Daags na het Chinese Nieuwjaar namen hij en zijn familie een vlucht naar Dubai. De bedoeling was om er een weekje uit te rusten. De uitbraak van het coronavirus hield op dat moment nog vooral de stad Wuhan in zijn greep, al droegen ook mensen in Beijing, waar hij een onderkomen vond op een paar minuten van de luchthaven, al mondmaskers. Van Puyvelde: "Op de luchthaven is iedereen eigenlijk, tenzij de stewardessen."

Tijdens zijn vakantie in het woestijnzand kreeg hij bericht vanuit het hoofdkwartier van de Chinese voetbalfederatie (CFA). Dat iedereen van thuis uit mocht werken. Zijn vraag was: thuis, waar is dat? Thuis in Beijing, of thuis in Doorslaar, Lokeren? Hij mocht terug naar België, zo bleek. Van daaruit werkt hij nu elke dag. Wachtend op nieuws, de valiezen pakkensklaar, tot iedereen terug aan de slag kan.

'Gevaarlijk' voetbal

Het kan: alles plannen, een Chinese bestorming van het wereldvoetbal. Qatar stelde in 2006 een jeugdopleider aan, naturaliseerde heel veel mensen maar rolde tegelijk ook een proces uit en ze werden Aziatisch kampioen. Iran heeft een sterke ploeg. Hij zag op zijn reizen door Azië ook al Oezbekistan, nog een land dat op komst is. Japan en Zuid-Korea zijn top in dat deel van de wereld, Saudi-Arabië doet inspanningen, maar er is nog heel veel braakliggend terrein. Ook cultureel.

De eenkindpolitiek heeft in China een grote invloed gehad in de sport. Zo'n enig kind wordt vaak opgevoed door de grootouders, die redelijk beschermend zijn. Studeren is belangrijk, voetbal nog wat gevaarlijk. Zo lang er daar geen resultaten zijn, heb je geen link, merkt hij. Dus is het zorgen voor die resultaten.

Van Puyvelde, na ruim een jaar werken in China: "Er is nog een lange weg te gaan en je moet flexibel zijn, want elke dag gebeurt er iets anders. Ik kwam er toe in een oud gebouw, en dacht : wat is dat hier? In het begin had ik één iemand bij mij, nu is er al een heel technisch departement met allemaal jonge mensen. Iedereen spreekt ook Engels, anders kun je er niet werken."

Het nieuwe rode boekje

Hoe begin je aan zo'n taak in een immens land? Er is de Chinese Pro League, die volgend jaar een onafhankelijke status krijgt, en de profcompetities organiseert, onder de koepel van de bond. Onder die koepel huizen ook 47 member associations, elk met een eigen bestuur. Daarnaast zijn er private academies, scholen gelinkt aan het ministerie van sport, topsportscholen. Voetbal in China is één zeer grote versplintering.

Zijn start was ambitieus, hij wilde overal communicatie, samenwerking, het geheel zien evolueren. De conclusie na zeven, acht maanden was: dit werkt niet. Dus volgde hij een gouden tip: start small, met kleine projectjes. Klein is naar Chinese maatstaven gericht op... 100 miljoen mensen. Van Puyvelde: "De cijfers zijn totaal anders, het idee ook. Daar besef je maar hoe klein je bent en met welke cultuur van 5000 jaar oud je hebt te maken."

Zijn project heeft een naam. The red print. Naar Mao, inderdaad. Van een sponsor kreeg Van Puyvelde rode schoenen en die draagt hij als symbool op elke presentatie. Die bevat alles wat wij hier kennen, maar aangepast aan de noden van de lokale cultuur.

Van Puyvelde: "China heeft een groot probleem: wie de bal verspeelt, lijdt aan gezichtsverlies en krijgt onder zijn voeten van de trainer. Dat was de eerste culturele barrière die we moesten overwinnen. De nieuwe generatie trainers roept niet meer tegen de voetballers. De nationale ploeg U15 heeft voor het eerst offensieve talenten die niet bang zijn voor een dribbel of een mislukte actie. Jongens die hun creativiteit gebruiken. Voor de rest heb je veel jongens die naar een bal kijken, die in de bal komen, weinig opposite moves, eerste aannames... Een gebrek aan pure opleiding."

Lees de volledige reportage met Chris Van Puyvelde in onze Plus-zone of in Sport/Voetbalmagazine van woensdag 4 maart.

Daags na het Chinese Nieuwjaar namen hij en zijn familie een vlucht naar Dubai. De bedoeling was om er een weekje uit te rusten. De uitbraak van het coronavirus hield op dat moment nog vooral de stad Wuhan in zijn greep, al droegen ook mensen in Beijing, waar hij een onderkomen vond op een paar minuten van de luchthaven, al mondmaskers. Van Puyvelde: "Op de luchthaven is iedereen eigenlijk, tenzij de stewardessen."Tijdens zijn vakantie in het woestijnzand kreeg hij bericht vanuit het hoofdkwartier van de Chinese voetbalfederatie (CFA). Dat iedereen van thuis uit mocht werken. Zijn vraag was: thuis, waar is dat? Thuis in Beijing, of thuis in Doorslaar, Lokeren? Hij mocht terug naar België, zo bleek. Van daaruit werkt hij nu elke dag. Wachtend op nieuws, de valiezen pakkensklaar, tot iedereen terug aan de slag kan.Het kan: alles plannen, een Chinese bestorming van het wereldvoetbal. Qatar stelde in 2006 een jeugdopleider aan, naturaliseerde heel veel mensen maar rolde tegelijk ook een proces uit en ze werden Aziatisch kampioen. Iran heeft een sterke ploeg. Hij zag op zijn reizen door Azië ook al Oezbekistan, nog een land dat op komst is. Japan en Zuid-Korea zijn top in dat deel van de wereld, Saudi-Arabië doet inspanningen, maar er is nog heel veel braakliggend terrein. Ook cultureel. De eenkindpolitiek heeft in China een grote invloed gehad in de sport. Zo'n enig kind wordt vaak opgevoed door de grootouders, die redelijk beschermend zijn. Studeren is belangrijk, voetbal nog wat gevaarlijk. Zo lang er daar geen resultaten zijn, heb je geen link, merkt hij. Dus is het zorgen voor die resultaten.Van Puyvelde, na ruim een jaar werken in China: "Er is nog een lange weg te gaan en je moet flexibel zijn, want elke dag gebeurt er iets anders. Ik kwam er toe in een oud gebouw, en dacht : wat is dat hier? In het begin had ik één iemand bij mij, nu is er al een heel technisch departement met allemaal jonge mensen. Iedereen spreekt ook Engels, anders kun je er niet werken."Hoe begin je aan zo'n taak in een immens land? Er is de Chinese Pro League, die volgend jaar een onafhankelijke status krijgt, en de profcompetities organiseert, onder de koepel van de bond. Onder die koepel huizen ook 47 member associations, elk met een eigen bestuur. Daarnaast zijn er private academies, scholen gelinkt aan het ministerie van sport, topsportscholen. Voetbal in China is één zeer grote versplintering.Zijn start was ambitieus, hij wilde overal communicatie, samenwerking, het geheel zien evolueren. De conclusie na zeven, acht maanden was: dit werkt niet. Dus volgde hij een gouden tip: start small, met kleine projectjes. Klein is naar Chinese maatstaven gericht op... 100 miljoen mensen. Van Puyvelde: "De cijfers zijn totaal anders, het idee ook. Daar besef je maar hoe klein je bent en met welke cultuur van 5000 jaar oud je hebt te maken."Zijn project heeft een naam. The red print. Naar Mao, inderdaad. Van een sponsor kreeg Van Puyvelde rode schoenen en die draagt hij als symbool op elke presentatie. Die bevat alles wat wij hier kennen, maar aangepast aan de noden van de lokale cultuur. Van Puyvelde: "China heeft een groot probleem: wie de bal verspeelt, lijdt aan gezichtsverlies en krijgt onder zijn voeten van de trainer. Dat was de eerste culturele barrière die we moesten overwinnen. De nieuwe generatie trainers roept niet meer tegen de voetballers. De nationale ploeg U15 heeft voor het eerst offensieve talenten die niet bang zijn voor een dribbel of een mislukte actie. Jongens die hun creativiteit gebruiken. Voor de rest heb je veel jongens die naar een bal kijken, die in de bal komen, weinig opposite moves, eerste aannames... Een gebrek aan pure opleiding." Lees de volledige reportage met Chris Van Puyvelde in onze Plus-zone of in Sport/Voetbalmagazine van woensdag 4 maart.