Het is alsof dit land zichzelf in Zagreb bevrijdde, alsof de sport meer dan ooit de katalysator is van een goed gevoel. Zelden in de aanloop naar een voetbalwedstrijd putten ook de media zich zo uit in kretologie als de afgelopen dagen, voor relativering en nuancering was er nog amper plaats.

Zelfs sceptici die vooraf zware twijfels hadden geplaatst bij de aanstelling van Marc Wilmots als bondscoach, bestempelden hem nu als de architect van het succes en verhieven hem haast in de adelstand. Nagelbijtend moet Georges Leekens thuis hebben gekeken hoe zijn voormalige assistent België in de voetbalhemel bracht.

Het talent van deze gouden generatie is al uitvoerig bezongen. De grote verdienste van Wilmots is dat hij zich perfect in de gedachtegang van een zeer hongerige groep kon verplaatsen die hem als het ware zelf als trainer had voorgedragen.

Op zijn onbevangen en ongecompliceerde manier smeedde hij uit alle talenten een hecht team. Veel meer dan met de opleiding op zich heeft het huidige succes te maken met voetballers die op het juiste moment de stap naar een Europese topclub zetten om zich daar verder te ontwikkelen. Sommigen deden dat via een tussenstop in een andere buitenlandse competitie. Slechts zelden komt het nog voor dat voetballers willen lopen voor ze kunnen gaan. Dat heeft te maken met intelligentie en/of een goeie begeleiding.

Geen moment kwamen de Rode Duivels in Zagreb in de problemen, ook niet na de late tegentreffer. Hoewel de Kroaten vooraf heldhaftige taal in de mond namen en zich als krijgers oppepten, viel daar weinig van te zien. De Rode Duivels voetbalden met vertrouwen en bij vlagen met branie. En nu met Romelu Lukaku als een ijskoude killer. Over de pure voetbalkwaliteiten van de spits van Everton, die in de acht voorgaande WK-kwalificatiematchen amper 55 minuten op het veld stond, lopen de meningen uiteen, maar in bepaalde omstandigheden is hij dodelijk.

Het komt er voor de Rode Duivels en hun entourage nu op aan de voeten stevig op de grond te houden. De Rode Duivels reizen straks met een relatief jonge ploeg naar Brazilië. In een slopend toernooi als het WK is ervaring vaak een doorslaggevende factor, maar in Zagreb frappeerde de ploeg ook door een volwassenheid en maturiteit die in de loop van het voorbije jaar alleen maar is gegroeid. Bovendien bleek nog maar eens hoe groot de variatiemogelijkheden zijn. Nog niet zo lang geleden leken Vincent Kompany en Thomas Vermaelen achteraan onvervangbaar, nu pasten Nicolas Lombaerts en Daniel van Buyten zich naadloos in het geheel in.

Marc Wilmots heeft voetbalgoud in handen, maar in de roes van het succes denkt hij ook op lange termijn: hij weet dat er achter deze lichting weer een stroom goede spelers staan en constateert dat er geregeld een blik nieuw talent wordt geopend. Bovendien heeft de ploeg in alle geledingen de traditionele Belgische waarden overboord gegooid: door een plotse aanwas van creatief toptalent wordt er doorgaans geageerd in plaats van gereageerd.

Vooral dat is het grote pluspunt van de huidige en ook toekomstige generatie. Het resulteerde in een uitzonderlijke klim op de FIFA-ranglijst waarin de Rode Duivels nu op de zesde plaats prijken. Precies drie jaar geleden was België nog nummer 62. Net voor... Oeganda.

Nu is de frustratie na vijf gemiste toernooien definitief weggespoeld. En kan de gekte beginnen.


Het is alsof dit land zichzelf in Zagreb bevrijdde, alsof de sport meer dan ooit de katalysator is van een goed gevoel. Zelden in de aanloop naar een voetbalwedstrijd putten ook de media zich zo uit in kretologie als de afgelopen dagen, voor relativering en nuancering was er nog amper plaats. Zelfs sceptici die vooraf zware twijfels hadden geplaatst bij de aanstelling van Marc Wilmots als bondscoach, bestempelden hem nu als de architect van het succes en verhieven hem haast in de adelstand. Nagelbijtend moet Georges Leekens thuis hebben gekeken hoe zijn voormalige assistent België in de voetbalhemel bracht. Het talent van deze gouden generatie is al uitvoerig bezongen. De grote verdienste van Wilmots is dat hij zich perfect in de gedachtegang van een zeer hongerige groep kon verplaatsen die hem als het ware zelf als trainer had voorgedragen. Op zijn onbevangen en ongecompliceerde manier smeedde hij uit alle talenten een hecht team. Veel meer dan met de opleiding op zich heeft het huidige succes te maken met voetballers die op het juiste moment de stap naar een Europese topclub zetten om zich daar verder te ontwikkelen. Sommigen deden dat via een tussenstop in een andere buitenlandse competitie. Slechts zelden komt het nog voor dat voetballers willen lopen voor ze kunnen gaan. Dat heeft te maken met intelligentie en/of een goeie begeleiding. Geen moment kwamen de Rode Duivels in Zagreb in de problemen, ook niet na de late tegentreffer. Hoewel de Kroaten vooraf heldhaftige taal in de mond namen en zich als krijgers oppepten, viel daar weinig van te zien. De Rode Duivels voetbalden met vertrouwen en bij vlagen met branie. En nu met Romelu Lukaku als een ijskoude killer. Over de pure voetbalkwaliteiten van de spits van Everton, die in de acht voorgaande WK-kwalificatiematchen amper 55 minuten op het veld stond, lopen de meningen uiteen, maar in bepaalde omstandigheden is hij dodelijk. Het komt er voor de Rode Duivels en hun entourage nu op aan de voeten stevig op de grond te houden. De Rode Duivels reizen straks met een relatief jonge ploeg naar Brazilië. In een slopend toernooi als het WK is ervaring vaak een doorslaggevende factor, maar in Zagreb frappeerde de ploeg ook door een volwassenheid en maturiteit die in de loop van het voorbije jaar alleen maar is gegroeid. Bovendien bleek nog maar eens hoe groot de variatiemogelijkheden zijn. Nog niet zo lang geleden leken Vincent Kompany en Thomas Vermaelen achteraan onvervangbaar, nu pasten Nicolas Lombaerts en Daniel van Buyten zich naadloos in het geheel in. Marc Wilmots heeft voetbalgoud in handen, maar in de roes van het succes denkt hij ook op lange termijn: hij weet dat er achter deze lichting weer een stroom goede spelers staan en constateert dat er geregeld een blik nieuw talent wordt geopend. Bovendien heeft de ploeg in alle geledingen de traditionele Belgische waarden overboord gegooid: door een plotse aanwas van creatief toptalent wordt er doorgaans geageerd in plaats van gereageerd. Vooral dat is het grote pluspunt van de huidige en ook toekomstige generatie. Het resulteerde in een uitzonderlijke klim op de FIFA-ranglijst waarin de Rode Duivels nu op de zesde plaats prijken. Precies drie jaar geleden was België nog nummer 62. Net voor... Oeganda. Nu is de frustratie na vijf gemiste toernooien definitief weggespoeld. En kan de gekte beginnen.