Het gebeurde allicht om de gespannen sfeer wat te ontmijnen, dat advocaat Walter Van Steenbrugge zijn cliënt, die duidelijk in shock was, vertelde dat diens naam zelfs de Atlantische Oceaan was overgestoken. Het was de prestigieuze Washington Post die melding maakte in zijn kolommen van het Belgische voetbalschandaal. Maar of het voldoende was om een glimlach te doen verschijnen op het gelaat van Ivan Leko, die een paar uur eerder door gewapende mannen van zijn bed werd gelicht, onder de ogen van zijn twee dochters? Dat weten we niet. We weten wel dat de Kroaat deze anekdote over de krant vertelde aan zijn agent en vriend Milos Maric, snel nadat hij weer in vrijheid werd gesteld. 'Besef je Milos, dat zelfs de Washington Post het over mij had?'
...

Het gebeurde allicht om de gespannen sfeer wat te ontmijnen, dat advocaat Walter Van Steenbrugge zijn cliënt, die duidelijk in shock was, vertelde dat diens naam zelfs de Atlantische Oceaan was overgestoken. Het was de prestigieuze Washington Post die melding maakte in zijn kolommen van het Belgische voetbalschandaal. Maar of het voldoende was om een glimlach te doen verschijnen op het gelaat van Ivan Leko, die een paar uur eerder door gewapende mannen van zijn bed werd gelicht, onder de ogen van zijn twee dochters? Dat weten we niet. We weten wel dat de Kroaat deze anekdote over de krant vertelde aan zijn agent en vriend Milos Maric, snel nadat hij weer in vrijheid werd gesteld. 'Besef je Milos, dat zelfs de Washington Post het over mij had?' Ook in België gebeurde dat. Ook al nam Mogi Bayat in de dagen na het schandaal de meeste plaats in op de voorpagina's van de kranten, iedereen praatte ook over Ivan Leko, zonder goed te weten hoe de beschuldigingen aan zijn adres luidden. Ook bij Club Brugge was het een tijdje onduidelijk voor mensen van het bestuur, de staf en de spelers, waarom hun coach werd opgepakt en ondervraagd. Onbegrip regeerde. Er was een démarche nodig van CEO Vincent Mannaert, die naar de kleedkamer kwam om daar wat sereniteit te brengen in een groep waarin nogal wat namen ontbraken, opgeroepen als ze waren voor wedstrijden met hun respectieve nationale ploeg. Hij legde uit dat de club zijn trainer steunde tot er meer informatie kwam over wat er aan het gebeuren was. Binnen de burelen was er overleg over het standpunt dat moest worden ingenomen. Alle opties lagen op tafel, ook een ontslag, als de beschuldigingen aan het adres van de Kroaat te zwaar zouden wegen. Al snel filterde evenwel informatie van de advocaat van Leko door naar de clubtop. Dat Leko alleen werd ondervraagd over fiscale fraude, die zelfs terug zou gaan naar zijn periode als coach bij OHL. Club liet het onweer passeren, praatte met Leko toen die weer op vrije voeten werd gesteld en sprak haar vertrouwen in de coach uit. Dat deden ook de fans, massaal, toen de Kroaat voor de eerste training na het schandaal zijn opwachting maakte. Het sterkte het bestuur in haar visie rond de correctheid van de beslissing, en het aanvoelen van een en ander in de periode van onduidelijkheid. Het was een geschokte trainer die naar Club terugkeerde. Toen hij werd vrijgelaten, belde hij direct zijn bazen en zijn naaste medewerkers. In die gesprekken probeerde hij min of meer tot in de details te verwoorden welke traumatische uren hij had beleefd. Voor de Kroaat voelde het aan alsof hij werd gezien als een grote crimineel. Hij achtte zich dan ook onheus behandeld. Dat hij zou betrokken zijn bij matchfixing wilde niemand die de Kroaat goed kende al geloven toen hij nog vast zat. Het zou ook haaks staan op zijn passie en zijn inzet voor zijn job. Toen hij een eerste keer zijn opwachting maakte in het stadion, nodigde Leko zijn hele staf uit in zijn bureau. Hij sloot achter hun rug een deur die anders altijd open staat voor zij die een gesprek willen. In een privégesprek gaf hij nog meer details en zei hij dat hij begreep dat hun vertrouwen in hem misschien wat breekbaarder was geworden of misschien zelfs stuk. Man voor man bevestigde zijn staf het tegendeel, iedereen sprak zijn steun uit. De coach deed vervolgens hetzelfde in zijn kleedkamer. Zijn discours daar was minder gedetailleerd, maar hij liet een opening voor elke speler die meer informatie zocht. Wie duidelijker antwoorden wilde, was welkom. Ook daar vroeg hij het vertrouwen. Wie schade meende te voelen, werd gevraagd om daarover openlijk te praten. Met hem of anders met de directie. De affaire tastte op geen enkele manier de autoriteit van de Kroaat binnen zijn vestiaire aan. Die is eerder jong en heeft veel respect voor de successen die onder Leko werden gehaald sinds hij in Brugge is. De reactie van het publiek tijdens de eerste thuiswedstrijd na de affaire tegen Waasland-Beveren deed de rest. Het Club Brugge leger sprak overduidelijk zijn steun uit. Het haalde Kroatische vlaggen boven én een overduidelijke boodschap. 'Club Brugge onze religie, Ivan Leko onze god.' De ogen van de trainer werden rood. 'Ik heb twee prioriteiten', vertelde Leko op zijn eerste persconferentie de dag voor die ontmoeting. 'Mijn familie en mijn tweede familie. Dat is Club Brugge. Wat ik hier de laatste weken voelde, is fantastisch.' Binnen het instituut Club was de steun voor zijn vermoorde coach onvoorwaardelijk. Een beetje verrassend zelfs, als je weet dat een paar maanden eerder, in de laatste eindspurt van de play-offs een en ander nog fout dreigde te gaan. In Charleroi werd de rust gehaald met een achterstand en de beste speler, Hans Vanaken, was op de bank gestart. Later kon je in de coulissen van de Club vernemen dat Leko in die periode nog verrassend dicht bij een voortijdig afscheid stond. Of toch, dat die idee werd geopperd, na een minder voorjaar. Ongetwijfeld een gevolg van de spanning rond het al dan niet halen van de Champions League, die door hervormingen dit seizoen financieel sterk werd opgewaardeerd. Na een jaar zonder Europees voetbal en met een perfect parcours voor Nieuwjaar, zou geen titel halen een afknapper van formaat zijn. De eenheid die er op een moment van sportieve crisis toen niet was, bleek er wel te zijn op een moment van extrasportieve gebeurtenissen. Het Brugse publiek is daarbij een baken waarop je kan varen. Toen Michel Preud'homme er nog coach was en hij op de korrel werd genomen door de fans van de tegenpartij (u kent dat wel, dat fameuze allez Michel, saute avec nous) gingen ze hem nog wilder steunen dan anders. Hun steun voor Leko was ook nu welkom, want overal in België, in alle talen, werd Leko voorwerp van spot. Op Stayen, waar hij zijn carrière als coach echt lanceerde na een korte doortocht bij OHL, werd Leko getrakteerd op gezangen als 'Leko in den bak'. Een paar weken later maakte Mambourg er een Franstalige variant op. 'Leko' rijmde er op 'cachot'. Tijd voor het Brugse leger om zijn coach te verdedigen. De mindere resultaten na Footgate, en een trieste 6 op 18 (zie kader) in de competitie maakten daarbij niks uit: overal scandeerden ze de naam van hun coach, in elk stadion zongen ze zijn lof. Ook in het Signal Iduna Park, waar Club Dortmund partij gaf. De gezangen van de Brugse delegatie overstemden het geluid dat opwelde uit de legendarische Gele Muur van Borussia. 'Club Brugge heeft zich extreem goed verdedigd', gaf Lucien Favre na de match toe. Voor de eerste keer dat seizoen bleven de Schwarzgelben thuis zonder doelpunt. Leko had het zelf over een 'historisch resultaat dat de ronde van Europa zou doen.' Hij kreeg ook lof van andere leden van de Duitse staf. Een paar weken eerder werd zijn werk aan het hoofd van Club ook al geloofd door Thierry Henry en zijn assistenten, zowel publiek als privé. Twee weken later bezorgde een derde clean sheet op rij, tegen Atlético, Club opnieuw een punt. Blauw-zwart eindigde dit najaar met de vierde beste verdediging in de poulefase van de Champions League, na Juventus, Borussia Dortmund en Schalke 04. In de tunnel op de weg van de kleedkamer naar de perszaal had Diego Simeone zijn collega nog alle lof toegezwaaid. In de perszaal zei hij het nog eens luidop: 'Club Brugge is een zeer goed getrainde ploeg.' Al die steunbetuigingen van grote namen in het Europese voetballandschap betekenen veel voor de Brugse coach, die ze gebruikt om zich te verweren tegenover de kritiek op zijn bilan in de competitie. De Kroaat en zijn staf winden zich op als er een verband wordt gelegd tussen de affaire en de mindere resultaten van de ploeg. Van oktober tot december werden zes punten gepakt in de Europese context en werd gehakt gemaakt van ploegen als Standard en Antwerp. Van een gevaarlijke verplaatsing naar het superieure Genk werd teruggekeerd met een gelijkspel. Moeilijker had Club het tegen mindere tegenstanders, waar de blessures van de flankspelers gekoppeld aan een iets mindere motivatie bij de spelers vanwege de Europese context voor en na, een invloed hadden. Leko confronteerde zijn groep met die vaststellingen, legde uit dat hij kon begrijpen dat een jonge groep het lastig had om om de drie dagen 200 procent fysiek en mentaal klaar te zijn voor een opdracht. Hij voegde er wel aan toe dat hij het niet kon accepteren. De laatste wedstrijd voor de winterstop was een gevaarlijke, maar door daar op Daknam een serieuze prestatie te leveren, met daar bovenop nog héél veel enthousiasme, toonde de groep zijn coach dat ze de boodschap had begrepen. Club incasseerde er geen goal: de zevende clean sheet in 12 wedstrijden sinds Ethan Horvath Karlo Letica was komen aflossen tussen de palen. Het toverde een glimlach op het gelaat van Leko, die snakte naar enkele dagen verdiende rust na weken die hem op mentaal vlak compleet leeg hadden gezogen. Met de tijd en de opeenvolging van wedstrijden lijkt het wel dat de Kroaat het gevoel van de eerste dagen na de feiten van zich heeft weten af te schudden en staat er een rustiger mens voor de groep. Binnen de club heeft men de indruk dat hij nog meer dan vroeger geniet van de kans die hij heeft gekregen om een van de grootste ploegen in het land te trainen en dat het voetbal hem nog meer dan vroeger plezier bezorgt. De moeilijke momenten van een wedstrijd beleeft hij met iets meer afstand, maar de passie voor de sport is gebleven. 'Ik begrijp niet waarom dit pijn zou moeten doen', antwoordde Leko aan de vooravond van de match tegen Atlético. Het volstond om de resultaten tegen Monaco, Standard en Dortmund te citeren om de sceptici te overtuigen. Nu de slechte momenten uit het verleden verticaal geklasseerd lijken door de coach, is het tijd om aan de toekomst te denken. Voor de moeilijke verplaatsing naar Kortrijk kwam het debat rond zijn contract, dat eind dit seizoen afloopt, ter sprake op de persconferentie net na het gelijkspel tegen Atlético. 'Ik ben niet de man die om de twee dagen om een gesprek gaat vragen', aldus Leko. 'Ik probeer mijn werk goed te doen. De resultaten zijn er. Dit kan bizar lijken, ja, bizar dat er niet wordt gepraat. Maar wat kan ik er aan doen? Ik geef hart en ziel voor deze club en wat moet gebeuren, zal gebeuren.' Onderhandelingen waren er al, de eerste gesprekken om het contract te verlengen dateren al van vorige zomer. Na de start van de competitie deed de directie zijn trainer twee voorstellen. Leko legde ze allebei naast zich neer, omdat hij het salaris dat hem werd voorgesteld te laag vond. De titel had hem best wat meer mogen opleveren, dacht Leko. Sindsdien deden de Brugse clubleiders geen nieuw voorstel meer. Wellicht hebben de gebeurtenissen in oktober hen ook wat doen schrikken en wachten ze af, wat er eventueel nog boven water komt in de verklaringen van spijtoptant Dejan Veljkovic. Toen die vrij kwam, kreeg hij nogal wat kritiek van Walter Van Steenbrugge. Misschien leeft er binnen de ploeg nog wat twijfel over de capaciteiten van de trainer. Soms hoor je nog wel eens dat de titel van vorig seizoen ook voor een stuk steunde op het werk van Preud'homme, meer nog dan op de wijzigingen die Leko aanbracht. Een theorie die weinig steek houdt als je het Brugse spel tactisch ontleedt, maar die toch zijn voorstanders heeft. Leko bekijkt het vanop enige afstand. De gebeurtenissen van de voorbije maanden hebben hem leren relativeren. Want: die 540 minuten in de Champions League zijn voor een trainer van oneindig meer belang dan die schamele 36 uur onder politietoezicht.