Hier zijn we dan, Rio de Janeiro. Zondag finale. De hemel weent nog een tijdje verder na de uitschakeling van het gastland. Wat gisteren en vanochtend uit de lucht viel, mag dan wel typisch zijn voor deze maand, het slaat toch een beetje een gat in het enthousiasme van de Duitse en de Israëlische gasten in ons hotel. Een leuke tent op één van de heuvels in Rio, ergens tussen Ipanema en Copacabana in. Cantagalo.

De taxi zette ons af aan de voet van een reeks trappen. Verder raakte hij niet, de rest moesten we zelf klimmen. Trappen omhoog, eerst nog recht, dan slingerend, gelukkig is het geen hartje zomer. Eens wat anders dan de sjieke hotels langs de Avenida, waar veiligheidsagenten voor de deur staan en de politie overal waakt. Anders dan het sjieke hotel Copacabana Palace, waar één van de van ticketfraude verdachte topmensen gisteren langs een dienstingang naar buiten sloop, een uurtje voor de politie hem opnieuw kwam arresteren. Ongetwijfeld getipt, met geld is aan de top van deze maatschappij veel te koop. Hij had zich niks te verwijten, zei zijn advocaat de voorbije dagen de hele tijd. En dan dit?

Hier, in deze buurt een paar kilometer verderop hebben ze géén geld, maar er wordt wel gelachen. Zeer veel zelfs, het maakte het ontbijt één van de vrolijkste van deze trip. Dat maakt dit hotelletje zo aantrekkelijk. Met de regen die van de trappen gutst en het Spartaanse comfort in de kamers, geen sterren waard, maar de glimlach van iedereen die er werkt, maakt zeer veel goed. Ook de warmte van de mensen op straat, vriendelijk groetend, behulpzaam bij de speurtocht naar de ingang, een beetje verscholen achter een krakemikkige deur.

Slapen waar honden blaffen, en mensen luid roepen naar mekaar, stemmen die weergalmen langs muren die met graffiti zijn versierd, en waar de televisietoestellen tegen mekaar op klinken, het is eens wat anders dan op de 12de verdieping van een torengebouw. Simpele eenvoud.

Voor de gastvrouwen ligt de uitslag van zondag vast. 4-1 voor Duitsland. Ze hebben ook net, vanochtend tijdens het ontbijt, een Duitse vlag opgehangen op het balkon, van waar je een mooi zicht op Copacabana hebt. Want dat is dan het voordeel van de heuvel: het uitzicht. (Nagenoeg) gratis.

De vlag hangt er vooral omdat ze tégen Argentinië zijn, de grote vijand. Want: zo door Duitsland vernederd worden, dat was pijnlijk. Maar dat Argentinië in de finale zit, dat is nog pijnlijker. En stel dat die dan ook nog eens zouden winnen...

Daarom: Go Deutschland.

En nog dit: een Duitse gast toonde hen een poster van het team. Voor de gein vroegen we hen wie de mooiste was?

Hun oordeel was unaniem: Boateng.. Met voorsprong. Ze vallen dus niet voor het Arische type.

Hier zijn we dan, Rio de Janeiro. Zondag finale. De hemel weent nog een tijdje verder na de uitschakeling van het gastland. Wat gisteren en vanochtend uit de lucht viel, mag dan wel typisch zijn voor deze maand, het slaat toch een beetje een gat in het enthousiasme van de Duitse en de Israëlische gasten in ons hotel. Een leuke tent op één van de heuvels in Rio, ergens tussen Ipanema en Copacabana in. Cantagalo.De taxi zette ons af aan de voet van een reeks trappen. Verder raakte hij niet, de rest moesten we zelf klimmen. Trappen omhoog, eerst nog recht, dan slingerend, gelukkig is het geen hartje zomer. Eens wat anders dan de sjieke hotels langs de Avenida, waar veiligheidsagenten voor de deur staan en de politie overal waakt. Anders dan het sjieke hotel Copacabana Palace, waar één van de van ticketfraude verdachte topmensen gisteren langs een dienstingang naar buiten sloop, een uurtje voor de politie hem opnieuw kwam arresteren. Ongetwijfeld getipt, met geld is aan de top van deze maatschappij veel te koop. Hij had zich niks te verwijten, zei zijn advocaat de voorbije dagen de hele tijd. En dan dit?Hier, in deze buurt een paar kilometer verderop hebben ze géén geld, maar er wordt wel gelachen. Zeer veel zelfs, het maakte het ontbijt één van de vrolijkste van deze trip. Dat maakt dit hotelletje zo aantrekkelijk. Met de regen die van de trappen gutst en het Spartaanse comfort in de kamers, geen sterren waard, maar de glimlach van iedereen die er werkt, maakt zeer veel goed. Ook de warmte van de mensen op straat, vriendelijk groetend, behulpzaam bij de speurtocht naar de ingang, een beetje verscholen achter een krakemikkige deur.Slapen waar honden blaffen, en mensen luid roepen naar mekaar, stemmen die weergalmen langs muren die met graffiti zijn versierd, en waar de televisietoestellen tegen mekaar op klinken, het is eens wat anders dan op de 12de verdieping van een torengebouw. Simpele eenvoud.Voor de gastvrouwen ligt de uitslag van zondag vast. 4-1 voor Duitsland. Ze hebben ook net, vanochtend tijdens het ontbijt, een Duitse vlag opgehangen op het balkon, van waar je een mooi zicht op Copacabana hebt. Want dat is dan het voordeel van de heuvel: het uitzicht. (Nagenoeg) gratis.De vlag hangt er vooral omdat ze tégen Argentinië zijn, de grote vijand. Want: zo door Duitsland vernederd worden, dat was pijnlijk. Maar dat Argentinië in de finale zit, dat is nog pijnlijker. En stel dat die dan ook nog eens zouden winnen...Daarom: Go Deutschland.En nog dit: een Duitse gast toonde hen een poster van het team. Voor de gein vroegen we hen wie de mooiste was? Hun oordeel was unaniem: Boateng.. Met voorsprong. Ze vallen dus niet voor het Arische type.