Zon, vrienden en vakantie. De zomer van 2015 van Alejandro Pozuelo in Sevilla lijkt wel het aards paradijs. Het plaatje is zo idyllisch dat elke voetballer de eerste dag van de voorbereiding zou willen overslaan. Iedereen behalve Pozo. 'Ik had een moeilijk seizoen achter de rug bij Rayo Vallecano en ik begon nerveus te worden. Mijn eerste gedachte was om in Spanje te blijven, maar er kwam geen enkel interessant voorstel binnen.'
...

Zon, vrienden en vakantie. De zomer van 2015 van Alejandro Pozuelo in Sevilla lijkt wel het aards paradijs. Het plaatje is zo idyllisch dat elke voetballer de eerste dag van de voorbereiding zou willen overslaan. Iedereen behalve Pozo. 'Ik had een moeilijk seizoen achter de rug bij Rayo Vallecano en ik begon nerveus te worden. Mijn eerste gedachte was om in Spanje te blijven, maar er kwam geen enkel interessant voorstel binnen.' Gesterkt door een eerste ervaring buiten het Iberische schiereiland, bij het Swansea van Michael Laudrup, laat de Andalusiër zich door zijn makelaar overhalen om op 15 augustus de thuismatch van Genk tegen Westerlo bij te wonen. De wedstrijd in de toenmalige Cristal Arena eindigt op 2-0, dankzij doelpunten van Yoni Buyens en Thomas Buffel. Een duel dat geen voetnoot waard is in de geschiedenis van de Limburgse club. Pozuelo blijft tevergeefs wachten op een aantrekkelijk voorstel en zal pas enkele uren voor het verstrijken van de noodlottige transferdeadline besluiten om zijn loopbaan voort te zetten in Zuid-Limburg. Een beslissing die hij neemt bij gebrek aan beter. Hij ziet zijn verhuizing naar België als een kortverblijf en de Jupiler League moet dienen als middel om zijn veelbelovende carrière, die in het slop zit, opnieuw te lanceren. Met de hulp van Erwin Lemmens, de keeperstrainer die door de nieuwe coach Peter Maes naar Genk werd gehaald, went Pozuelo snel aan zijn nieuwe omgeving. De aanpassing aan de zeden en gebruiken in de Belgische competitie neemt iets meer tijd in beslag, maar hij sluit zijn eerste seizoen af met drie doelpunten en twee assists in tien play-off 1-matchen. Het is voldoende om tot een vaste waarde uit te groeien in de basisploeg van Maes, maar zijn statistieken blijken ontoereikend te zijn om de interesse te wekken van het soort clubs dat hij voor ogen had toen hij zijn lot verbond aan Genk. Pozuelo breit er dus een tweede seizoen aan bij de opleidingsclub van Rode Duivels Thibaut Courtois en Kevin De Bruyne. De voortreffelijke Europese campagne - Genk overleeft een poule met ploegen Athletic Bilbao en Sassuolo - wordt overschaduwd door het wispelturige spel en de mislukte razzia op play-off 1. De nederlaag in het Waregemse Regenboogstadion eind december 2016 is de druppel te veel voor Maes en na Nieuwjaar krijgt Albert Stuivenberg de sportieve macht in handen in het intussen tot Luminus Arena omgedoopte stadion. 'Voor Pozuelo was ik wellicht meer de trainer dan een vaderfiguur', liet de 48-jarige Nederlander onlangs optekenen in Sport/Voetbalmagazine. Het is een diplomatische manier om de kille relatie tussen hem, een Nederlandse discipel van Louis van Gaal, en zijn Spaanse schaakmeester te omschrijven. Stuivenberg gaat uit van een strikt, afgemeten en haast verstikkend positiespel. Iets waar Pozuelo van huivert. Kort na zijn aanstelling stelt Stuivenberg zelfs het professionalisme van Pozuelo in twijfel. Hij vindt zijn spelverdeler te zelfgenoegzaam en verwijt hem te weinig belang te hechten aan de ploegmechanismen. En toch schittert Genk met het gerobotiseerde voetbal van Stuivenberg. In de nationale competitie en op het internationale podium, waar het de kwartfinales bereikt in de Europa League, krijgen de Limburgers de handen op elkaar. Pozuelo maakt zoveel indruk dat hij tijdens een verplaatsing naar KV Mechelen het slachtoffer is van een tot in de puntjes voorbereide individuele mandekking. In de marge van die match noemt KV-trainer Yannick Ferrera de nummer 24 van Genk zelfs 'de Johan Cruijff van de Belgische competitie'. De deuren naar een buitenlandse club lijken wagenwijd open te staan, ondanks een seizoensafsluiter in het vagevuur van play-off 2. Terwijl Racing en Stuivenberg de sprint domineren in PO 2 en de eindwinst in zicht is, krijgt Pozo een ferme dreun te verwerken tijdens de verplaatsing naar de Kehrweg in Eupen. Enkele seconden voor het rustsignaal wordt de middenvelder geveld door een liesblessure en kan hij een kruis zetten over de rest van het seizoen. Het gevolg laat zich raden: de interesse van buitenlandse clubs neemt af en kandidaat-overnemers keren terug op hun stappen. Nochtans zat een comeback in de Primera División voor de editie 2017/18 er weldegelijk in. In zijn zoektocht naar een ouderwetse nummer 10 droomt Espanyol, de tweede club uit Barcelona, van Borja Valero. Wanneer de maestro van Fiorentina voor een overstap naar Inter opteert, wordt het dossier-Pozuelo bovengehaald. Pozuelo neemt het Catalaanse aanbod serieus in overweging - hij smacht al lange tijd naar een terugkeer richting Spanje - en schermt ook met interesse vanuit Duitsland. Uiteindelijk kiest Espanyol voor Sergi Darder van Lyon en verlengt Pozo zijn contract bij Genk. Hij heeft niet aan de verleiding kunnen weerstaan om samen met Roeslan Malinovski en Sander Berge over de Belgische competitie te heersen. Het contract van de Sevillaan krijgt een flinke opwaardering en er wordt ook een opstapclausule opgenomen van 8 miljoen euro. Met de expliciete bepaling dat een club rechtstreeks mag onderhandelen met de speler en dat Genk in geen geval zijn veto kan uitspreken. Maar de ambities van Genk krijgen vroeg in het seizoen een ferme dreun. Een machteloze Pozuelo ziet vanuit de tribunes hoe zijn ploeg zijn start mist tegen het Waasland-Beveren van Philippe Clement. Genk domineert op een ongehoorde manier al zijn wedstrijden, maar het kan niet profiteren van zijn maagdelijk witte Europese kalender om de andere Belgische tenoren te laten beven. Ondanks een korte opleving in oktober, met zeges tegen Anderlecht en Club Brugge, neemt het bestuur begin december afscheid van Stuivenberg na een onwaarschijnlijk gelijkspel tegen Eupen. De eindbalans van de Nederlander, 23 punten op 54 en een negende plaats, is hem fataal geworden. De komst van Clement doet Pozuelo helemaal herleven. Tijdens de stage in Benidorm vindt de Spaanse middenvelder zijn spelplezier terug en in de terugronde kroont hij zich tot dé sensatie van de eerste helft van het kalenderjaar 2018. Met zijn twee doelpunten, acht assists en grote impact op play-off 1 triggert hij de buitenlandse scouts. Maar Pozuelo twijfelt. Opnieuw. Dat Betis in de dans springt, maakt het er niet makkelijker op. Pozuelo is een Béticos in hart en nieren. Hij mijmert al lang over een terugkeer naar zijn thuisstad, naar het vertrouwde nest, naar de club waar hij profvoetballer werd. Er rollen net geen tranen over zijn wangen wanneer hij terugdenkt aan de 50.000 socios van de club en de 1500 fans die zich langs het veld nestelen bij elke training. 'De dag dat je van de sfeer in het stadion van Betis hebt geproefd en met je eigen ogen hebt gezien hoe mensen het voetbal beleven, dan kun je niet anders dan verliefd worden op die club', vertelde Pozuelo vorig seizoen. Maar Los Verdiblancos zijn slechts bereid om 3 miljoen euro op tafel te leggen. Veel te weinig, oordeelt Genk. Zelfs met extra bonussen ter waarde van 2 miljoen euro kan de Andalusische volksclub de kloof met de vraagprijs van 8 miljoen niet dichtrijden. Aan de vooravond van een seizoen dat extra zilverwerk zou kunnen opleveren, is Genk niet bereid om cadeautjes uit te delen. Met de mondelinge toezegging van Berge, Malinovski en Trossard om hun verblijf met enkele maanden te verlengen, zit Genk bovendien in een sterke onderhandelingspositie. De vrees voor een vertrek blijft tot in de laatste minuten van augustus rondwaren in de burelen van de Luminus Arena. Maar Pozuelo, de man die het spectaculaire voetbal van Genk naar een ander niveau kan tillen, is in september toch op de afspraak. Voor de winter toeslaat, kruipt Genk in de huid van ongenaakbare leider en installeert het extra sloten om elke vluchtpoging te verhinderen. Geen enkele speler mag de club verlaten. Op Pozuelo na misschien, van wie de opstapclausule van 8 miljoen euro een publiek geheim is. Het kooplustige Betis meldt zich weer en zou bereid zijn een inspanning te doen om de clausule te activeren. Op voorwaarde dat het Ryad Boudebouz, overbodig geworden in het Benito Villamarínstadion, voor grof geld kan verkopen. Eind januari - op dat moment heeft Pozo al enkele miljoenencontracten uit het Midden-Oosten afgeslagen - komen ze bij Betis tot de vaststelling dat de clubs niet in de rij staan om Boudebouz definitief te kopen. Hij wordt dan maar op huurbasis naar Celta Vigo gestuurd. Op zijn 28e beseft Pozuelo maar al te goed dat zijn kansen om de top te bereiken op het oude continent schaarser geworden zijn. Hij komt net tekort voor een absolute topclub, hij is te oud voor de Europese subtoppers die mikken op jonge gasten die ze met een meerwaarde kunnen doorverkopen, en voor de rest is hij gewoon te duur. Voor de Spanjaard was het dus zaak om voor zijn 30e een dik en langdurig contract te versieren. Dat perspectief was er hoegenaamd niet bij Genk, dat niet meer aan de onderhandelingstafel wilde aanschuiven nadat Pozuelo een voorstel van Al-Ahly had afgewezen. Toen Toronto met een gigantisch voorstel kwam - 4 miljoen per jaar gedurende vier seizoenen - voelde de ex-aanvoerder geen schroom om de forcing te voeren. Pozuelo trekt na de laatste speeldag van de reguliere competitie een streep onder zijn Limburgse avontuur. Veel te vroeg, zullen Clement en zijn staf denken. Maar in de mindset van Pozuelo, die ooit was gekomen om zo snel mogelijk weer te vertrekken, heeft zijn Belgische intermezzo lang genoeg geduurd.