Het dagelijks leven van Youri Tielemans speelt zich af tegen een decor van vier tijdelijke pleisterplaatsen: het hooggelegen trainingscentrum van La Turbie, het Stade Louis II, zijn appartement langs de zee en het hotel waar hij ons ontvangt om ons te woord te staan. Het is hier dat de kern van Leonardo Jardim systematisch op afzondering gaat. Youri Tielemans kent dus elke gang, elke lift, elk terras van het gebouw. Hij komt rechtstreeks uit de dokterspraktijk van de kinderarts, waar zijn dochtertje de vaccintest heeft doorstaan. 'Ze heeft gehuild, maar ze is dapper. Ze is net een jaar geworden. Het gaat snel...'
...

Het dagelijks leven van Youri Tielemans speelt zich af tegen een decor van vier tijdelijke pleisterplaatsen: het hooggelegen trainingscentrum van La Turbie, het Stade Louis II, zijn appartement langs de zee en het hotel waar hij ons ontvangt om ons te woord te staan. Het is hier dat de kern van Leonardo Jardim systematisch op afzondering gaat. Youri Tielemans kent dus elke gang, elke lift, elk terras van het gebouw. Hij komt rechtstreeks uit de dokterspraktijk van de kinderarts, waar zijn dochtertje de vaccintest heeft doorstaan. 'Ze heeft gehuild, maar ze is dapper. Ze is net een jaar geworden. Het gaat snel...' Snelheid, vroegrijpheid. Rode draden in het leven van deze twintigjarige. Eerste profwedstrijd met Anderlecht op zijn zestiende. Eerste keer opgeroepen voor de Rode Duivels op zijn achttiende. Al vastgoedeigenaar, getrouwd en vader. 'Sommige spelers van Monaco zijn verbaasd dat ik nog maar twintig ben, ze zijn verrast door de manier waarop ik praat en me gedraag. Als ik zeg dat ik getrouwd ben en een kind heb, zijn ze ook verbaasd. Voor mij is daar niets ongewoons aan. Ik heb de dingen altijd goed gepland. Zodra ik me gereed voel voor bepaalde belangrijke levensfases, ga ik ervoor. Als je klaar bent, moet je je smijten. Ik weet zeker dat het goed is voor mijn ontwikkeling, het brengt me stabiliteit.' De duurste uitgaande transfer uit de geschiedenis van de Belgische competitie maakt de balans op van zijn avontuur in het Zuiden. Een goede balans? YOURI TIELEMANS: 'Het is positief. Heel positief. Ik ben naar hier gekomen om progressie te maken, om een nieuwe speelstijl te leren, dat gaat heel goed. Ik wilde niet dat de transfer zou aanslepen, want ik stond erop om de hele voorbereiding met mijn nieuwe team te doen. Ik heb er geen spijt van, de coach had de tijd om me alles uit te leggen en me in te passen, in alle rust. Er zijn momenten dat ik meer speel, andere dat ik minder aanwezig ben, maar dat maakt deel uit van mijn aanpassingsperiode. De enige schaduwvlek op mijn seizoen was mijn knieblessure in november. Ik had net vijf keer na elkaar in de basis gestaan, zat echt in een goeie periode.' Op papier is de Ligue 1 niet de droomcompetitie voor jongens die graag de bal spelen zoals jij. TIELEMANS: 'Er zijn verschillende manieren om daar tegenaan te kijken. We hebben ploegen die meer achteraan blijven, die alles dichtgooien, maar dat betekent dan dat de middenvelders veel ballen raken. En dan is het heel fysiek, heel potig, met veel duels. Alles wordt uitvergroot ten opzichte van België: het fysieke aspect, het tactische, het technische. Dat had ik nodig om verder progressie te maken.' Je speelde al bijna dertig wedstrijden. Vind je dat grote aantal geweldig of mis je iets omdat je soms slechts enkele minuten mag meedoen? TIELEMANS: 'Behalve tijdens mijn blessure speelde ik bijna alle matchen. Soms niet lang, dat klopt. Voor enkele minuten inkomen maakt ook deel uit van mijn evolutie, de trainer heeft me dat goed uitgelegd. Hij roteert graag. Hij beschikt voor de posities op het middenveld over meerdere spelers met veel verschillende kwaliteiten en kenmerken. Logisch dat hij zijn systeem soms aanpast.' Maar jij hebt een nogal ongeduldig karakter, dus moet je dat toch soms vervelend vinden? TIELEMANS: 'Alle ambitieuze voetballers zijn ongeduldig! Ik wil altijd alles spelen. Dus ja, ik kan soms ongeduldig zijn. Maar achteraf, en als ze me uitleg geven, begrijp ik bepaalde zaken beter. Op het moment zelf stel ik me soms vragen, maar daarna begrijp ik de keuzes van de coach beter. Ik ben niet slechtgezind als ik op de bank begin, niet gefrustreerd. Ik wil alleen maar op het veld staan. Dat is... ambitie.' ( lacht) Monaco heeft niet meer verloren sinds eind november en jullie hebben net een reeks neergezet van vijftien wedstrijden op rij zonder nederlaag in de Ligue 1. Maar voor een nieuwe titel is Paris Saint-Germain te ver uitgelopen. TIELEMANS: 'Er verroerde heel wat in de kern tijdens de zomer, we zaten ook met geblesseerde spelers, dus de coach moest op zoek naar het beste systeem, de beste samenstelling. Maar zodra de groep compleet was, stonden we er helemaal en onze goeie reeks bewijst dat alles nu wel op poten staat. Uiteraard heeft PSG een grote voorsprong. Maar we kijken helemaal niet naar hen, we kijken naar onszelf en houden in ons zog Marseille en Lyon in de gaten. Op één match tegen PSG kan het altijd lukken. Maar op lange termijn, als ze links en rechts niet morsen met punten, is het echt moeilijk. We weten ook dat ze erg op revanche uit zijn omdat vorig seizoen Monaco kampioen was. Dat vonden ze daar niet leuk, het deed hen reageren. PSG bouwde een groep om heel ver mee te geraken in de Champions League, het is dus wat normaal dat ze erboven uitsteken in de Ligue 1. Voor ons is het echte doel de tweede plaats, omdat we ons daarmee rechtstreeks zouden plaatsen voor de Champions League.' Jullie gaan tegen PSG spelen in de finale van de Coupe de la Ligue. Geloof je erin? TIELEMANS: 'Alles is mogelijk in één match, dus we gaan onze kaarten ten volle uitspelen en ik ben ervan overtuigd dat we onze kansen hebben.' Hoe verklaar je jullie erg hobbelige parcours in de Champions League? Met Porto, Besiktas en Leipzig hadden jullie niet bepaald de poule des doods getroffen. TIELEMANS: 'Vanaf het begin heeft iedereen onze tegenstanders onderschat. Het was kloeke kost. Nu, we gaan niet liegen, wij haalden ons niveau niet. Van de eerste tot de laatste match. We scoorden niet genoeg, we slikten te veel goals. Het doel was om door de groepsfase te geraken, vooral omdat Monaco net de halve finale had gespeeld en de gewichtige status had van Frans kampioen. Maar we misten iets. In de Champions League moet je klaar zijn zodra de eerste wedstrijd begint. Dat waren we niet. We zochten nog ijkpunten. Je mag niet vergeten dat de ploeg sterk gewijzigd werd tijdens de zomer, de groep moest zich vormen en de nieuwkomers moesten ingepast worden.' Je speelde je allereerste match tegen PSG, in de Franse supercup. Je schitterde op het scherm. Alain Giresse stak de loftrompet in L'Equipe, we lazen ook dat Monaco een nieuwe Youri had gevonden, na Djorkaeff... TIELEMANS: 'Ik was één en al vertrouwen, de voorbereiding was supergoed gegaan, ik voelde me klaar. Het commentaar van Alain Giresse, de allusie op Youri Djorkaeff, ja, dat heb ik allemaal meegekregen. Maar ik heb nooit te veel aandacht besteed aan complimenten, omdat ik weet dat er kritiek zal volgen als het minder goed gaat. Dus neem ik wat afstand van wat ze zeggen en schrijven.' Toch begon je na die match vijf wedstrijden op rij op de bank. Verrast? TIELEMANS: 'Ja, want ik dacht dat ik goeie punten had gescoord tegen PSG. Ik heb erover gesproken met de coach, hij legde uit dat hij me niet te snel wilde lanceren en dat ik aan de Ligue 1 geleidelijk moest kunnen wennen. Hij wilde de dingen doen bedaren, me heel langzaam vooruit doen gaan.' Dat was te midden van de zaak Kylian Mbappé. Hoe hebben jullie die ervaren? TIELEMANS: 'Heel rustig. Tot de dag dat zijn transfer naar Parijs officieel werd, heeft Kylian Mbappé op training alles gegeven. Er werd wat over gesproken in de kleedkamer, maar in vage bewoordingen. We vroegen hem niet elke dag of hij zou vertrekken of blijven. En in de stad weet ik niet eens of de mensen erover praatten.' Mis je dat niet, het enthousiasme van een voetbalstad? TIELEMANS: 'Je leert ermee leven. Het is hier vrij kalm, dat stoort me niet. De mensen laten me met rust, dat is de goeie kant van de zaak. Nu, mocht er wat meer volk in ons stadion zitten, zou dat geen kwaad kunnen. Maar uiteindelijk verandert dat niet veel voor mij. Zodra ik het veld op ga, zit ik in mijn match, ik hoor niets meer. Als er fluitconcerten zijn, gaan ze over mijn hoofd heen. Als er aanmoedigingen zijn, let ik daar niet echt op. Dat heeft geen enkele invloed op mijn spel.' Maar het contrast is groot als jullie in Parijs of Marseille gaan spelen. TIELEMANS: 'Ja, het stadion is groter, meer besloten, er is veel meer volk. We voelen een publiek dat ons probeert te destabiliseren, we merken dat al onze tegenstanders de regerende kampioen willen verslaan. Er zijn fluitconcerten, beledigingen, maar het motiveert me om de supporters van de tegenstander het zwijgen op te leggen.' In 185 matchen met Anderlecht scoorde je 35 doelpunten en gaf je 31 assists. Hier kom je aan één goal en twee assists in 28 matchen. Ligt het aan het leerproces in een nieuwe competitie, is het een kwestie van je positie op het veld, of iets anders? TIELEMANS: 'Een beetje van alles... Het systeem is al anders, hier zijn de offensieve acties meer gebaseerd op de jongens die over de flanken spelen, zowel de verdedigers als de vleugelspelers. Ik speel ook wat lager dan in Anderlecht. En ik doe soms maar kleine stukjes van een wedstrijd mee, dat is nog een verklaring.' Je prachtig afstandsschot, is dat in Brussel gebleven? TIELEMANS: 'Het komt, het komt...' ( lacht) Volg je het moeilijke parcours van Anderlecht dit seizoen? TIELEMANS: 'Moeilijk, dat is inderdaad het woord... Ik volg hen, ja. Maar ze zijn toch goed teruggekomen, sinds enkele weken zijn ze aan het groeien en het is het goeie moment. Laat ze hun werk doen zonder naar de kritiek van de media en het publiek te luisteren. Uiteindelijk staan ze slechts op twee overwinningen van Club Brugge.' Een groep die zich laat destabiliseren door de kritiek, heb jij dat gekend? TIELEMANS: 'Voor mij stelde dat nooit een probleem, ik kon daar altijd abstractie van maken, afstand van nemen. Maar voor bepaalde spelers is er veel druk in Anderlecht en het is duidelijk dat dit van invloed is op hun niveau.' En als men zegt dat het moeilijke seizoen van Anderlecht in de eerste plaats te verklaren is door jouw vertrek, hoe reageer je dan? TIELEMANS: 'Positief. Vorig jaar hadden we een goed seizoen, ik was een van de oudsten in de groep en heb geprobeerd alle nieuwe spelers de clubcultuur bij te brengen. Ik denk dat ik een goeie invloed had op de kern. Ik durfde te praten wanneer het moest.' Ik geloof dat je na zijn vertrek contact hebt gehouden met René Weiler? TIELEMANS: 'Ja, ik heb hem gecontacteerd. Hij vertelde me dat hij na de titel een zekere verslapping had gemerkt in de groep. Hij had dat trouwens voorspeld. Hij wilde dat de spelers continu probeerden te verbeteren, te meer omdat de tegenstanders alles zouden geven om de kampioen te verslaan. Aan het begin van het seizoen stond Anderlecht er niet, was er die sloomheid. René Weiler kreeg gaandeweg het gevoel dat de goeie spirit beetje bij beetje terugkwam, dat de spelers zich ervan bewust waren dat ze meer moesten doen. Maar voor Weiler was het te laat. Want wanneer je weer harder gaat werken, duurt het toch nog enkele weken voor dat tot uiting komt in de resultaten. Weiler had die tijd niet.' Welke indruk maakte hij toen je met hem praatte? Ontgoocheld? Opgelucht? TIELEMANS: 'Vooral ontgoocheld, omdat hij wel hield van deze club, deze groep. Het klikte met de spelers, er was een echte vertrouwensrelatie. Het gebeurde bijvoorbeeld dat hij afzonderingen schrapte als we hem zeiden dat we liever tijd doorbrachten met de familie. Hij luisterde. Voor hem was er vanaf het moment dat we er op het veld stónden in het weekend geen enkele absolute verplichting om op afzondering te gaan. Hij had zin om voort te doen in de grootste club van België. Maar, zoals hij mij vertelde, het bestuur was niet tevreden over de resultaten en besloot om zijn contract te beëindigen.'