Als ik terugkijk op het voetbaljaar 2018, denk ik meteen aan twee heerlijke doelpunten van Cristiano Ronaldo. De eerste nog in het shirt van Real Madrid in de kwartfinale van de Champions League tegen Juventus: een magistraal uitgevoerde omhaal waar Gianluigi Buffon met open mond stond naar te kijken. De tweede goal, in een CL-wedstrijd van Juventus tegen Manchester United, was al even ongelooflijk: een in de diepte sprintende CR7 die een achter hem verstuurde lange bal meteen op de slof nam en in het dak van het doel ramde. Op Twitter waren de gifs van verbijsterde gezichten niet te tellen.

Als voetballiefhebber is het natuurlijk enorm genieten wanneer sport tot kunst verheven wordt, maar kan je nog wel extatisch zijn als je weet dat de kunstenaar een verkrachter is? Iedereen is onschuldig tot het tegendeel bewezen is, dat is zo. De bewijslast tegen de Portugese superheld is echter enorm en het verhaal van Kathryn Mayorga is zo gedetailleerd dat het haast niet verzonnen kán zijn. Bovendien kwam het Duitse weekblad Der Spiegel onlangs nog op de proppen met meer bezwarende documenten, alleen: ondertussen kraait er bijna geen haan meer naar.

De vluchtigheid waarmee alles de revue passeert, neemt schrikwekkende vormen aan. Wat vandaag het nieuws beheerst, is morgen geen topic meer. Er was nochtans extreem veel ophef toen de zaak aan het licht kwam eind september. Nike, dat een monstercontract met Ronaldo heeft, liet weten 'ernstig bezorgd' te zijn, maar intussen zijn we drie maanden verder en kan je nog altijd vlotjes CR7-producten in de Nikeshop bestellen. De wereld blijft draaien, de ratrace gaat door, de mensen vergeten.

Maar kunnen we wel juichen voor een scorende verkrachter? Moeten we de voetballer Cristiano Ronaldo loskoppelen van de mens? Kunnen we zijn poster in de kamer van ons zevenjarige zoontje laten hangen? Het zijn vragen waar ik niet meteen een antwoord op heb, maar die ik wel wil blijven stellen.

Want vergeten, dat kan ik niet. Net als Kathryn Mayorga.

Als ik terugkijk op het voetbaljaar 2018, denk ik meteen aan twee heerlijke doelpunten van Cristiano Ronaldo. De eerste nog in het shirt van Real Madrid in de kwartfinale van de Champions League tegen Juventus: een magistraal uitgevoerde omhaal waar Gianluigi Buffon met open mond stond naar te kijken. De tweede goal, in een CL-wedstrijd van Juventus tegen Manchester United, was al even ongelooflijk: een in de diepte sprintende CR7 die een achter hem verstuurde lange bal meteen op de slof nam en in het dak van het doel ramde. Op Twitter waren de gifs van verbijsterde gezichten niet te tellen. Als voetballiefhebber is het natuurlijk enorm genieten wanneer sport tot kunst verheven wordt, maar kan je nog wel extatisch zijn als je weet dat de kunstenaar een verkrachter is? Iedereen is onschuldig tot het tegendeel bewezen is, dat is zo. De bewijslast tegen de Portugese superheld is echter enorm en het verhaal van Kathryn Mayorga is zo gedetailleerd dat het haast niet verzonnen kán zijn. Bovendien kwam het Duitse weekblad Der Spiegel onlangs nog op de proppen met meer bezwarende documenten, alleen: ondertussen kraait er bijna geen haan meer naar.De vluchtigheid waarmee alles de revue passeert, neemt schrikwekkende vormen aan. Wat vandaag het nieuws beheerst, is morgen geen topic meer. Er was nochtans extreem veel ophef toen de zaak aan het licht kwam eind september. Nike, dat een monstercontract met Ronaldo heeft, liet weten 'ernstig bezorgd' te zijn, maar intussen zijn we drie maanden verder en kan je nog altijd vlotjes CR7-producten in de Nikeshop bestellen. De wereld blijft draaien, de ratrace gaat door, de mensen vergeten. Maar kunnen we wel juichen voor een scorende verkrachter? Moeten we de voetballer Cristiano Ronaldo loskoppelen van de mens? Kunnen we zijn poster in de kamer van ons zevenjarige zoontje laten hangen? Het zijn vragen waar ik niet meteen een antwoord op heb, maar die ik wel wil blijven stellen. Want vergeten, dat kan ik niet. Net als Kathryn Mayorga.