8 juli 2014 staat sindsdien bekend als het Braziliaanse 11 september. De val en vernedering van een natie die leefde voor het voetbal. Daags na de historische WK-wedstrijd -de zwaarste nederlaag ooit voor de Seleçao en de zwaarste cijfers ooit in een halve finale van een wereldbeker- waren zowat alle gele truitjes en vlaggen uit het straatbeeld verdwenen. Wat restte was de schaamte. En de zoektocht naar antwoorden.

"Het grootste drama van die halve finale is dat er geen lessen getrokken werden uit die nederlaag", zucht Paulo Conde, journalist bij Folha de São Paulo, een jaar later. "Het was een dieptepunt voor het Braziliaanse voetbal, zoiets kan je gebruiken als katalysator voor vernieuwing en wederopstanding. Maar een jaar later zien we dezelfde problemen terugkomen. Dát is zo teleurstellend. De redenen voor die vernedering liggen dieper dan enkel het tactische falen van Scolari. Mismanagement binnen de voetbalbond, geen visie, geen toptrainers, de verbrokkelde relatie tussen spelers en fans. Er heerst tegenwoordig een zekere onverschilligheid tegenover het nationale team."

"Vlak na het WK hoopten we allemaal dat er een buitenlandse bondscoach zou komen, iemand die een nieuwe wind kon laten waaien. Wij Brazilianen zijn nogal arrogant over ons voetbal, we denken nog steeds dat we het beste voetbal brengen, maar dat is al lang niet meer zo. De voorbije tien jaar veranderde het voetbal spectaculair. Het volstaat niet meer om een of twee spelers uit de match te houden en te rekenen op individuele klasse. De huidige topploegen zijn echte machines. Ook onder Dunga brengt Brazilië verschrikkelijk en achterhaald voetbal, er is niets veranderd."

De grote kuis in het Braziliaanse voetbal komt er liever vandaag dan morgen. De focus ligt helemaal op volgende zomer: de Olympische Spelen van Rio 2016, waar Neymar als aanvoerder de Seleção naar eerste olympisch goud moet leiden.

Lees de hele reportage met achtergronden bij die WK-wedstrijd in Sport/Voetbalmagazine van 8 juli.

8 juli 2014 staat sindsdien bekend als het Braziliaanse 11 september. De val en vernedering van een natie die leefde voor het voetbal. Daags na de historische WK-wedstrijd -de zwaarste nederlaag ooit voor de Seleçao en de zwaarste cijfers ooit in een halve finale van een wereldbeker- waren zowat alle gele truitjes en vlaggen uit het straatbeeld verdwenen. Wat restte was de schaamte. En de zoektocht naar antwoorden. "Het grootste drama van die halve finale is dat er geen lessen getrokken werden uit die nederlaag", zucht Paulo Conde, journalist bij Folha de São Paulo, een jaar later. "Het was een dieptepunt voor het Braziliaanse voetbal, zoiets kan je gebruiken als katalysator voor vernieuwing en wederopstanding. Maar een jaar later zien we dezelfde problemen terugkomen. Dát is zo teleurstellend. De redenen voor die vernedering liggen dieper dan enkel het tactische falen van Scolari. Mismanagement binnen de voetbalbond, geen visie, geen toptrainers, de verbrokkelde relatie tussen spelers en fans. Er heerst tegenwoordig een zekere onverschilligheid tegenover het nationale team.""Vlak na het WK hoopten we allemaal dat er een buitenlandse bondscoach zou komen, iemand die een nieuwe wind kon laten waaien. Wij Brazilianen zijn nogal arrogant over ons voetbal, we denken nog steeds dat we het beste voetbal brengen, maar dat is al lang niet meer zo. De voorbije tien jaar veranderde het voetbal spectaculair. Het volstaat niet meer om een of twee spelers uit de match te houden en te rekenen op individuele klasse. De huidige topploegen zijn echte machines. Ook onder Dunga brengt Brazilië verschrikkelijk en achterhaald voetbal, er is niets veranderd."De grote kuis in het Braziliaanse voetbal komt er liever vandaag dan morgen. De focus ligt helemaal op volgende zomer: de Olympische Spelen van Rio 2016, waar Neymar als aanvoerder de Seleção naar eerste olympisch goud moet leiden. Lees de hele reportage met achtergronden bij die WK-wedstrijd in Sport/Voetbalmagazine van 8 juli.