Voor de nu 44-jarige Cédric Roussel, die in België onder meer voor RAEC Mons, KRC Genk en Standard uitkwam, was de overstap naar de Premier League, in 1999 naar Coventry, een cultuurschok.

De jonge Belgische belofte-international had bij KAA Gent net de voorbereiding achter de rug onder Trond Sollied. 'Je moet weten dat als we thuis speelden en de wedstrijd om 20 uur begon, Sollied ons al om 10 uur 's ochtends in het stadion verwachtte', aldus Roussel.

'Ik was toch al 21 jaar, maar pas toen ik in Engeland kwam voetballen, kreeg ik voor het eerst de indruk dat ze me als een volwassene behandelden. Als we rust kregen, dan trokken we er altijd op uit, maar we maakten het niet later dan elf, twaalf uur. We mochten ook gaan eten wanneer we dat maar wilden. En als we thuis speelden, dan moesten we gewoon anderhalf uur voor de aftrap aanwezig zijn. Het was heel professioneel, maar tegelijkertijd ook super relaxed.'

Gewichtsverlies

Hoewel hij al eens graag een Engelse pint dronk, verloor hij toch gewicht. 'Acht à negen kilo op zes weken tijd. We trainden maar één keer per dag, maar die sessie duurde soms wel drie uur. Na de trainingen ging ik vaak onmiddellijk in bed liggen en sliep ik tot 's anderdaags 's morgens.'

De mooiste herinneringen houdt Roussel over aan Monday Night Football. 'Spelen op maandagavond was compleet nieuw in die tijd. Het zei alles over het spektakel waarvoor de Premier League stond: zoveel mogelijk mensen konden op dat moment die ene wedstrijd bekijken. We waren niet gewoon voetballers, maar acteurs.'

Voor de nu 44-jarige Cédric Roussel, die in België onder meer voor RAEC Mons, KRC Genk en Standard uitkwam, was de overstap naar de Premier League, in 1999 naar Coventry, een cultuurschok. De jonge Belgische belofte-international had bij KAA Gent net de voorbereiding achter de rug onder Trond Sollied. 'Je moet weten dat als we thuis speelden en de wedstrijd om 20 uur begon, Sollied ons al om 10 uur 's ochtends in het stadion verwachtte', aldus Roussel. 'Ik was toch al 21 jaar, maar pas toen ik in Engeland kwam voetballen, kreeg ik voor het eerst de indruk dat ze me als een volwassene behandelden. Als we rust kregen, dan trokken we er altijd op uit, maar we maakten het niet later dan elf, twaalf uur. We mochten ook gaan eten wanneer we dat maar wilden. En als we thuis speelden, dan moesten we gewoon anderhalf uur voor de aftrap aanwezig zijn. Het was heel professioneel, maar tegelijkertijd ook super relaxed.'Hoewel hij al eens graag een Engelse pint dronk, verloor hij toch gewicht. 'Acht à negen kilo op zes weken tijd. We trainden maar één keer per dag, maar die sessie duurde soms wel drie uur. Na de trainingen ging ik vaak onmiddellijk in bed liggen en sliep ik tot 's anderdaags 's morgens.' De mooiste herinneringen houdt Roussel over aan Monday Night Football. 'Spelen op maandagavond was compleet nieuw in die tijd. Het zei alles over het spektakel waarvoor de Premier League stond: zoveel mogelijk mensen konden op dat moment die ene wedstrijd bekijken. We waren niet gewoon voetballers, maar acteurs.'