Het appartement is op de 26e verdieping. Het zicht op Lissabon is er schitterend, zij het gehinderd door het beperkte aantal vensters. 'Dat stoort mij niet', zegt Bryan Ruiz (32), gerustgesteld nu zijn kindje van enkele maanden oud in de aanpalende kamer in de armen van Morphéé rust. 'Ik hou erg van deze woonplaats, vooral door haar ligging: in het noorden van de stad, van waar het trainingscentrum van Sporting makkelijk bereikbaar is.' Komende zomer moet hij hoe dan ook verhuizen, want zijn contract loopt af. Hij wil van het WK in Rusland profiteren om zijn toekomst te bepalen. 'Ik zal de tijd nemen om de beste aanbieding te kiezen.'

Standard deed er alles aan om mijn wensen te vervullen, maar Sporting voegde er andere aan toe waardoor het niet doorging.

Bryan Ruiz

Hoe vaak hoor je nog spreken over die fameuze penalty die je in 2009 voor AA Gent binnen het bereik van Sinan Bolat trapte, waardoor er testwedstrijden voor de titel gespeeld moesten worden en Standard ten koste van Anderlecht alsnog kampioen werd?

Bryan Ruiz: 'Goh, dat is lang geleden ( lacht) en het is evident dat ik het mij nog herinner, maar ook niet meer dan dat, hoor. Ik wou die strafschop echt wel binnentrappen om Gent de derde plaats te bezorgen. Maar helaas miste ik hem en daardoor miste ikzelf een transfer naar Anderlecht, denk ik. Anders waren zij kampioen geworden en was er via de Champions League voldoende geld geweest om te betalen wat Gent voor mij vroeg. Het was teleurstellend op het moment zelf, maar ik ben blijven voortdoen en bij Twente beleefde ik de beste periode van mijn carrière met drie trofeeën in twee seizoenen.'

Volg je de Belgische competitie nog?

Ruiz: 'Ik blijf geïnteresseerd, want Gent is de plaats waar ik in Europa mijn eerste professionele ervaring opdeed. Toen ze in 2015 de titel wonnen, was ik heel blij. Nog altijd heb ik er een pak vrienden, onder wie de vroegere fysiotherapeut. Een tijd geleden ben ik aan het nieuwe stadion gepasseerd en ben ik gestopt om een foto te nemen. Maar de binnenkant zag ik nog niet.'

Rusland

Wat mogen we op het komende WK van Costa Rica verwachten? De kwartfinale in 2014 was de mooiste pagina in jullie voetbalgeschiedenis. Wat is de motor van dat succes geweest?

Ruiz: 'Als je in een groep zit met drie gewezen WK-winnaars - Uruguay, Italië en Engeland - dan is er geen enkele druk, want iedereen verwacht dat je de drie wedstrijden zult verliezen. Ga je naar het WK, dan weet je dat het is om de confrontatie met de besten aan te gaan. Het is beter uitgeschakeld te worden door drie grote namen, dan je niet te kwalificeren in wat iedereen vooraf een haalbare groep noemt. We zagen dat WK als een uitdaging en hadden niets te verliezen. De 3-1-overwinning tegen Uruguay in de eerste wedstrijd boostte ons vertrouwen. Toen beseften we dat we kans maakten om ons te plaatsen voor de volgende ronde, waarna we tegen Italië ook nog eens tactisch de perfecte wedstrijd speelden.'

Waarom precies?

Ruiz: 'Onze toenmalige coach volgde Italië al twintig jaar, want hij hield enorm van hun stijl. Hij wist als geen ander dat je Andrea Pirlo niet mocht laten voetballen en dus blokkeerden we hem door iemand constant op hem te zetten. De eerste twintig minuten kon hij met geen enkele bal iets aanvangen, want altijd was er een Costa Ricaan om hem dat te beletten. Maar Pirlo is uiteraard slim. Dus wanneer hij begrepen had dat we niet zouden ophouden hem onder druk te zetten, is hij beginnen in één tijd te spelen. Op die manier kon hij twee keer gevaar creëren door Mario Balotelli diep te sturen. Maar daarop pasten wij ons weer aan zijn spel aan door onze verdediging te laten zakken en op het middenveld de pressing aan te houden, zelfs wanneer hij zich diep in zijn eigen kamp liet terugvallen.'

Bryan Ruiz in Lissabon, waar hij in een appartement woont met zicht op de stad., BELGAIMAGE
Bryan Ruiz in Lissabon, waar hij in een appartement woont met zicht op de stad. © BELGAIMAGE

Jullie speelden toen in 3-5-2/5-3-2.

Ruiz: 'Ja, dat ligt ons het best en daarom doen we het nog altijd op die manier. Het enige verschil zit voorin: er is wat meer variatie in het spel van de aanvallers. Het belangrijkste is de snelheid van onze flankspelers te benutten. Zo maakten we in Brazilië ons eerste doelpunt tegen Uruguay, na een versnelling op rechts. Drie verdedigers, een compact middenveld en ultrasnelle vleugels: zo simpel is het, vooral omdat de kwaliteit van de afwerking hoog is. De basis van ons voetbal is een solide verdediging. Vervolgens gebruiken we onze individuele kwaliteiten om voorin het verschil te maken.'

Hoe is Costa Rica geëvolueerd sinds 2014?

Bryan Ruiz: 'Na het WK in Brazilië is gewezen goalgetter Paulo Wanchope bondscoach geworden. Maar hij is het maar enkele maanden gebleven, want hij kreeg problemen naar aanleiding van een match in Panama ( hij diende zijn ontslag in nadat hij tijdens de wedstrijd slaags was geraakt met een steward, nvdr). Jammer, want hij had goeie ideeën. Oscar Ramírez is hem komen vervangen. Veel nieuwe elementen voegde hij niet toe, we ontwikkelden vooral de spelstijl van 2014 verder. Hij is wel tactischer dan zijn voorgangers en wil dat zijn team de wedstrijd meer controleert, leest makkelijker het spel van de tegenstander en slaagt erin ons daaraan te laten aanpassen.'

Wat zal hij in Rusland veranderen?

Bryan Ruiz: 'In 2014 waren we de surprise. Dit keer zullen de andere ploegen ons de mogelijkheid om te verrassen niet gunnen. ( lacht) In onze poule steekt Brazilië erbovenuit, terwijl Servië en Zwitserland volgens mij twee landen van een met ons vergelijkbaar niveau zijn. Onze eerste match, tegen Servië, zal bepalend zijn, want daarna volgt Brazilië. We moeten dus meteen vertrouwen opdoen. We hebben in Rusland veel te verliezen. Door ons resultaat van vier jaar geleden verwachten de Costa Ricanen en de rest van de wereld dat we minstens de tweede ronde zullen bereiken. En het klopt dat we ervaren zijn, over de keeper van Real Madrid beschikken en dat de basis voor tachtig procent die van 2014 is. Maar even goed kun je zeggen dat we verouderd zijn en dat het onmogelijk is om nog eens te herhalen wat we in Brazilië presteerden. Het zal in elk geval moeilijker zijn.'

Portugal

Hoe gaat het met jou intussen? Denk je, vier jaar na je vertrek bij Fullham, nog altijd dat je gemaakt bent voor het Engelse voetbal? Sommigen typeerden er jou als een ouderwetse voetballer: alles op gevoel, techniek en vista, in niets lijkend op de waakhonden van negentig kilo die je er tegenkomt.

Ruiz: 'Zie Mohamed Salah. Toen hij bij Chelsea speelde, gebeurde er niets, maar zag je hem het voorbije seizoen bij Liverpool aan het werk? Dat kan afhangen van de trainer, de ploegmaats en de omgeving. Misschien was de stijl van Fullham niet de beste voor mij. De coach en bepaalde ploegmaats hadden mij destijds gezegd dat ik meer een speler was voor Arsenal, Tottenham of Everton, ploegen die meer de nadruk leggen op het spel dan op het gevecht en de lange ballen. Ik hield trouwens wel van Engeland, onder meer van de scheidsrechters die er zoals in de Champions League maximaal door laten spelen, terwijl ze in Portugal heel de tijd lopen te fluiten. Ik zou er wel willen terugkeren om mijn kwaliteiten te laten zien, maar ik denk dat het helaas te laat is.'

WK 2014: Bryan Ruiz kopt de 1-0 voorbij Gianluigi Buffon. Costa Rica won er verrassend van Italië., BELGAIMAGE
WK 2014: Bryan Ruiz kopt de 1-0 voorbij Gianluigi Buffon. Costa Rica won er verrassend van Italië. © BELGAIMAGE

Je bent intussen al drie jaar bij Sporting Portugal. Het voorbije seizoen begon slecht, bepaalde media gewaagden van een moeilijke relatie met trainer Jorge Jesus. Wat is er gebeurd?

Ruiz: 'Het seizoen daarvoor was voor de ploeg niet al te best geëindigd. Er zijn toen in de groep verscheidene dingen gebeurd die ertoe bijdroegen dat we geen kampioen werden. Dat creëerde enkele problemen. Al vond ik dat niet zo belangrijk. Dat zijn dingen die gebeuren in het voetbal. Maar in zulke situaties neemt de staf de beslissingen en helaas begreep ik snel dat ik een van de slachtoffers zou zijn die het daaropvolgende seizoen niet meer voor Sporting zou spelen. In juni ben ik met Costa Rica naar de Gold Cup geweest en toen ik terugkeerde, kreeg ik een bericht van mijn makelaar dat ik weg moest of dat de club mij anders op de transferlijst zou zetten. Hij zei me dat we zouden kijken of een interessant bod zou komen. Zoniet zou ik bij Sporting blijven. Tenslotte liep mijn contract nog een jaar. Toen is mijn situatie verslechterd. Niemand sprak nog met mij en ik werd zonder uitleg aan de kant geschoven. Ik kreeg niet eens meer de kans om mijn vorm te onderhouden bij de A-kern. Het enige wat ik nog mocht doen, was trainen met vier à vijf andere spelers die in dezelfde situatie verkeerden. In die tijd kreeg ik verscheidene aanbiedingen van andere clubs, maar geen enkele kon mij overtuigen.'

Je sprak toen ook met Standard.

Ruiz: 'Ja, en dat was zeker een mooie optie. Ik sprak verscheidene keren met de coach, zei hem dat ik geïnteresseerd was om te tekenen, maar wel onder bepaalde voorwaarden. Op mijn leeftijd wou ik niet het risico nemen een contract te ondertekenen waar ik niet voor de volle honderd procent achter stond. Standard deed er alles aan om mijn wensen te vervullen, maar Sporting voegde er andere aan toe die ervoor zorgden dat ik het Luikse aanbod uiteindelijk moest weigeren. Ik kreeg ook een aanbieding uit Turkije ( van Sivasspor, nvdr) en uit Saudi-Arabië, maar mijn vrouw was zwanger en ik wilde liever niet dat mijn kind daar geboren werd. Na de transferperiode voelde ik mij in Lissabon helemaal opgesloten: ik moest alleen blijven trainen. Dat deed ik van juli tot midden november.'

Elke dag alleen trainen, vier en een halve maand aan een stuk?

Ruiz: 'Inderdaad. Ik weet niet of iemand zich kan inbeelden wat dat is. Vooral omdat ik in september twee beslissende WK-kwalificatiematchen moest spelen met Costa Rica. De bondscoach maakte zich zorgen: je kunt dan wel goeie kwaliteiten hebben, zei hij, maar zonder matchritme zal zich dat op het veld snel laten voelen, vooral in belangrijke matchen. Uiteindelijk deed ik toch mee en plaatsten we ons nota bene dankzij een van mijn assists... met de linker, wat zeer uitzonderlijk is. Terug in Lissabon stuurde de CEO mij een bericht dat hij mij samen met de andere bestuurders wou ontmoeten. Ze erkenden dat ze misschien wel een fout maakten en ze wilden een oplossing vinden. Voor mij was het duidelijk: het volstond om met de coach te praten, want ik was nog altijd gemotiveerd om weer deel uit te maken van de groep. Ik ontmoette Jorge Jesus en de daaropvolgende maandag trainde ik weer mee. Hij garandeerde mij geen speeltijd, maar was er wel van overtuigd dat ik de ploeg kon helpen. In het begin viel ik enkele keren in, daarna steeds vaker en ik eindigde het seizoen als titularis.'

Wat een speciaal seizoen voor jou! En dan was er in april ook nog 'de affaire Bruno de Carvalho'.

Ruiz: 'Ja, dat was heel speciaal. In de spelersgroep waren we het niet eens met een Facebookbericht van de voorzitter na de nederlaag tegen Atlético Madrid in de kwartfinale van de Europa League. Daarin leverde hij openlijk kritiek op bepaalde spelers, terwijl hij dat ook privé had kunnen doen. Wij vonden die reactie niet constructief en wilden hem dat uitleggen, maar hij weigerde elk gesprek en stuurde als reactie een mail waarin hij bepaalde spelers schorste. 's Anderendaags zijn we allemaal samen, ook de geschorsten, naar de training gegaan. De trainer liet iedereen toe, maar uiteindelijk duurde het nog enkele dagen alvorens de voorzitter na een kort onderhoud met een nieuwe mail een einde maakte aan de zaak. In het voetbal ontdek je voortdurend nieuwe dingen. Elke dag weer kun je er verrast worden.'

België-Costa Rica

Op 11 juni speelt Costa Rica in het Koning Boudewijnstadion een oefenwedstrijd tegen de Rode Duivels. Bryan Ruiz vindt het een geschikte voorbereiding op hun eerste WK-wedstrijd tegen Servië. 'Net als Servië bezit ook België individualiteiten die in staat zijn om op elk moment het verschil te maken', zegt hij. 'Al zijn EdenHazard, RomeluLukaku, MousaDembélé en co allemaal gevestigde waarden en op dit moment van superieure kwaliteit. Servië en België zijn ook met elkaar vergelijkbaar omdat hun collectieve spel nog niet helemaal op punt staat. Nu de Serviërs van coach veranderden weten we nog niet echt wat ons tegen hen te wachten staat. Onze technische staf is hen aan het bestuderen om te zien wat ze tegen ons zouden kunnen brengen.'

Het appartement is op de 26e verdieping. Het zicht op Lissabon is er schitterend, zij het gehinderd door het beperkte aantal vensters. 'Dat stoort mij niet', zegt Bryan Ruiz (32), gerustgesteld nu zijn kindje van enkele maanden oud in de aanpalende kamer in de armen van Morphéé rust. 'Ik hou erg van deze woonplaats, vooral door haar ligging: in het noorden van de stad, van waar het trainingscentrum van Sporting makkelijk bereikbaar is.' Komende zomer moet hij hoe dan ook verhuizen, want zijn contract loopt af. Hij wil van het WK in Rusland profiteren om zijn toekomst te bepalen. 'Ik zal de tijd nemen om de beste aanbieding te kiezen.' Hoe vaak hoor je nog spreken over die fameuze penalty die je in 2009 voor AA Gent binnen het bereik van Sinan Bolat trapte, waardoor er testwedstrijden voor de titel gespeeld moesten worden en Standard ten koste van Anderlecht alsnog kampioen werd? Bryan Ruiz: 'Goh, dat is lang geleden ( lacht) en het is evident dat ik het mij nog herinner, maar ook niet meer dan dat, hoor. Ik wou die strafschop echt wel binnentrappen om Gent de derde plaats te bezorgen. Maar helaas miste ik hem en daardoor miste ikzelf een transfer naar Anderlecht, denk ik. Anders waren zij kampioen geworden en was er via de Champions League voldoende geld geweest om te betalen wat Gent voor mij vroeg. Het was teleurstellend op het moment zelf, maar ik ben blijven voortdoen en bij Twente beleefde ik de beste periode van mijn carrière met drie trofeeën in twee seizoenen.' Volg je de Belgische competitie nog? Ruiz: 'Ik blijf geïnteresseerd, want Gent is de plaats waar ik in Europa mijn eerste professionele ervaring opdeed. Toen ze in 2015 de titel wonnen, was ik heel blij. Nog altijd heb ik er een pak vrienden, onder wie de vroegere fysiotherapeut. Een tijd geleden ben ik aan het nieuwe stadion gepasseerd en ben ik gestopt om een foto te nemen. Maar de binnenkant zag ik nog niet.' Wat mogen we op het komende WK van Costa Rica verwachten? De kwartfinale in 2014 was de mooiste pagina in jullie voetbalgeschiedenis. Wat is de motor van dat succes geweest? Ruiz: 'Als je in een groep zit met drie gewezen WK-winnaars - Uruguay, Italië en Engeland - dan is er geen enkele druk, want iedereen verwacht dat je de drie wedstrijden zult verliezen. Ga je naar het WK, dan weet je dat het is om de confrontatie met de besten aan te gaan. Het is beter uitgeschakeld te worden door drie grote namen, dan je niet te kwalificeren in wat iedereen vooraf een haalbare groep noemt. We zagen dat WK als een uitdaging en hadden niets te verliezen. De 3-1-overwinning tegen Uruguay in de eerste wedstrijd boostte ons vertrouwen. Toen beseften we dat we kans maakten om ons te plaatsen voor de volgende ronde, waarna we tegen Italië ook nog eens tactisch de perfecte wedstrijd speelden.' Waarom precies? Ruiz: 'Onze toenmalige coach volgde Italië al twintig jaar, want hij hield enorm van hun stijl. Hij wist als geen ander dat je Andrea Pirlo niet mocht laten voetballen en dus blokkeerden we hem door iemand constant op hem te zetten. De eerste twintig minuten kon hij met geen enkele bal iets aanvangen, want altijd was er een Costa Ricaan om hem dat te beletten. Maar Pirlo is uiteraard slim. Dus wanneer hij begrepen had dat we niet zouden ophouden hem onder druk te zetten, is hij beginnen in één tijd te spelen. Op die manier kon hij twee keer gevaar creëren door Mario Balotelli diep te sturen. Maar daarop pasten wij ons weer aan zijn spel aan door onze verdediging te laten zakken en op het middenveld de pressing aan te houden, zelfs wanneer hij zich diep in zijn eigen kamp liet terugvallen.' Jullie speelden toen in 3-5-2/5-3-2. Ruiz: 'Ja, dat ligt ons het best en daarom doen we het nog altijd op die manier. Het enige verschil zit voorin: er is wat meer variatie in het spel van de aanvallers. Het belangrijkste is de snelheid van onze flankspelers te benutten. Zo maakten we in Brazilië ons eerste doelpunt tegen Uruguay, na een versnelling op rechts. Drie verdedigers, een compact middenveld en ultrasnelle vleugels: zo simpel is het, vooral omdat de kwaliteit van de afwerking hoog is. De basis van ons voetbal is een solide verdediging. Vervolgens gebruiken we onze individuele kwaliteiten om voorin het verschil te maken.' Hoe is Costa Rica geëvolueerd sinds 2014? Bryan Ruiz: 'Na het WK in Brazilië is gewezen goalgetter Paulo Wanchope bondscoach geworden. Maar hij is het maar enkele maanden gebleven, want hij kreeg problemen naar aanleiding van een match in Panama ( hij diende zijn ontslag in nadat hij tijdens de wedstrijd slaags was geraakt met een steward, nvdr). Jammer, want hij had goeie ideeën. Oscar Ramírez is hem komen vervangen. Veel nieuwe elementen voegde hij niet toe, we ontwikkelden vooral de spelstijl van 2014 verder. Hij is wel tactischer dan zijn voorgangers en wil dat zijn team de wedstrijd meer controleert, leest makkelijker het spel van de tegenstander en slaagt erin ons daaraan te laten aanpassen.' Wat zal hij in Rusland veranderen? Bryan Ruiz: 'In 2014 waren we de surprise. Dit keer zullen de andere ploegen ons de mogelijkheid om te verrassen niet gunnen. ( lacht) In onze poule steekt Brazilië erbovenuit, terwijl Servië en Zwitserland volgens mij twee landen van een met ons vergelijkbaar niveau zijn. Onze eerste match, tegen Servië, zal bepalend zijn, want daarna volgt Brazilië. We moeten dus meteen vertrouwen opdoen. We hebben in Rusland veel te verliezen. Door ons resultaat van vier jaar geleden verwachten de Costa Ricanen en de rest van de wereld dat we minstens de tweede ronde zullen bereiken. En het klopt dat we ervaren zijn, over de keeper van Real Madrid beschikken en dat de basis voor tachtig procent die van 2014 is. Maar even goed kun je zeggen dat we verouderd zijn en dat het onmogelijk is om nog eens te herhalen wat we in Brazilië presteerden. Het zal in elk geval moeilijker zijn.' Hoe gaat het met jou intussen? Denk je, vier jaar na je vertrek bij Fullham, nog altijd dat je gemaakt bent voor het Engelse voetbal? Sommigen typeerden er jou als een ouderwetse voetballer: alles op gevoel, techniek en vista, in niets lijkend op de waakhonden van negentig kilo die je er tegenkomt. Ruiz: 'Zie Mohamed Salah. Toen hij bij Chelsea speelde, gebeurde er niets, maar zag je hem het voorbije seizoen bij Liverpool aan het werk? Dat kan afhangen van de trainer, de ploegmaats en de omgeving. Misschien was de stijl van Fullham niet de beste voor mij. De coach en bepaalde ploegmaats hadden mij destijds gezegd dat ik meer een speler was voor Arsenal, Tottenham of Everton, ploegen die meer de nadruk leggen op het spel dan op het gevecht en de lange ballen. Ik hield trouwens wel van Engeland, onder meer van de scheidsrechters die er zoals in de Champions League maximaal door laten spelen, terwijl ze in Portugal heel de tijd lopen te fluiten. Ik zou er wel willen terugkeren om mijn kwaliteiten te laten zien, maar ik denk dat het helaas te laat is.' Je bent intussen al drie jaar bij Sporting Portugal. Het voorbije seizoen begon slecht, bepaalde media gewaagden van een moeilijke relatie met trainer Jorge Jesus. Wat is er gebeurd? Ruiz: 'Het seizoen daarvoor was voor de ploeg niet al te best geëindigd. Er zijn toen in de groep verscheidene dingen gebeurd die ertoe bijdroegen dat we geen kampioen werden. Dat creëerde enkele problemen. Al vond ik dat niet zo belangrijk. Dat zijn dingen die gebeuren in het voetbal. Maar in zulke situaties neemt de staf de beslissingen en helaas begreep ik snel dat ik een van de slachtoffers zou zijn die het daaropvolgende seizoen niet meer voor Sporting zou spelen. In juni ben ik met Costa Rica naar de Gold Cup geweest en toen ik terugkeerde, kreeg ik een bericht van mijn makelaar dat ik weg moest of dat de club mij anders op de transferlijst zou zetten. Hij zei me dat we zouden kijken of een interessant bod zou komen. Zoniet zou ik bij Sporting blijven. Tenslotte liep mijn contract nog een jaar. Toen is mijn situatie verslechterd. Niemand sprak nog met mij en ik werd zonder uitleg aan de kant geschoven. Ik kreeg niet eens meer de kans om mijn vorm te onderhouden bij de A-kern. Het enige wat ik nog mocht doen, was trainen met vier à vijf andere spelers die in dezelfde situatie verkeerden. In die tijd kreeg ik verscheidene aanbiedingen van andere clubs, maar geen enkele kon mij overtuigen.' Je sprak toen ook met Standard. Ruiz: 'Ja, en dat was zeker een mooie optie. Ik sprak verscheidene keren met de coach, zei hem dat ik geïnteresseerd was om te tekenen, maar wel onder bepaalde voorwaarden. Op mijn leeftijd wou ik niet het risico nemen een contract te ondertekenen waar ik niet voor de volle honderd procent achter stond. Standard deed er alles aan om mijn wensen te vervullen, maar Sporting voegde er andere aan toe die ervoor zorgden dat ik het Luikse aanbod uiteindelijk moest weigeren. Ik kreeg ook een aanbieding uit Turkije ( van Sivasspor, nvdr) en uit Saudi-Arabië, maar mijn vrouw was zwanger en ik wilde liever niet dat mijn kind daar geboren werd. Na de transferperiode voelde ik mij in Lissabon helemaal opgesloten: ik moest alleen blijven trainen. Dat deed ik van juli tot midden november.' Elke dag alleen trainen, vier en een halve maand aan een stuk? Ruiz: 'Inderdaad. Ik weet niet of iemand zich kan inbeelden wat dat is. Vooral omdat ik in september twee beslissende WK-kwalificatiematchen moest spelen met Costa Rica. De bondscoach maakte zich zorgen: je kunt dan wel goeie kwaliteiten hebben, zei hij, maar zonder matchritme zal zich dat op het veld snel laten voelen, vooral in belangrijke matchen. Uiteindelijk deed ik toch mee en plaatsten we ons nota bene dankzij een van mijn assists... met de linker, wat zeer uitzonderlijk is. Terug in Lissabon stuurde de CEO mij een bericht dat hij mij samen met de andere bestuurders wou ontmoeten. Ze erkenden dat ze misschien wel een fout maakten en ze wilden een oplossing vinden. Voor mij was het duidelijk: het volstond om met de coach te praten, want ik was nog altijd gemotiveerd om weer deel uit te maken van de groep. Ik ontmoette Jorge Jesus en de daaropvolgende maandag trainde ik weer mee. Hij garandeerde mij geen speeltijd, maar was er wel van overtuigd dat ik de ploeg kon helpen. In het begin viel ik enkele keren in, daarna steeds vaker en ik eindigde het seizoen als titularis.' Wat een speciaal seizoen voor jou! En dan was er in april ook nog 'de affaire Bruno de Carvalho'. Ruiz: 'Ja, dat was heel speciaal. In de spelersgroep waren we het niet eens met een Facebookbericht van de voorzitter na de nederlaag tegen Atlético Madrid in de kwartfinale van de Europa League. Daarin leverde hij openlijk kritiek op bepaalde spelers, terwijl hij dat ook privé had kunnen doen. Wij vonden die reactie niet constructief en wilden hem dat uitleggen, maar hij weigerde elk gesprek en stuurde als reactie een mail waarin hij bepaalde spelers schorste. 's Anderendaags zijn we allemaal samen, ook de geschorsten, naar de training gegaan. De trainer liet iedereen toe, maar uiteindelijk duurde het nog enkele dagen alvorens de voorzitter na een kort onderhoud met een nieuwe mail een einde maakte aan de zaak. In het voetbal ontdek je voortdurend nieuwe dingen. Elke dag weer kun je er verrast worden.'