Dit verhaal verscheen in Sport/Voetbalmagazine van 14 november 2018.
...

Risotto?! Rodrigo zit met de handen in het haar. Diego Armando Maradona had zonet risotto besteld en Rodrigo had er geen flauw benul van hoe hij dat moest klaarmaken. Zijn grote idool teleurstellen, was geen optie. Wat moest hij nu in godsnaam doen? Rodrigo Latorre is een Argentijn van 38 jaar die al sinds 2007 in het Mexicaanse Culiacán woont. Hij was destijds meegekomen met zijn schoonbroer, die voor het lokale Dorados ging voetballen. Rodrigo, die lichamelijke opvoeding deed op school, leerde er Christian Delgado kennen, een Argentijnse kinesist die bij verschillende Mexicaanse clubs aan de slag was. De twee landgenoten gingen samenwerken en hadden het best naar hun zin in Mexico, op één detail na. Ze konden niet aanzien hoe de Mexicanen barbecueden. 'Ze poken het vuur veel te hoog op', legt Rodrigo in Clarín, een Argentijnse krant, uit. 'Ze verbranden het vlees. En daarna gooien ze het nog eens in de pan. Op een gegeven moment heb ik gezegd: 'Nu is het genoeg, laat mij dat maar doen.'' Van het een kwam het ander en drie jaar geleden startten Rodrigo en Christian een grillrestaurent in Culiacán op, met de toepasselijke naam: Los Argentinos.'Toen het gerucht begon te gaan dat Diego Maradona trainer zou worden bij Dorados, dachten we eerst dat het om een grap ging. Maar we vroegen het na bij de club en daar zegden ze ons dat het mogelijk was', vertelt Christian, die zijn vierde zoon Diego noemde, naar El Diez. En toen ging plots de telefoon in het grillrestaurant. 'Hallo, Rodrigo? Diego wil mager vlees eten.' Aan de lijn hing de sportdirecteur van Dorados, die net de Argentijnse god had verwelkomd in Culiacán. 'Ik werd gek', zegt Rodrigo. 'Ik ging snel boodschappen doen. Maar toen ik op de terugweg was naar het restaurant kwam het tweede telefoontje: hij wilde ook risotto. Ik kon natuurlijk geen nee zeggen.' Vervelend detail: Rodrigo had nog nooit risotto gemaakt en wist niet hoe hij daaraan moest beginnen. Bovendien was het zondag en waren alle andere restaurants in de stad gesloten, dus daar kon hij ook niet terecht. Hij lanceerde daarop een wanhopige oproep via WhatsApp: wie kan risotto maken? Gelukkig reageerde Adriana, een Mexicaanse vriendin: 'Zeg dat ze aan Diego vragen of hij risotto met champignons of met kaas wil.' Het antwoord kwam al snel: 'Hij wil ze allebei.' Sindsdien zijn Rodrigo en Christian de mannen die het eten maken van Maradona in Culiacán. Elke avond begeeft Rodrigo zich van zijn restaurant naar hotel La Lucerna, waar Diego logeert. Daar neemt hij de lift naar de zevende verdieping en klopt hij op kamerdeur 700. En dan doet Diego de deur open. 'Het beeld dat we van hem kregen is helemaal anders dan wat je in de kranten leest', merkt Rodrigo op. 'Hij is heel vriendelijk. Meer nog: we mochten verschillende keren samen met hem eten. En hij vindt het altijd heel lekker.' Op dag twee kwam weer de vraag: risotto. Dat was op een maandag en de restaurants waren open. Rodrigo bestelde het rijstgerecht bij een restaurant, maar twijfelde toch: wat als Diego liever de risotto van Adriana zou eten? Dus vroeg hij aan zijn vriendin om nog een extra portie te maken. Op dag drie wilde Maradona weer risotto. Maar deze keer kwam er een speciaal verzoek bij: 'Diego zegt dat hij de risotto op het zilveren dienblad de lekkerste vond. Die moet het zijn, niet die andere.' Liever die van Adriana dus. Sindsdien weet Adriana wat haar te doen staat als ze een telefoontje van Rodrigo krijgt. Diego Maradona is het gewoon om zijn zin te krijgen. Als een soort Zeus op zijn Olympusberg stuurt hij vanuit een hotelkamer in Culiacán, een stad van 675.000 inwoners in het noordoosten van Mexico, zijn orders de wereld in. Weinigen in zijn directe omgeving spreken hem tegen, iedereen buigt als een rietstengel in de wind als Maradona oreert en orakelt. De spelers van Dorados, de Mexicaanse tweedeklasser waarvan Diego nu coach is, verafgoden hem al sinds de eerste training. 'Tijdens het eerste kwartier kon ik niet anders dan hem aan te staren', bekende verdediger Javier Baez in L'Equipe Magazine. 'Voor mij is dit een onvergetelijke dag. In de kleedkamer waren we net als kinderen met een nieuw speeltje.' Ook de supporters moeten zich in de arm knijpen. Is dat kleine, krombenige ringbaardmannetje echt de speler die Argentinië wereldkampioen maakte in 1986? Die in één wedstrijd tegen Engeland misschien wel de mooiste én de lelijkste goal ooit maakte in de WK-geschiedenis? De man ook die verantwoordelijk is voor de enige twee scudetto's van Napoli in 1987 en in 1990? Ja, hij is het voorwaar. En hij, de mythe, is bereid om het nietige Dorados uit het slop te halen. 'We zijn hier niet op vakantie, we zijn hier om te werken', verkondigde Maradona tijdens zijn eerste persconferentie op Mexicaanse bodem. Die ging niet door in de bescheiden perszaal van de club, dat zou immers van weinig fatsoen getuigen tegenover El Diez, zo liet een werknemer van Dorados zich ontvallen. De club had een zaal gehuurd in een van de luxehotels van de stad. Voor de presentatie van de coach daagden meer dan honderd journalisten op. Alsof de beste trainer ter wereld in Mexico was neergestreken. Maar er stijgen ook kritische geluiden op uit Culiacán, zo stelde de Spaanse krant El País vast toen het er een rondvraag deed. 'Dat hij naar hier komt, is pure marketing. Bespottelijk eigenlijk', stelt Abraham Ruiz, slager van beroep. 'Er worden al veel grappen over gemaakt: het is niet meer Dorados van Sinaloa, maar Drogados.' Een verwijzing naar het drugsverleden van Maradona en naar de reputatie van de stad, bekend om haar drugskartels. Politieagent Juan Pablo vat het nog het best samen: 'Ik zag Diego op tv in actie op het WK 1986. Ik volgde hem sinds 1984, toen hij naar Napoli ging. Ik keek naar zijn wedstrijden, die bij ons op zondagochtend werden uitgezonden. In mijn kamer hingen posters van hem en mijn schoolboeken waren volgeplakt met foto's van hem. Daarna kwam er een smet op zijn carrière door zijn druggebruik.' Maar dat probleem is al lang van de baan, zo begon Maradona zelf ongevraagd over het thema op zijn eerste persconferentie op Mexicaanse bodem. 'Drugs maakten me kapot, maar van die ziekte ben ik vijftien jaar geleden verlost. Ik wil aan Dorados geven wat ik verloren heb toen ik ziek was. Vandaag wil ik de zon zien en 's nachts wil ik slapen. Vroeger wist ik niet wat een kussen was. Hoeveel mensen lopen hier niet rond die ergere dingen gedaan hebben dan ik en die niet elke dag in de krant staan?' De voetballegende gaat daarmee wel erg kort door de bocht, want de manier waarop hij na - en ook al tijdens - zijn carrière de pers haalde, stond ver van de voorbeeldfunctie die van een publiek figuur als hij verwacht zou kunnen worden. Drugsverslaving, alcoholverslaving, buitenechtelijke kinderen, ruzie met zijn dochters, een vechtscheiding, partnergeweld, problemen met de fiscus, ... het is een ellenlange lijst. Maar het leek wel of alle schandalen de legende die Maradona al was nog meer leven inbliezen. Zelfs toen hij in januari 2000 na een overdosis cocaïne in een ziekenhuis in het Uruguayaanse Punta del Este werd opgenomen en veertig minuten lang tegen de dood vocht, duwde de genadige hand van God hem terug het leven in. Daarna werd hij mogelijk nóg populairder. Of zoals Andrew Murray, journalist van FourFourTwo, ooit schreef: ' Pelé maakte meer goals. Lionel Messi heeft meer trofeeën gewonnen. En ze hebben allebei een stabieler leven dan de cocaïneverslaafde wiens relatie met voetbal meer verwrongen raakte naarmate zijn carrière langer duurde. Maar als je Diego Maradona ooit met de bal aan de voet hebt gezien, dan zal je het begrijpen.' Dat hij voetbal tot kunst verhief, was ook de reden waarom de media vaak de andere kant opkeken wanneer Diego buiten de lijntjes kleurde. Maar diezelfde media konden niet anders dan hoofdschuddend getuige te zijn van de wansmakelijke Maradonashow tijdens het afgelopen WK in Rusland. De wereld zag er hoe de Argentijnse vedette als een hysterische toeschouwer tekeerging, krijsend, dansend, lachend, huilend, vloekend en met middelvingers zwaaiend. Een lamentabel spektakel, zo werd het omschreven. In zijn hoofd lijkt Diego Maradona gepromoveerd te zijn van 'hand van God' naar 'God himself'. En is dat verwonderlijk als overal waar hij komt de rode loper uitgerold wordt? Onlangs nog vertelde Matías Morla een paar anekdotes over Maradona aan een Argentijnse krant. Morla is een advocaat die zich heeft opgewerkt tot de rechterhand van El Diez en die, te oordelen naar het aantal interviews in de media, zelf nogal graag op de voorgrond treedt. 'Op het WK in Rusland ging mijn telefoon', doet Morla zijn verhaal. ' Vladimir Poetin verwachtte Maradona de volgende dag om 9 uur op het Kremlin. Diego zei me meteen: 'Ik ga morgen geen kostuum aandoen, hoor.' Ik zei hem: 'Diego, je komt het Kremlin niet binnen zonder kostuum.' Waarop hij antwoordde: 'Dan ga ik niet.'' Maradona hield voet bij stuk en de meeting ging niet door. Erger was het toen hij eens werd uitgenodigd door koning Abdoellah II van Jordanië. Die wilde Maradona met veel egards ontvangen in zijn land en organiseerde een speciaal avondmaal voor de Argentijn, met talrijke gasten en honderden gerechten. Er stond zelfs een helikopter klaar om hem naar de stad Petra te brengen. Morla: 'Om zeven uur 's avonds zei Diego: 'Ik ben moe, ik ga niet.'' En hij ging dus niet. En dan was er nog de ontmoeting met paus Franciscus, ook een Argentijn. Diego zou in 2015 samen met de Jordaanse prins Ali Bin Al-Hussein, die destijds een gooi deed naar het FIFA-voorzitterschap, op audiëntie gaan bij de kerkleider. 'Maar toen we in het Vaticaan aankwamen, zat Ali al bij de paus', zegt Morla. 'Een bewaker hield ons tegen en zei: 'Jullie mogen niet door, de paus is bezet.' Maradona antwoordde: 'Ah, is hij bezet? Dan ben ik weg!' Maar een bode haalde hem terug en daarna verwelkomde de paus Maradona met de volgende woorden: 'Ha, daar is de belangrijkste Argentijn in het Vaticaan.'' Diego Maradona traint nu Dorados in het Mexicaanse Culiacán, maar hij had op dit moment net zo goed bij Dinamo Brest kunnen zitten. De Wit-Russische club bombardeerde hem in mei van dit jaar immers tot voorzitter, technisch directeur én coach. Het contract dat hij er tekende, zou hem geen windeieren leggen: hij ging er meer dan 18 miljoen euro verdienen. Volgens sommigen had hij de job te danken aan zijn vriendschap met Poetin, anderen schreven dat de nieuwe eigenaars, investeerders uit de Verenigde Arabische Emiraten, de club wat meer in de aandacht wilden brengen met Maradona als uithangbord. Midden juli werd de Argentijn als een staatshoofd - weliswaar niet in kostuum - door het stadion gereden in een legervoertuig. De menigte juichte enthousiast. Maradona genoot van de aandacht en poseerde, trots als een pauw, met de Wit-Russische vlag, alsof het zijn tweede vaderland betrof. De club plooide gewillig naar de wensen van de voetbalgod en ging meteen op zoek naar een chauffeur én een kuisvrouw die Spaans spraken. Groot was de verrassing in Wit-Rusland toen El Diez een paar weken later opdook in Mexico, waar hij voorgesteld werd als trainer van Dorados. Maar vreemd genoeg deed Dinamo Brest in een officieel persbericht alsof er niets aan de hand was. Daarin werd Maradona neergezet als een 'erevoorzitter van de club', die die functie perfect mocht 'combineren met de job van coach van Dorados'. Waarom Maradona het 'beste contract van zijn leven' liet liggen om in Mexico aan de slag te gaan, waar hij véél minder verdient, is nog altijd een raadsel. Of het moet zijn dat de risotto in Wit-Rusland hem niet beviel...