Dit artikel komt uit het nieuwe magazine Raimundo. Lees hier de volledige editie.
...

Exact vijf jaar na de dood van Johan Cruijff begon het Nederlands elftal zijn WK- kwalificatiecampagne met een 4-2-nederlaag in Turkije. Zaterdag volgt de tweede wedstrijd, thuis tegen Letland, in aanwezigheid van 5000 toeschouwers. De bedoeling is om na te gaan hoe er op een veilige en verantwoorde manier opnieuw toeschouwers op grote manifestaties binnen kunnen en mogen. Ook Gibraltar - Nederland volgende dinsdag wordt een interland voor de geschiedenisboeken, want nooit eerder speelden beide landen tegen elkaar. Frank de Boer, sinds 23 september vorig jaar bondscoach als opvolger van Ronald Koeman en aangesteld na een interimbeurt van Dwight Lodeweges, begon aan zijn ambtsperiode met een negatief record. De oud-verdediger en ex-international, die onder contract ligt tot 2022, slaagde er in zijn eerste vier interlands niet in te winnen. Bij zijn debuut verloor Oranje met 0-1 van Mexico, waarna een bloedeloos gelijkspel volgde tegen Bosnië-Herzegovina en tweemaal 1-1 tegen de Europese toplanden Italië en Spanje. De laatste twee wedstrijden in de Nations League kon Nederland, gelukkig voor De Boer, wel winnen. Ook al waren Bosnië-Herzegovina en Polen niet de sterkste opponenten, toch deden de overwinningen (3-1 en 1-2) duidelijk deugd. Het 4-2-verlies bij Turkije was dan weer een ferme domper. Hoopgevend dan weer, zeker voor de trip naar Istanbul, is dat er onder De Boer een grote samenhorigheid op het veld zichtbaar is. De nieuwe norm als het ware, ook al om het gebrek aan kwaliteit her en der te verdoezelen. Gewoon lekker voetballen, zou Ruud Vormer van Club Brugge in zijn gekende directe stijl zeggen. Niemand lijkt te beroerd om vuile meters te maken, te werken in functie van het collectief. Zelfs een flitsenvoetballer als Memphis Depay draaide de knop om. Het constante breien en spelen op balbezit lijkt ook verdwenen, een bewijs van het toegenomen zelfvertrouwen. Hakjes kunnen en mogen, als ze efficiënt zijn, en daarnaast is het ook opvallend dat Oranje onder De Boer iets offensiever speelt dan onder Koeman, wat niet meteen verwacht was. Nederland zet iets sneller druk, maar de linies sluiten nog niet altijd voldoende aan. Dat moet beter, want compactheid is in het moderne voetbal een noodzakelijke factor voor succes. Gezamenlijk beter verdedigen, dat is ook waar aanvoerder Georginio Wijnaldum al op hamerde. Zeker omdat Nederland momenteel niet over een internationale topkeeper beschikt van het kaliber Manuel Neuer, Thibaut Courtois of Jan Oblak. In 2020 sprong Oranje ook heel slecht om met kansen, met veel matige schoten. Acht doelpunten in evenveel duels, verdeeld over slechts vier spelers. Wijnaldum (3), Depay (2), Donny van de Beek (2) en Steven Bergwijn. Geen scorende centrumspits dus. De Boer geeft voorlopig het vertrouwen aan breekijzer Luuk de Jong als aanvalsleider. Hij beseft echter dat meevoetballen niet de grootste kwalititeit is van de spits van FC Sevilla. De druk wordt opgevoerd voor Wout Weghorst als pinchhitter, dit seizoen al goed voor 17 goals bij VfL Wolfsburg. Doelpunten die hij vierde door de vingers te strekken als de klauwen van een leeuw, het symbool van Oranje. Op het EK hoopt De Boer te bewijzen dat Nederland op de goede weg is. Oranje begint er met wedstrijden tegen Oekraïne (13 juni) in Amsterdam, Oostenrijk (17 juni) en Noord-Macedonië (21 juni). Van succes kan bij onze Noorderburen pas sprake zijn vanaf minimaal de kwartfinales. De verwachtingen blijven dus hooggespannen.