Nee, Joachim Löw gedroeg zich in de aanloop naar dit EK niet anders dan gewoonlijk. Dat zei sportdirecteur Oliver Bierhoff voor de wedstrijd tegen Frankrijk. Terwijl diep in het binnenste van de bondscoach een oorlog van frustraties woedt, na de bekendmaking van zijn (gedwongen) vertrek en na een aantal verhalen dat spelers moeite zouden hebben met zijn aanpak, met het terughalen van Thomas Müller en Mats Hummels, waarmee hij eerder de door hem geïdealiseerde verjonging overboord gooide.
...

Nee, Joachim Löw gedroeg zich in de aanloop naar dit EK niet anders dan gewoonlijk. Dat zei sportdirecteur Oliver Bierhoff voor de wedstrijd tegen Frankrijk. Terwijl diep in het binnenste van de bondscoach een oorlog van frustraties woedt, na de bekendmaking van zijn (gedwongen) vertrek en na een aantal verhalen dat spelers moeite zouden hebben met zijn aanpak, met het terughalen van Thomas Müller en Mats Hummels, waarmee hij eerder de door hem geïdealiseerde verjonging overboord gooide. Nu sprak Löw voor de EK-ouverture ongewone taal. Zijn ploeg, zei hij, moest door de hel gaan. Nooit drukte Löw zich in zijn vijftien jaar als bondscoach vooraf in dat soort bewoordingen uit. Hij predikte altijd rust en straalde een groot geloof uit in de mogelijkheden van zijn ploeg. Door de hel probeerde Duitsland inderdaad te gaan tegen de wereldkampioen. Maar de wedstrijd toonde waar de ploeg staat: er is weer veel goeie wil, veel engagement, maar weinig diepgang en nog minder dreiging. Duitsland heeft geen diepe spits en posteerde in de frontlijn lopende mensen. In 90 minuten was er amper een kans. Dat de Franse superaanval het scoren werd belet (twee buitenspelgoals buiten beschouwing gelaten) werd achteraf als een teken van sterkte aanzien, maar des te pijnlijker is dat uitgerekend Mats Hummels een owngoal maakte. Dat Joachim Löw heel lang heeft gezocht naar zijn typeploeg zegt veel over de huidige status van de Mannschaft. Hij wilde de foute ontwikkelingen van de laatste drie jaar in snel tempo corrigeren. Onder meer met drie in plaats van vier spelers achteraan, met de terugkeer van Thomas Müller en Mats Hummels dus, met de 'verbanning' van Joshua Kimmich van het centrum naar de rechterkant, maar ook met twee verdedigende middenvelders, Toni Kroos en Ilkay Gündogan, al stonden die ook samen op die positie bij de memorabele 0-6 nederlaag vorig jaar in november in Spanje. De vraag was of de tactische veranderingen effect zouden hebben en de defensieve stabiliteit zou herstellen? De wedstrijd tegen Frankrijk maakte duidelijk dat deze ploeg samen moet groeien. En dat het in de opbouw aan precisie en slagkracht ontbreekt, aan koelbloedigheid in de zestien meter, aan een pure goalgetter. Nieuw is deze constatering niet. Dat Duitsland in zijn laatste voorbereidingswedstrijd met 7-1 won van Letland en zeven verschillende spelers de doelpunten maakten, is daar tekenend voor. Niets is verloren voor Duitsland na die nederlaag tegen Frankrijk, maar dan mag er zaterdag niet worden verloren van Portugal. Het verhoogt de druk op de ploeg. En op Joachim Löw, die droomt van een afscheid in schoonheid. Hoewel: ook na een vroege uitschakeling zal de bondscoach niet aan de schandpaal worden genageld. Daarvoor is het respect bij de buitenwereld te groot. Tijdens de televisie-uitzending van de match tussen Duitsland en Frankrijk noemden de commentatoren hem liefkozend Jogi. Dat heeft ook te maken met zijn attitude. Enige pretentie is Joachim Löw altijd vreemd geweest. Zelfs op de dag van de wedstrijd tegen Frankrijk pakte het anders van polemieken houdende Bild Zeiting uit met een open brief aan Löw uit. 'Jogi, toon de wereld wat je nog kan', stond er in de titel. Het leek wel een soort hommage aan de straks vertrekkende bondscoach. En er werd verwezen naar een uitspraak die Löw tijdens de finale van het WK 2014 tegen Argentinië had gedaan. 'Toon dat je beter bent dan Lionel Messi', had Löw tegen Mario Götze gezegd net voor die inviel. Vervolgens maakte Götze de winnende treffer.