Juan Alberto Schiaffino

Geboren als Uruguyaan, overleden als Italo-Uruguayaan. Juan Alberto Schiaffino - roepnaam 'Pepe' - speelde zowel voor Uruguay als voor Italië interlands. De spelmaker nam namens zijn geboorteland deel aan de wereldbekers van 1950 en 1954. Bij zijn eerste deelname werd Schiaffino meteen wereldkampioen. Uruguay versloeg Brazilië in de finale in Maracanã met 2-1, mede dankzij een doelpunt van Schiaffino.

Voetballen deed hij op dat moment bij de Uruguayaanse topclub Peñarol. Na het WK in 1954 trek Schiaffino de Atlantische Oceaan over. Naar Milan, waarmee hij in 1958 de finale van Europacup I haalt. Ook dáárin treft Schiaffino raak. Hij brengt Milan op voorsprong, waarmee hij de eerste speler ooit is die in een EC-finale als in een WK-finale scoort. Milan zou de betreffende finale uiteindelijk verliezen van Real Madrid met 3-2.

Zoltán Czibor & Sándor Kocsis

In 1954 spelen West-Duitsland en Hongarije in het Zwitserse Bern om de vijfde wereldbeker. Bij de Hongaren het trio Ferenc Puskás, Zoltán Czibor en Sándor Kocsis. Dankzij een doelpunt van die laatste twee lijkt Hongarije al na acht minuten in een zetel te zitten: 0-2. Niets is minder waar. "En op het einde winnen de Duitsers", is een uitspraak die pas later werd bedacht, maar ze was in Bern al van toepassing. Het werd alsnog 3-2.

Drie jaar na datum spelen Czibor en Kocsis opnieuw een finale, maar dit keer met Barcelona in Europacup I. Opvallend genoeg gebeurt dat ook in hetzelfde stadion: het Wankdorf Stadium in Bern. Zowel Kocsis als Czibor scoren, maar opnieuw wordt er verloren met 3-2. Benfica blijkt te sterk voor de Catalanen.

Gerd Müller

Gerd Müller werd in 1974 onsterfelijk in München en bij benadering overal binnen de West-Duitse landsgrenzen. In de WK-finale in het Olympiastadion scoort hij namens de West-Duitsers met rugnummer 13 de winning goal tegen Nederland (1-2). Twintig jaar na de eerste WK-triomf pakken ze zo opnieuw de wereldbeker.

Ook in finales van Europacup I was Müller trefzeker. In 1974 - het jaar van de wereldtitel - scoort hij twee keer in de replay tegen Atlético Madrid. Met Bayern München wint hij op de Heizel met 0-4 van de Madrilenen. Een jaar later is het opnieuw van dat: Bayern München wint voor de tweede keer op rij Europacup I. Dit keer tegen Leeds United, dit keer opnieuw met Müller op het scorebord.

Zinédine Zidane

12 juli 1998. In het Stade de France in Saint-Denis bouwt Zinédine Zidane aan zijn status van wereldvoetballer. Met twee doelpunten voor de rust draagt hij bij aan een historische 0-3 zege in de WK-finale tegen Brazilië. Nooit eerder haalden de Fransen de finale, maar bij de eerste is het meteen prijs. Bij de tweede finale in 2006 is het bijna opnieuw zo. Zidane scoort opnieuw (vanaf de stip dit keer), maar na strafschoppen verliest Frankrijk van Italië.

Tussen die twee wereldbekerfinales door scoort Zinédine Zidane nog een magisch doelpunt in de finale van de Champions League. Hoe dat doelpunt tot stand kwam moeten we u niet vertellen. Voorzet van links, volley met links, ... Enfin, ja. Dankzij Zidane won Real Madrid de finale van Bayer Leverkusen met 2-1. Zidane is op dit moment de vijfde en laatste speler die kon scoren in een WK- en een Europacup I- of Champions League-finale.

Een Kroaat erbij?

Ivan Rakitic en/of Mario Mandzukic kunnen zich zondagnamiddag in dat lijstje trappen. Rakitic zette in de Champions League-finale van 2014 Barcelona op weg naar de zege tegen Juventus (3-1). Mandzukic daarentegen scoorde al in twee finales. Als speler van Bayern München droeg hij in 2013 bij tot de overwinning tegen Borussia Dortmund (2-1) en in 2017 scoorde hij met een weergaloze omhaal de eerredder tegen Real Madrid (1-4). Zondag in het lijstje na Zidane?

Juan Alberto Schiaffino Geboren als Uruguyaan, overleden als Italo-Uruguayaan. Juan Alberto Schiaffino - roepnaam 'Pepe' - speelde zowel voor Uruguay als voor Italië interlands. De spelmaker nam namens zijn geboorteland deel aan de wereldbekers van 1950 en 1954. Bij zijn eerste deelname werd Schiaffino meteen wereldkampioen. Uruguay versloeg Brazilië in de finale in Maracanã met 2-1, mede dankzij een doelpunt van Schiaffino. Voetballen deed hij op dat moment bij de Uruguayaanse topclub Peñarol. Na het WK in 1954 trek Schiaffino de Atlantische Oceaan over. Naar Milan, waarmee hij in 1958 de finale van Europacup I haalt. Ook dáárin treft Schiaffino raak. Hij brengt Milan op voorsprong, waarmee hij de eerste speler ooit is die in een EC-finale als in een WK-finale scoort. Milan zou de betreffende finale uiteindelijk verliezen van Real Madrid met 3-2. Zoltán Czibor & Sándor KocsisIn 1954 spelen West-Duitsland en Hongarije in het Zwitserse Bern om de vijfde wereldbeker. Bij de Hongaren het trio Ferenc Puskás, Zoltán Czibor en Sándor Kocsis. Dankzij een doelpunt van die laatste twee lijkt Hongarije al na acht minuten in een zetel te zitten: 0-2. Niets is minder waar. "En op het einde winnen de Duitsers", is een uitspraak die pas later werd bedacht, maar ze was in Bern al van toepassing. Het werd alsnog 3-2. Drie jaar na datum spelen Czibor en Kocsis opnieuw een finale, maar dit keer met Barcelona in Europacup I. Opvallend genoeg gebeurt dat ook in hetzelfde stadion: het Wankdorf Stadium in Bern. Zowel Kocsis als Czibor scoren, maar opnieuw wordt er verloren met 3-2. Benfica blijkt te sterk voor de Catalanen.Gerd Müller Gerd Müller werd in 1974 onsterfelijk in München en bij benadering overal binnen de West-Duitse landsgrenzen. In de WK-finale in het Olympiastadion scoort hij namens de West-Duitsers met rugnummer 13 de winning goal tegen Nederland (1-2). Twintig jaar na de eerste WK-triomf pakken ze zo opnieuw de wereldbeker. Ook in finales van Europacup I was Müller trefzeker. In 1974 - het jaar van de wereldtitel - scoort hij twee keer in de replay tegen Atlético Madrid. Met Bayern München wint hij op de Heizel met 0-4 van de Madrilenen. Een jaar later is het opnieuw van dat: Bayern München wint voor de tweede keer op rij Europacup I. Dit keer tegen Leeds United, dit keer opnieuw met Müller op het scorebord. Zinédine Zidane 12 juli 1998. In het Stade de France in Saint-Denis bouwt Zinédine Zidane aan zijn status van wereldvoetballer. Met twee doelpunten voor de rust draagt hij bij aan een historische 0-3 zege in de WK-finale tegen Brazilië. Nooit eerder haalden de Fransen de finale, maar bij de eerste is het meteen prijs. Bij de tweede finale in 2006 is het bijna opnieuw zo. Zidane scoort opnieuw (vanaf de stip dit keer), maar na strafschoppen verliest Frankrijk van Italië. Tussen die twee wereldbekerfinales door scoort Zinédine Zidane nog een magisch doelpunt in de finale van de Champions League. Hoe dat doelpunt tot stand kwam moeten we u niet vertellen. Voorzet van links, volley met links, ... Enfin, ja. Dankzij Zidane won Real Madrid de finale van Bayer Leverkusen met 2-1. Zidane is op dit moment de vijfde en laatste speler die kon scoren in een WK- en een Europacup I- of Champions League-finale. Een Kroaat erbij? Ivan Rakitic en/of Mario Mandzukic kunnen zich zondagnamiddag in dat lijstje trappen. Rakitic zette in de Champions League-finale van 2014 Barcelona op weg naar de zege tegen Juventus (3-1). Mandzukic daarentegen scoorde al in twee finales. Als speler van Bayern München droeg hij in 2013 bij tot de overwinning tegen Borussia Dortmund (2-1) en in 2017 scoorde hij met een weergaloze omhaal de eerredder tegen Real Madrid (1-4). Zondag in het lijstje na Zidane?