Kevin De Bruyne gisteren op Sporza gezien? Hij had net gescoord, de Belgen hadden zich net geplaatst voor het EK _ voor het eerst sinds 33 jaar, Turkije had gewonnen zodat het voor Nederland weer wat moeilijker werd om nog naar Frankrijk te gaan en de Belgen daardoor een stap dichter kwamen bij de status van reekshoofd op de loting, en mits een zege wenkt dinsdag een status als nummer 1 op de wereld én de (beoogde) groepswinst. Het kon niet op, al het goeie nieuws.

Maar onder de indruk? Neen hoor. Toch De Bruyne niet. En in zijn zog ook niet zo de rest van de nationale ploeg. Al een paar keer viel het ons op: goals worden nog steeds gevierd, maar niet zo uitbundig. Allemaal weten ze: dat België zich plaatst voor een EK waar half Europa is op uitgenodigd, is zeer normaal. Het is komende zomer dat het moet gebeuren, voor een generatie die al grotendeels op de internationale scene verwachtingen wekt sinds de Spelen van 2008. Acht jaar later kan/moet ze oogsten.

Met de match tegen Israël zit de groepsfase erop. Het is geen gezondheidswandeling geweest, zeker niet in de uitwedstrijden. In Andorra werd voor het eerst op verplaatsing meer dan een keer gescoord. Er was de flirt van Schalke 04 met Wilmots (en omgekeerd), er was wat discussie over de animatie en le beau football. Saai, vervelend, geregeld vielen de woorden, als de wonderkinderen hun toverfluit waren vergeten en vervielen in arbeidersvoetbal. Hazard, De Bruyne, ze scoorden, die laatste evenveel als tijdens de vorige kwalificaties, maar de indruk was globaal dat het allemaal minder was, dat ze het blok bij de tegenstander maar met moeite konden afbreken.. Niet de artiesten, al deed Mertens gisteren hard zijn best om dat bij te stellen, maar de werkers waren dit keer de uitblinkers. Radja Nainggolan, Marouane Fellaini.. Zelfs Witsel, in de vorige kwalificaties altijd nummer één op het blad als Wilmots begon te puzzelen, stond even ter discussie.

Acht maanden heeft Marc Wilmots nu om verder bij te schaven. Er is druk, met minder dan een halve finale zal de voetballiefhebber niet tevreden zijn. Anders dan in de vorige aanloop was er dit keer veel meer zekerheid rond de basisploeg. Als iedereen fit was, kon je een week vooraf al tien van de elf namen invullen. Alleen de plaats in de punt leverde wat strijd op. Benteke, Lukaku, of toch Origi. Daar is nu Depoitre bij. Batshuayi, ander type, past minder als profiel en deed weer een stapje achteruit. Dat deden ook anderen, Chadli, Dembélé, Mirallas...

We hadden in juni al Frankrijk als test, straks gaat het tegen Italië (in Koeweit) en Spanje. Tegenstanders met naam en faam, waar 75 procent balbezit zoals in Andorra geen realiteit zal zijn. Ploegen die zelf ook meevoetballen, in plaats van een muur op te trekken. Wilmots kan daarin twee dingen doen: of verder experimenteren en wat nieuwe namen toevoegen, dan wel werken aan offensieve patronen met de basisploeg.

Vraag is: ligt de bondscoach wakker van mooi voetbal? Na het WK beloofde hij een betere animatie, maar wat telt is straks, over acht maand, het resultaat. It's about winning, Cristiano Ronaldo zegt het ook overduidelijk in de documentaire over zijn leven die op 9 november in een paar zalen en op DVD komt. Over tien jaar is iedereen de manier waarop vergeten. Denk maar aan Mexico '86, denk maar aan het EK in '80, toen de match tegen Italië eigenlijk niet om aan te zien was. Catenaccio en een doodschop leverde toen wel een punt en een finaleplaats op.

Kevin De Bruyne gisteren op Sporza gezien? Hij had net gescoord, de Belgen hadden zich net geplaatst voor het EK _ voor het eerst sinds 33 jaar, Turkije had gewonnen zodat het voor Nederland weer wat moeilijker werd om nog naar Frankrijk te gaan en de Belgen daardoor een stap dichter kwamen bij de status van reekshoofd op de loting, en mits een zege wenkt dinsdag een status als nummer 1 op de wereld én de (beoogde) groepswinst. Het kon niet op, al het goeie nieuws.Maar onder de indruk? Neen hoor. Toch De Bruyne niet. En in zijn zog ook niet zo de rest van de nationale ploeg. Al een paar keer viel het ons op: goals worden nog steeds gevierd, maar niet zo uitbundig. Allemaal weten ze: dat België zich plaatst voor een EK waar half Europa is op uitgenodigd, is zeer normaal. Het is komende zomer dat het moet gebeuren, voor een generatie die al grotendeels op de internationale scene verwachtingen wekt sinds de Spelen van 2008. Acht jaar later kan/moet ze oogsten.Met de match tegen Israël zit de groepsfase erop. Het is geen gezondheidswandeling geweest, zeker niet in de uitwedstrijden. In Andorra werd voor het eerst op verplaatsing meer dan een keer gescoord. Er was de flirt van Schalke 04 met Wilmots (en omgekeerd), er was wat discussie over de animatie en le beau football. Saai, vervelend, geregeld vielen de woorden, als de wonderkinderen hun toverfluit waren vergeten en vervielen in arbeidersvoetbal. Hazard, De Bruyne, ze scoorden, die laatste evenveel als tijdens de vorige kwalificaties, maar de indruk was globaal dat het allemaal minder was, dat ze het blok bij de tegenstander maar met moeite konden afbreken.. Niet de artiesten, al deed Mertens gisteren hard zijn best om dat bij te stellen, maar de werkers waren dit keer de uitblinkers. Radja Nainggolan, Marouane Fellaini.. Zelfs Witsel, in de vorige kwalificaties altijd nummer één op het blad als Wilmots begon te puzzelen, stond even ter discussie.Acht maanden heeft Marc Wilmots nu om verder bij te schaven. Er is druk, met minder dan een halve finale zal de voetballiefhebber niet tevreden zijn. Anders dan in de vorige aanloop was er dit keer veel meer zekerheid rond de basisploeg. Als iedereen fit was, kon je een week vooraf al tien van de elf namen invullen. Alleen de plaats in de punt leverde wat strijd op. Benteke, Lukaku, of toch Origi. Daar is nu Depoitre bij. Batshuayi, ander type, past minder als profiel en deed weer een stapje achteruit. Dat deden ook anderen, Chadli, Dembélé, Mirallas...We hadden in juni al Frankrijk als test, straks gaat het tegen Italië (in Koeweit) en Spanje. Tegenstanders met naam en faam, waar 75 procent balbezit zoals in Andorra geen realiteit zal zijn. Ploegen die zelf ook meevoetballen, in plaats van een muur op te trekken. Wilmots kan daarin twee dingen doen: of verder experimenteren en wat nieuwe namen toevoegen, dan wel werken aan offensieve patronen met de basisploeg. Vraag is: ligt de bondscoach wakker van mooi voetbal? Na het WK beloofde hij een betere animatie, maar wat telt is straks, over acht maand, het resultaat. It's about winning, Cristiano Ronaldo zegt het ook overduidelijk in de documentaire over zijn leven die op 9 november in een paar zalen en op DVD komt. Over tien jaar is iedereen de manier waarop vergeten. Denk maar aan Mexico '86, denk maar aan het EK in '80, toen de match tegen Italië eigenlijk niet om aan te zien was. Catenaccio en een doodschop leverde toen wel een punt en een finaleplaats op.