Philippe Le Jeune werd met Vigo d'Arsouilles in Lexington-Kentucky wereldkampioen jumping. Het koningskoppel wil over twee jaar in Londen naar olympisch goud springen.
Knack: Je was met afstand de beste in dat WK maar raar genoeg had niemand rekening gehouden met jou. Le Jeune: Dat wist ik. Vigo sukkelde een hele tijd met een knieblessure en ik wilde alleen met een gezond en genezen paard naar Kentucky. Het is een echte wedloop tegen de tijd geworden.

Mijn jongste zoon Thibault is toen elke dag met Vigo naar zee gereden. Anderhalve maand, elke dag, bij tij en ontij. Het zoute water haalt de ontsteking weg, de koude stroming bevordert de bloedsomloop. De zee doet echt wonderen. Vigo ging tot de buik in het water. Nadien was hij krachtiger en gemotiveerder dan ooit.

Wat maakt Vigo d'Arsouilles zo bijzonder? Le Jeune: Als ik 's morgens het koffiezetapparaat inschakel, steekt hij zijn kop al naar buiten: goeiemorgen. Een dagelijks ritueel. Ik leef met mijn paarden. Als ik de dingen eens zwart inzie, ga ik bij hem in de stal zitten om het er allemaal uit te gooien en als hij dan zijn hoofd bij mij legt gaat het al veel beter.

We hebben een heel speciale band maar vanzelf is dat niet gegaan. Moeilijk karakter toen hij hier aankwam. Maar hij is van niets bang, moedig, nooit onder de indruk. Hij weet dat ik hem nooit bedrieg en dus heb ik al zijn vertrouwen.

Paarden zijn eerlijk als goud, met mensen heb ik meer moeite. Ik heb vroeger vooral gewerkt met moeilijke paarden die een ander niet meer wilde, en probeerde die naar mijn hand te zetten.

Als ze dan na veel en doorgedreven werken goed uit de verf kwamen, werden ze door de eigenaar verkocht en mocht ik mijn deel van de winst vaak op mijn buik schrijven. Geschenken heb ik nooit gekregen.

Wat heeft die wereldtitel nu veranderd in je leven?
Le Jeune: Niet veel, er is meer belangstelling van de media, dat wel. Dat geeft me de kans ons Belgisch paard aan te prijzen. Met Nederland en Duitsland zijn we bij de top drie van de wereld. De ruitersportfederatie heeft veel te lang te weinig gedaan voor onze fokkerij. Geen paard is sterker en gezonder dan het Belgische paard.

Je bent in onze sport maar zo goed als je beste paard. Ik mag dus wel heel blij zijn dat Joris De Brabander, de eigenaar van Vigo, zich niet laat verleiden door de hoge biedingen om hem te verkopen.

Over twee jaar komt een einde aan zijn sportcarrière. Als hij gezond blijft, en daar wil ik voor zorgen, moet hij met zijn veertien jaar in optimale conditie zijn voor de Olympische Spelen in Londen. Mijn eerste Spelen op mijn 52ste. Op hoop van zege.

(LDV)

Philippe Le Jeune werd met Vigo d'Arsouilles in Lexington-Kentucky wereldkampioen jumping. Het koningskoppel wil over twee jaar in Londen naar olympisch goud springen. Knack: Je was met afstand de beste in dat WK maar raar genoeg had niemand rekening gehouden met jou. Le Jeune: Dat wist ik. Vigo sukkelde een hele tijd met een knieblessure en ik wilde alleen met een gezond en genezen paard naar Kentucky. Het is een echte wedloop tegen de tijd geworden. Mijn jongste zoon Thibault is toen elke dag met Vigo naar zee gereden. Anderhalve maand, elke dag, bij tij en ontij. Het zoute water haalt de ontsteking weg, de koude stroming bevordert de bloedsomloop. De zee doet echt wonderen. Vigo ging tot de buik in het water. Nadien was hij krachtiger en gemotiveerder dan ooit. Wat maakt Vigo d'Arsouilles zo bijzonder? Le Jeune: Als ik 's morgens het koffiezetapparaat inschakel, steekt hij zijn kop al naar buiten: goeiemorgen. Een dagelijks ritueel. Ik leef met mijn paarden. Als ik de dingen eens zwart inzie, ga ik bij hem in de stal zitten om het er allemaal uit te gooien en als hij dan zijn hoofd bij mij legt gaat het al veel beter. We hebben een heel speciale band maar vanzelf is dat niet gegaan. Moeilijk karakter toen hij hier aankwam. Maar hij is van niets bang, moedig, nooit onder de indruk. Hij weet dat ik hem nooit bedrieg en dus heb ik al zijn vertrouwen. Paarden zijn eerlijk als goud, met mensen heb ik meer moeite. Ik heb vroeger vooral gewerkt met moeilijke paarden die een ander niet meer wilde, en probeerde die naar mijn hand te zetten. Als ze dan na veel en doorgedreven werken goed uit de verf kwamen, werden ze door de eigenaar verkocht en mocht ik mijn deel van de winst vaak op mijn buik schrijven. Geschenken heb ik nooit gekregen. Wat heeft die wereldtitel nu veranderd in je leven? Le Jeune: Niet veel, er is meer belangstelling van de media, dat wel. Dat geeft me de kans ons Belgisch paard aan te prijzen. Met Nederland en Duitsland zijn we bij de top drie van de wereld. De ruitersportfederatie heeft veel te lang te weinig gedaan voor onze fokkerij. Geen paard is sterker en gezonder dan het Belgische paard. Je bent in onze sport maar zo goed als je beste paard. Ik mag dus wel heel blij zijn dat Joris De Brabander, de eigenaar van Vigo, zich niet laat verleiden door de hoge biedingen om hem te verkopen. Over twee jaar komt een einde aan zijn sportcarrière. Als hij gezond blijft, en daar wil ik voor zorgen, moet hij met zijn veertien jaar in optimale conditie zijn voor de Olympische Spelen in Londen. Mijn eerste Spelen op mijn 52ste. Op hoop van zege. (LDV)