Hoe één onverlaat duizenden mensen voor schut kan zetten. De beelden gingen vandaag de wereld rond: tijdens de bekerwedstrijd Ajax-AZ van gisterenavond kwam een Ajaxfan het veld op gestormd om AZ-doelman Esteban een karatetrap te verkopen. Esteban reageerde gelukkig alert en wist de uithaal van de dronkenlap min of meer te ontwijken. Door de adrenalinekick die de verrassingsaanval ongetwijfeld zal opgewekt hebben, gaf de keeper zijn belager een paar flinke trappen en ... kreeg vervolgens de reglementaire rode kaart. Waarop AZ-coach Gertjan Verbeek zijn spelers van het veld riep, niemand voelde zich in die omstandigheden nog veilig.

Het incident doet terugdenken aan een oktoberdag in 1987, toen de EK-kwalificatiewedstrijd Nederland-Cyprus ontsierd werd door een vuurwerkbommetje dat de Cypriotische doelman treft. De bezoekers verlaten ook het veld, maar de scheidsrechter wil absoluut hernemen. De Cyprioten zijn helemaal van de kaart en Oranje wint met 8-0, maar de wedstrijd moet later herspeeld worden achter gesloten deuren. Het wordt dit keer 4-0. Nederland komt daar goed mee weg, want in eerste instantie werd een forfaitnederlaag gevorderd.

Ook nu rijst onmiddellijk de vraag hoe het verder moet: forfait, herspelen, boetes, straffen? Hoe dan ook zal iemand zich altijd wel benadeeld voelen. Naast die discussie laait er ook een andere op: is het hooliganisme terug? Moeten er weer hekken rond de velden? De supporters weer in kooien, of een diepe gracht rond het veld, zoals bij de wilde dieren in de zoo? Ook dan zullen velen zich onheus behandeld voelen.

Of hoe één onverlaat...

Ja, precies: dat was hetzelfde zinnetje dat vorige week ook op de lippen lag toen één man in Luik een bloedbad van willekeur aanrichtte. Ook dat riep - naast veel woede - vragen op. Meer dan vragen soms, eisen: om meer veiligheid, om meer blauw op straat, om meer camera's, om strengere straffen, om een hardere aanpak. Allemaal eisen die uitgaan van de veronderstelling dat zoiets had kunnen voorkomen worden.

Misschien had zoiets kunnen voorkomen worden. Met maatregelen zoals de Griekse archont Draco die ooit oplegde. Door rigoureuze controle die geen enkele beweginsvrijheidvrijheid meer toestaat. Maar dat is niet de maatschappij waarin ik wil leven. Net zoals ik niet naar een voetbalstadion wil gaan dat op een zoo gelijkt. Ik wil naar een gezellig stadion, ook al is dat een stadion waarin één onverlaat de gelegenheid heeft om zo'n dwaasheid te begaan. Hopelijk denken ze daar in Nederland aan. Het is die onverlaat die hard moet bestraft worden, niet de duizenden anderen.

Peter Mangelschots

Hoe één onverlaat duizenden mensen voor schut kan zetten. De beelden gingen vandaag de wereld rond: tijdens de bekerwedstrijd Ajax-AZ van gisterenavond kwam een Ajaxfan het veld op gestormd om AZ-doelman Esteban een karatetrap te verkopen. Esteban reageerde gelukkig alert en wist de uithaal van de dronkenlap min of meer te ontwijken. Door de adrenalinekick die de verrassingsaanval ongetwijfeld zal opgewekt hebben, gaf de keeper zijn belager een paar flinke trappen en ... kreeg vervolgens de reglementaire rode kaart. Waarop AZ-coach Gertjan Verbeek zijn spelers van het veld riep, niemand voelde zich in die omstandigheden nog veilig. Het incident doet terugdenken aan een oktoberdag in 1987, toen de EK-kwalificatiewedstrijd Nederland-Cyprus ontsierd werd door een vuurwerkbommetje dat de Cypriotische doelman treft. De bezoekers verlaten ook het veld, maar de scheidsrechter wil absoluut hernemen. De Cyprioten zijn helemaal van de kaart en Oranje wint met 8-0, maar de wedstrijd moet later herspeeld worden achter gesloten deuren. Het wordt dit keer 4-0. Nederland komt daar goed mee weg, want in eerste instantie werd een forfaitnederlaag gevorderd. Ook nu rijst onmiddellijk de vraag hoe het verder moet: forfait, herspelen, boetes, straffen? Hoe dan ook zal iemand zich altijd wel benadeeld voelen. Naast die discussie laait er ook een andere op: is het hooliganisme terug? Moeten er weer hekken rond de velden? De supporters weer in kooien, of een diepe gracht rond het veld, zoals bij de wilde dieren in de zoo? Ook dan zullen velen zich onheus behandeld voelen. Of hoe één onverlaat... Ja, precies: dat was hetzelfde zinnetje dat vorige week ook op de lippen lag toen één man in Luik een bloedbad van willekeur aanrichtte. Ook dat riep - naast veel woede - vragen op. Meer dan vragen soms, eisen: om meer veiligheid, om meer blauw op straat, om meer camera's, om strengere straffen, om een hardere aanpak. Allemaal eisen die uitgaan van de veronderstelling dat zoiets had kunnen voorkomen worden. Misschien had zoiets kunnen voorkomen worden. Met maatregelen zoals de Griekse archont Draco die ooit oplegde. Door rigoureuze controle die geen enkele beweginsvrijheidvrijheid meer toestaat. Maar dat is niet de maatschappij waarin ik wil leven. Net zoals ik niet naar een voetbalstadion wil gaan dat op een zoo gelijkt. Ik wil naar een gezellig stadion, ook al is dat een stadion waarin één onverlaat de gelegenheid heeft om zo'n dwaasheid te begaan. Hopelijk denken ze daar in Nederland aan. Het is die onverlaat die hard moet bestraft worden, niet de duizenden anderen. Peter Mangelschots