had toen al een sterke persoonlijkheid."FBK Balkan heeft ondertussen met 2-3 verloren van Kulladals. Uitgespuwde pelletjes van zonnebloempitten, de favoriete snack tijdens een wedstrijd, bevuilen her en der de grond. Een gasvuurtje waarop de pot worstjes heeft staan warmen, wordt in de barak gedragen. Het honderdtal toeschouwers slentert naar huis. Mister Cedomir leunt mistroostig op de afsluiting. Weer niets. Op dezelfde terreinen als FBK Balkan werkt op andere dagen ook voetbalclub Mabi haar trainingen en wedstrijden af. Mabi is ontstaan uit de fusie van het Turks geïnspireerde Anadolu en Malmö BI, de eerste club waar Zlatan Ibrahimovic voetbalde. Daarna trok hij naar FBK Balkan, Flagg, opnieuw naar Balkan en vervolgens naar Malmö FF, waar hij in de hoogste klasse debuteerde. Bosse Cronqvist, de sportchef van Mabi, stuurt zijn Volvo door Rosengård naar het ouderlijk huis en het eerste voetbalpleintje van Zlatan. Hij vertelt. "Toen ík opgroeide, waren de tijden zo zwaar niet. Nu is de concurrentie veel groter, nu moet je veel meer persoonlijkheid tonen en karakter. En er zitten zoveel meer nationaliteiten, dus soms krijg je een crash in je ploeg. Maar de buitenlandse inbreng is al bij al goed voor Mabi. Wij Zweden zijn goed in organiseren, daar kunnen de mensen van buitenlandse origine hier nog iets van leren, maar zij zijn dan weer zo spontaan dat wij Zweden daar nog iets van kunnen leren. Het is belangrijk dat een kind uit Rosengård ook Zweedse mensen leert kennen, want je leert en werkt ermee samen. In onze A-kern zijn we met tweeëntwintig en zeven daarvan komen uit Zweden zelf, maar er is ook een juniorenteam waar maar één Zweed in zit, de keeper. Verspreid over heel onze club zitten spelers van drieëndertig verschillende nationaliteiten. Maar of er ook een Belg tussen zit, dat weet ik niet zo zeker (lacht). In Rosengård wonen 23.000 mensen en 8000 daarvan zijn kinderen tussen de één en zestien jaar. Dat is veel. Dus je begrijpt dat voetbal heel belangrijk is in deze buurt. Voetbal is goedkoop om te spelen. Veel van de ballen komen van de clubs : elk jaar verdelen we er honderd of tweehonderd zodat kinderen ook spontaan, zonder club, kunnen voetballen." Ook voor Zlatan Ibrahimovic speelde de waan van het moment in het begin een rol. " Christer Johansson, een van zijn vroegere trainers, zei me gisteren nog dat je van Zlatan nooit zeker was of hij naar de training zou komen of niet. Misschien was hij wel van club veranderd. Want Zlatan zwierf de hele dag rond met een bal onder zijn arm, op zoek naar een ploeg waar hij kon meespelen. In de buurt hier ligt het vol kleinere clubs. Dus kinderen proberen hier eens een club en 's anderendaags een andere om te zien waar ze vrienden vinden of om te zien of het gras aan de andere kant groener is. Maar waar Zlatan ook ging, hij was overal de beste." Cronqvist heeft zijn Volvo geparkeerd en we staan naast het appartementsblok waarin Zlatan opgroeide, tussen de groene aanplant, lage appartementen, een speeltuin en, voor ons, een minivoetbalveldje. Zlatans ouders, familie of buren zullen we niet te zien krijgen. Dat een Amerikaans-Zweedse journalist voor een biografie zijn zus contacteerde, maakte Zlatan zo woest dat niemand van zijn intimi naar buiten uit nog het woord durft te nemen. Anderhalf jaar geleden belde een bedrijf uit Malmö naar Bosse Cronqvist met de vraag of zijn voetbalclub in ruil voor sponsoring een standbeeld van Zlatan kon plaatsen aan het stadionnetje. "Zlatan was toen nog niet zo oud, dus ik vond dat geen goed idee. Maar samen met Nike zijn we daarna overeengekomen dat we het pleintje naast het appartementsblok waar hij vroeger speelde, zouden renoveren."Het pleintje kreeg twee stevige doelen en een gaasdraad als omheining. Helemaal af is het nog niet - Zlatans voetafdruk en het Nike-logo moeten er nog in gesmolten worden - maar de ondergrond, van gerecycleerde zolen van sportschoenen, ligt er al. Ziet eruit als tarmac, maar is zacht als tartan. Drie kinderen zijn er aan het voetballen. Eentje draagt een te groot Italia-truitje. Zijn neef, geeft hij schalks dribbelend mee, woont in het oude appartement van Zlatan. "Zlatan was erbij toen we het vorige zomer openden : 5500 mensen zijn daar op af gekomen", vertelt Cronqvist. "Straks beginnen we met een nieuw jeugdtoernooi en we hopen dat hij dan ook naar de finale komt in mei. Niet iedereen kan een nieuwe Zlatan worden, iedereen moet begrijpen dat hij een uitzonderlijk talent is, maar het is goed als hij hier elk jaar eens langs kan komen en de kinderen een hart onder de riem steken."Vanaf een balkon roept een kind zijn speelkameraadje aan de overkant. Zijn moeder schreeuwt, het kind loopt naar binnen en huilt. Op het grasperkje hebben twee pubers een partijtje worstelen ingezet, vier anderen kijken toe. "Straks beginnen we ook in samenwerking met de school een project om de jeugd beter te laten studeren en ze te helpen met wiskunde, Engels en Zweeds. Als je die drie vakken niet kent, kan je niet naar het middelbaar. In een van de appartementen hier zullen we geschoolde leerkrachten ter beschikking stellen. Ouders die hun kinderen niet kunnen helpen, kunnen dan voor een extra jaar langs komen. Elke dag krijgen ze bijles gecombineerd met voetbal. Er zijn hier vijf scholen in de buurt en achthonderd actieve spelers in de club, verdeeld over vijfendertig ploegen. Het onderwijsdepartement van de stad werkt eraan mee. Je moet kinderen een toekomst geven. Twintig van de club krijgen er bijlessen en we hopen dat tien ervan klaar zijn om straks een stap hoger te studeren. Je moet ze vroeg helpen, maar we zijn er ondertussen al zoveel mis gelopen."Mabi, de voetbalclub, en Rosengård, de wijk, het is ondertussen nagenoeg hetzelfde geworden, zegt Cronqvist. "Er is in Rosengård maar één Zweedse club, die dan nog in de zesde klasse speelt. Dat is ook heel belangrijk voor onze jongeren, dat wij in de lokale twééde klasse spelen. En, ook belangrijk,... Nike (lacht) ! Die kleren zijn heel belangrijk voor de jeugd hier. En waarom ? Zlatan is Nike (lacht). Als ze in de zomervakantie met hun ouders terug naar hun vaderland gaan, komen ze allemaal met kleren van Nike terug. Van de namaakmarkt weliswaar, maar wel met Nike erop (lacht). Dat symbool is belangrijk." Zlatan is ook een symbool. "Zlatan heeft veel veranderd. Hij heeft de mensen van Rosengård een identiteit gegeven. Zlatan komt uit mijn buurt, roepen ze ! Iedereen die hier woont, weet dat. Hij is heel belangrijk voor de wijk. Als je hier werkt en leeft, besef je dat, maar veel mensen buiten Rosengård begrijpen niet altijd hóe belangrijk. Twee, drie wijken verder hebben ze alles. Geld, een huis, auto's, een carrière... Maar ik ben blij voor Zlatan dat hij de mensen hier blijft begrijpen. Hij verdient nu veel geld en heeft goede sponsors, dat weet ik, maar ik ben er zeker van dat hij nog elke dag aan Rosengård denkt en dat hij zich dan voorstelt wat de kinderen aan het doen zouden zijn." De jongen met het te grote shirt speelt ons de bal toe. Zijn dichtgeknepen ogen verraden branie. "Ben jij journalist ?" vraagt hij. SDoor Raoul De Groote