Je hebt van die matchen dat elke speler wel iets verkeerd doet. Je hebt ook matchen dat één speler alles verkeerd doet. Kan gebeuren. Maar een wedstrijd waarin alle spelers alles verkeerd doen, daar is iets mee aan de hand. Zeker als tussen die spelers de beste voetballers uit de Premier League en de Bundesliga en de beste doelman ter wereld rondlopen. Al helemaal als die vedetten er bij momenten niet in slagen om een pass van tien meter in de voet te geven of een volledig vrijstaande medemaat op te merken.

Wilmots schiet tactisch te kort

Het is al langer een publiek geheim: Marc Wilmots schiet tactisch te kort. Wanneer alles vlot loopt is dat geen probleem, maar wanneer het niet draait, dan is hij niet in staat oplossingen aan te reiken. Elke speler valt dan noodgedwongen terug op wat hij van bij zijn eigen club kent. In de ene club is dat zus, in de andere zo, een lijn zit daar niet in. Dat was ook in Wales duidelijk zichtbaar en de spelers deden precies nog eens extra hun best om dat gebrek in de verf te zetten. Alibivoetbal was het: de speler aan de bal leek soms even goede wil te tonen, de ploeg in haar geheel nooit.

We zagen in het verleden vaak genoeg wedstrijden waarbij de spelersgroep het had gehad met de coach en dat duidelijk op het veld liet merken. We willen niet beweren dat zo'n fenomeen zich in Wales ook voordeed, maar één ding staat vast: de Duivels speelden niet met het enthousiasme van een groep die dolblij is dat de coach een betrekking elders door de neus geboord zag. De planloosheid van het spel had veel weg van een statement: 'Jij hebt geen oplossingen, trainer? Wel, kijk, wij ook niet.'

Statement

Als de spelersgroep iets wou duidelijk maken, dan kozen ze daarvoor een ideaal moment: verlies bij Wales is geen ramp. Onder normale omstandigheden worden de laatste vier wedstrijden met de vingers in de neus gewonnen, dus kunnen ze zich deze nederlaag permitteren. Het seizoen is ten einde, de voetballers gaan met vakantie en de beleidsmensen hebben wat om over na te denken. Ook daar: prima timing. In hun hoofd zijn sommige spelers al 'van tafel en bed' gescheiden van Wilmots. Wales was dan de ideale gelegenheid om een stapje verder te gaan. Beter dan verliezen in Frankrijk, want ach: vriendschappelijk.

Dat mag die spelers natuurlijk ook aangewreven worden, want voetballen voor je land is en blijft een erezaak. Maar als fan van de nationale ploeg mag je hopen dat de groep in Cardiff een statement heeft willen maken. Immers: als ze gewoon niet beter kónden, dan mogen de dromen voor het komende EK wel opgeborgen worden.

Je hebt van die matchen dat elke speler wel iets verkeerd doet. Je hebt ook matchen dat één speler alles verkeerd doet. Kan gebeuren. Maar een wedstrijd waarin alle spelers alles verkeerd doen, daar is iets mee aan de hand. Zeker als tussen die spelers de beste voetballers uit de Premier League en de Bundesliga en de beste doelman ter wereld rondlopen. Al helemaal als die vedetten er bij momenten niet in slagen om een pass van tien meter in de voet te geven of een volledig vrijstaande medemaat op te merken. Het is al langer een publiek geheim: Marc Wilmots schiet tactisch te kort. Wanneer alles vlot loopt is dat geen probleem, maar wanneer het niet draait, dan is hij niet in staat oplossingen aan te reiken. Elke speler valt dan noodgedwongen terug op wat hij van bij zijn eigen club kent. In de ene club is dat zus, in de andere zo, een lijn zit daar niet in. Dat was ook in Wales duidelijk zichtbaar en de spelers deden precies nog eens extra hun best om dat gebrek in de verf te zetten. Alibivoetbal was het: de speler aan de bal leek soms even goede wil te tonen, de ploeg in haar geheel nooit. We zagen in het verleden vaak genoeg wedstrijden waarbij de spelersgroep het had gehad met de coach en dat duidelijk op het veld liet merken. We willen niet beweren dat zo'n fenomeen zich in Wales ook voordeed, maar één ding staat vast: de Duivels speelden niet met het enthousiasme van een groep die dolblij is dat de coach een betrekking elders door de neus geboord zag. De planloosheid van het spel had veel weg van een statement: 'Jij hebt geen oplossingen, trainer? Wel, kijk, wij ook niet.' Als de spelersgroep iets wou duidelijk maken, dan kozen ze daarvoor een ideaal moment: verlies bij Wales is geen ramp. Onder normale omstandigheden worden de laatste vier wedstrijden met de vingers in de neus gewonnen, dus kunnen ze zich deze nederlaag permitteren. Het seizoen is ten einde, de voetballers gaan met vakantie en de beleidsmensen hebben wat om over na te denken. Ook daar: prima timing. In hun hoofd zijn sommige spelers al 'van tafel en bed' gescheiden van Wilmots. Wales was dan de ideale gelegenheid om een stapje verder te gaan. Beter dan verliezen in Frankrijk, want ach: vriendschappelijk.Dat mag die spelers natuurlijk ook aangewreven worden, want voetballen voor je land is en blijft een erezaak. Maar als fan van de nationale ploeg mag je hopen dat de groep in Cardiff een statement heeft willen maken. Immers: als ze gewoon niet beter kónden, dan mogen de dromen voor het komende EK wel opgeborgen worden.