Het blijft maar duren, de verhalen over de val van Jurgen Van den Broeck. Het is maar hoe je het bekijkt: toen de uitstekend rijdende Brit Bradley Wiggins vorige week na een tuimelpartij moest opgeven, heette het dat Van den Broeck een concurrent minder had in de strijd om een podiumplaats.

Nadat de Kempenaar afgelopen zondag zelf tegen het asfalt plofte, lijkt het erop dat heel het land in een rouwstemming is getuimeld. En worden er analyses gemaakt over de onveiligheid van de Tour. Te smalle wegen, te veel renners, ondoordachte organisatoren in het uitstippelen van hun parcours, te veel auto's in de koers, wie neemt er in deze hectische periode eigenlijk nog de tijd om te nuanceren en alles in een juist perspectief te plaatsen? Is er iemand die zich de vraag heeft gesteld of Van den Broeck misschien te veel risico's nam?

Valpartijen horen bij de wielersport en dus ook bij de Tour. Het is nooit anders geweest. Alleen werd het in het verleden veel minder uitvergroot. Waardoor er nu een vertekend beeld ontstaat.

Hoeveel keer hebt u op televisie intussen al de tuimeling van Jurgen Van den Broeck gezien? En hoe vaak het ongelukkige manoeuvre van die chauffeur van de Franse televisie die de val van Juan Antonio Flecha en Johnny Hoogerland veroorzaakte?

Het is in het voetbal niet anders. Iedere zware fout flikkert ontelbare keren over het scherm, iedere arbitrale dwaling wordt vanuit verschillende invalshoeken tot in den treure toe herhaald. Waardoor de indruk ontstaat dat het voetbal veel ruwer is dan vroeger en dat de scheidsrechters veel meer fouten maken.

Snel, heel snel wordt er telkens weer geoordeeld. Er zijn te veel deelnemers in de Tour terwijl dat aantal al meer dan twintig jaar tussen de 180 en 200 schommelt. De wegen zijn te smal terwijl dat nooit anders is geweest. En welke garantie heb je dat er met minder auto's geen aanrijding kan gebeuren?

Natuurlijk heeft de chauffeur in kwestie een zware fout gemaakt maar moet iemand daarvoor voor de rechtbank worden gesleept wegens het toebrengen van onopzettelijke slagen en verwondingen, zoals iemand orakelde?

De Tour is uitgegroeid tot zo'n monsterlijke onderneming dat alles wat er gebeurt wordt uitvergroot en opgeblazen. Natuurlijk zijn er evoluties. Bijvoorbeeld die dat steeds meer mensen zonder kennis van zaken een podium krijgen om hun mening te ventileren.

En vriendinnen van renners die een column krijgen in een krant, zelfs na een prille relatie, wat gaan we nog allemaal meemaken?

Ronduit pijnlijk is het dat de vriendin van Jurgen Van den Broeck, Femke Herijgers, zich nu overal zo gewillig laat opvoeren en zich echt wentelt in de spotlights van de publiciteit. Is er niemand die haar tegen zichzelf kan beschermen?

Jacques Sys

Het blijft maar duren, de verhalen over de val van Jurgen Van den Broeck. Het is maar hoe je het bekijkt: toen de uitstekend rijdende Brit Bradley Wiggins vorige week na een tuimelpartij moest opgeven, heette het dat Van den Broeck een concurrent minder had in de strijd om een podiumplaats. Nadat de Kempenaar afgelopen zondag zelf tegen het asfalt plofte, lijkt het erop dat heel het land in een rouwstemming is getuimeld. En worden er analyses gemaakt over de onveiligheid van de Tour. Te smalle wegen, te veel renners, ondoordachte organisatoren in het uitstippelen van hun parcours, te veel auto's in de koers, wie neemt er in deze hectische periode eigenlijk nog de tijd om te nuanceren en alles in een juist perspectief te plaatsen? Is er iemand die zich de vraag heeft gesteld of Van den Broeck misschien te veel risico's nam? Valpartijen horen bij de wielersport en dus ook bij de Tour. Het is nooit anders geweest. Alleen werd het in het verleden veel minder uitvergroot. Waardoor er nu een vertekend beeld ontstaat. Hoeveel keer hebt u op televisie intussen al de tuimeling van Jurgen Van den Broeck gezien? En hoe vaak het ongelukkige manoeuvre van die chauffeur van de Franse televisie die de val van Juan Antonio Flecha en Johnny Hoogerland veroorzaakte? Het is in het voetbal niet anders. Iedere zware fout flikkert ontelbare keren over het scherm, iedere arbitrale dwaling wordt vanuit verschillende invalshoeken tot in den treure toe herhaald. Waardoor de indruk ontstaat dat het voetbal veel ruwer is dan vroeger en dat de scheidsrechters veel meer fouten maken. Snel, heel snel wordt er telkens weer geoordeeld. Er zijn te veel deelnemers in de Tour terwijl dat aantal al meer dan twintig jaar tussen de 180 en 200 schommelt. De wegen zijn te smal terwijl dat nooit anders is geweest. En welke garantie heb je dat er met minder auto's geen aanrijding kan gebeuren? Natuurlijk heeft de chauffeur in kwestie een zware fout gemaakt maar moet iemand daarvoor voor de rechtbank worden gesleept wegens het toebrengen van onopzettelijke slagen en verwondingen, zoals iemand orakelde? De Tour is uitgegroeid tot zo'n monsterlijke onderneming dat alles wat er gebeurt wordt uitvergroot en opgeblazen. Natuurlijk zijn er evoluties. Bijvoorbeeld die dat steeds meer mensen zonder kennis van zaken een podium krijgen om hun mening te ventileren. En vriendinnen van renners die een column krijgen in een krant, zelfs na een prille relatie, wat gaan we nog allemaal meemaken? Ronduit pijnlijk is het dat de vriendin van Jurgen Van den Broeck, Femke Herijgers, zich nu overal zo gewillig laat opvoeren en zich echt wentelt in de spotlights van de publiciteit. Is er niemand die haar tegen zichzelf kan beschermen?Jacques Sys