Dit stuk verscheen in Raimundo, het nieuwe e-magazine van Sport/Voetbalmagazine.
...

Als Inter dit weekend of volgende week zijn eerste titel sinds 2010 pakt - dat zou dan de 19e in de clubgeschiedenis zijn, waarmee het op plaats twee komt na Juventus dat 36 keer Italiaans kampioen werd - dan zal dat in de eerste plaats de verdienste zijn van trainer Antonio Conte, die zijn winnende cultuur in de club heeft gebeiteld. Op het veld is het aandeel van het aanvalskoppel Lukaku-Lautaro het grootst. Zij zijn de mannen die het vaakst het verschil maakten. Maar achter het talent van enkelen gaat vooral de werkkracht van een team schuil. Geen enkele andere Italiaanse eersteklasser loopt bijvoorbeeld zoveel in een wedstrijd als de nerazzurri. Liefst 113 kilometer leggen de elf basisspelers gemiddeld af per wedstrijd. Dat is uiteindelijk de belangrijkste verklaring voor hun succes: de tank van de oorlogsmachine van Conte bevat meer benzine dan de concurrentie. Ze laten graag en vaak de bal aan de tegenstander om dan bij balbezit het hele eind naar voor te rennen. De speler met de meeste kilometers in de benen in de Serie A is dan ook niet toevallig een Interspeler, met name Marcelo Brozovic. Ook een andere middenvelder van Inter, Nicolò Barella hoort nog bij de top vijf in de Serie A. Nog zo'n nuttige soldaat is Matteo Darmian. Op verzoek van Conte werd hij pas op de laatste dag van de zomermercato aan de kern toegevoegd, komende van Parma. Conte weet wat hij aan de krijger met de grote motor heeft. Darmian, die al 36 keer voor de Squadra Azzurra speelde, maakte onder Conte het EK 2016 mee. Bij Parma was hij een jaar eerder beland, na vier seizoenen Manchester United. Inter leent hem en als het straks 2,5 miljoen betaalt, is Darmian van hen. Een koopje gezien zijn rendement. De 31-jarige kwam als wisseloplossing voor de verdediging, maar speelde het vaakst op de flank, daar waar Conte de grootste inspanningen eist. Alleen spelers die onafgebroken heen en weer draven voldoen aan die eisen. Darmian deed dat even vaak op rechts als op links, en stond ook een aantal keer in de verdediging. De laatste weken scoorde hij ook een paar winning goals, telkens in de slotfase. Dat leverde zijn ploeg tegen Cagliari en Hellas vier extra punten op. Zijn veelzijdigheid is een troef, zijn mentaliteit ook. Darmian is een voorbeeld van nederigheid, symbool voor een groep waar het 'wij' voor al het andere komt, en waar het individu altijd bereid moet zijn om zichzelf ten dienste te stellen van het collectief. Dat is misschien nog de grootste verdienste van de speler, maar ook van Conte. In een wereld waarin bankzitters vaak misnoegd invallen, maken spelers als Darmian bij de invalbeurten - hij viel dit seizoen even vaak in als hij startte - dikwijls het verschil. 'De trainer houdt iedereen bij de les. En als je het vertrouwen voelt van de trainer en je ploegmaats wordt alles veel gemakkelijker.' Oorspronkelijk is Darmian niet iemand die 's nachts in blauw en zwart droomt, als jeugdproduct van AC Milan. Hij maakte zijn debuut in de Serie A met Milan in 2006/07, werd vervolgens uitgeleend aan Padova en Palermo en voetbalde zichzelf echt op de voorgrond bij Torino, waar hij vier jaar voetbalde. Hij arriveerde in Turijn samen met Jean-François Gillet en verliet de club samen met de Luikenaar. Die keerde toen terug naar België (KV Mechelen), Darmian trok in 2015 naar Manchester United. Nu mag Darmian zich opmaken voor een feestje, zijn eerste Italiaanse landstitel. Wat dat betreft, is hij niet de enige bij Inter: van de huidige kernspelers werd enkel Arturo Vidal al eens Italiaans kampioen. Met Juventus won hij vier titels, waarvan drie onder Antonio Conte.