Een van de beste ter wereld, gaf Johan Cruijff toe na de dubbele confrontatie tussen Barcelona, zijn club, en Paris Saint-Germain. De Catalaanse grootmacht werd in de lente van 1995 uitgeschakeld in het Parc des Princes, met David Ginola - toen 28 - in een hoofdrol. 'Een paar maanden erna speelde ik met Cruijff een golftoernooitje, in zijn huis in Barcelona zei hij dat ik zijn prioriteit voor de transferperiode was.'

Er was één grote 'maar': Barcelona had al zes buitenlanders onder contract, Cruijff moest er twee zien door te sluizen. Dat lukte niet. 'Hij belde terug. Hij had geen nieuwe club gevonden ovor Christo Stoitsjkov en Gheorghe Hagi, zodat ik niet naar Barcelona kon. Ik kan mij nog altijd de dag herinneren: 14 juli, mijn slechtste nationale feestdag ooit.'

De Franse winger/middenvelder, geboren op een steenworp van Saint-Tropez, belandde in Newcastle, in het noordoosten van Engeland, waar Kevin Keegan midden de jaren negentig een van de meest spectaculaire teams van de Premier League in lijn bracht. Alan Shearer, Faustino Asprilla, Les Ferdinand, Peter Beardsley en Ginola, die de bijnaam van het team - The Entertainers - alle eer aandeed. Op de maat van Lola, de meezinger van The Kinks, werd hij bezongen.

' We are the world's most passionate fans and we look real cool,

Caus' the Geordies' rule with Ginola,

La la la, Ginola,

He'll score us a goal'a.'

Ginola had voor de tweede keer naast een transfer naar Camp Nou gegrepen, toen de belangstelling van Sir Bobby Robson op een veto van Keegan botste, maar hij werd aanbeden in St. James' Park. Manchester United werd met 5-0 weggeveegd, met een wondermooi stiftertje van... Philippe Albert, maar de titel verhuisde voor het vierde opeenvolgende jaar naar Old Trafford.

Met Keegans opvolger, Kenny Dalglish, klikte het niet en de Fransman verkaste naar Tottenham Hotspur, zijn elegantie en looks pasten Londen als een handschoen. Dat hij later acteur, model en een bekroond wijnbouwer zou worden, verbaasde niemand. Hij was de absolute ster van een bijzonder matig team, waarmee hij in 1999 zijn enige prijs in Engeland - de League Cup - won. 'Hij slaagt er zelfs in om een ploeg van George Graham, een manager die vooral verdedigend denkt, opwindend te maken', klonk het dat jaar, toen hij door de Engelse sportpers tot Footballer of the Year werd verkozen. Een unicum. Nooit eerder ging de prestigieuze prijs naar een speler die niet bij de top vier voetbalde. En: hij liet de vedetten van Manchester United, winnaar van de treble, en het sterrenensemble van Arsenal - Emmanuel Petit, Dennis Bergkamp en Marc Overmars - achter zich. Opnieuw liet Cruijff zich horen. 'Nu, op zijn 32e, is hij écht de beste voetballer ter wereld.'

Maar tot zijn grote verbazing werd hij in de zomer van 2000 verkocht aan Aston Villa. Een vernedering, vond hij, zeker toen manager John Gregory hem na enkele maanden Mister Blobby noemde. Hij reageerde door na zijn doelpunt tegen Manchester City zijn shirt uit trekken en naar zijn strakke buik te wijzen. 'Daar had ik het moeilijk mee, want ik heb mezelf altijd verzorgd, maar het was niet de eerste keer dat een trainer me probeerde te kleineren', vertelde hij aan The Guardian.

Hij doelde op Gérard Houllier, de bondscoach die hem in 1993, toen hij van France Football de prijs voor beste Franse voetballer had gekregen, genadeloos aan de kant schoof nadat hij de bal in de kwalificatiewedstrijd tegen Bulgarije verloor en Les Bleus het WK misten. Hij werd belaagd door de fans, in de media werd hij afgeschilderd als 'de moordenaar van het Franse voetbal' en bleef daardoor steken op amper 17 interlands. Veel te weinig.

Bio David Ginola

Geboren: 25 januari 1967 (Frankrijk)

Clubs: Sporting Toulon Var (Fra), RC Paris (Fra), Stade Brest (Fra), Paris Saint-Germain (Fra), Newcastle United (Eng), Tottenham Hotspur (Eng), Aston Villa (Eng), Everton (Eng)

Caps: 17 (3 goals)

Een van de beste ter wereld, gaf Johan Cruijff toe na de dubbele confrontatie tussen Barcelona, zijn club, en Paris Saint-Germain. De Catalaanse grootmacht werd in de lente van 1995 uitgeschakeld in het Parc des Princes, met David Ginola - toen 28 - in een hoofdrol. 'Een paar maanden erna speelde ik met Cruijff een golftoernooitje, in zijn huis in Barcelona zei hij dat ik zijn prioriteit voor de transferperiode was.' Er was één grote 'maar': Barcelona had al zes buitenlanders onder contract, Cruijff moest er twee zien door te sluizen. Dat lukte niet. 'Hij belde terug. Hij had geen nieuwe club gevonden ovor Christo Stoitsjkov en Gheorghe Hagi, zodat ik niet naar Barcelona kon. Ik kan mij nog altijd de dag herinneren: 14 juli, mijn slechtste nationale feestdag ooit.' De Franse winger/middenvelder, geboren op een steenworp van Saint-Tropez, belandde in Newcastle, in het noordoosten van Engeland, waar Kevin Keegan midden de jaren negentig een van de meest spectaculaire teams van de Premier League in lijn bracht. Alan Shearer, Faustino Asprilla, Les Ferdinand, Peter Beardsley en Ginola, die de bijnaam van het team - The Entertainers - alle eer aandeed. Op de maat van Lola, de meezinger van The Kinks, werd hij bezongen. ' We are the world's most passionate fans and we look real cool, Caus' the Geordies' rule with Ginola, La la la, Ginola, He'll score us a goal'a.'Ginola had voor de tweede keer naast een transfer naar Camp Nou gegrepen, toen de belangstelling van Sir Bobby Robson op een veto van Keegan botste, maar hij werd aanbeden in St. James' Park. Manchester United werd met 5-0 weggeveegd, met een wondermooi stiftertje van... Philippe Albert, maar de titel verhuisde voor het vierde opeenvolgende jaar naar Old Trafford. Met Keegans opvolger, Kenny Dalglish, klikte het niet en de Fransman verkaste naar Tottenham Hotspur, zijn elegantie en looks pasten Londen als een handschoen. Dat hij later acteur, model en een bekroond wijnbouwer zou worden, verbaasde niemand. Hij was de absolute ster van een bijzonder matig team, waarmee hij in 1999 zijn enige prijs in Engeland - de League Cup - won. 'Hij slaagt er zelfs in om een ploeg van George Graham, een manager die vooral verdedigend denkt, opwindend te maken', klonk het dat jaar, toen hij door de Engelse sportpers tot Footballer of the Year werd verkozen. Een unicum. Nooit eerder ging de prestigieuze prijs naar een speler die niet bij de top vier voetbalde. En: hij liet de vedetten van Manchester United, winnaar van de treble, en het sterrenensemble van Arsenal - Emmanuel Petit, Dennis Bergkamp en Marc Overmars - achter zich. Opnieuw liet Cruijff zich horen. 'Nu, op zijn 32e, is hij écht de beste voetballer ter wereld.' Maar tot zijn grote verbazing werd hij in de zomer van 2000 verkocht aan Aston Villa. Een vernedering, vond hij, zeker toen manager John Gregory hem na enkele maanden Mister Blobby noemde. Hij reageerde door na zijn doelpunt tegen Manchester City zijn shirt uit trekken en naar zijn strakke buik te wijzen. 'Daar had ik het moeilijk mee, want ik heb mezelf altijd verzorgd, maar het was niet de eerste keer dat een trainer me probeerde te kleineren', vertelde hij aan The Guardian. Hij doelde op Gérard Houllier, de bondscoach die hem in 1993, toen hij van France Football de prijs voor beste Franse voetballer had gekregen, genadeloos aan de kant schoof nadat hij de bal in de kwalificatiewedstrijd tegen Bulgarije verloor en Les Bleus het WK misten. Hij werd belaagd door de fans, in de media werd hij afgeschilderd als 'de moordenaar van het Franse voetbal' en bleef daardoor steken op amper 17 interlands. Veel te weinig.