'Merci.' Meer niet. Vijf letters, verlegen uitgesproken met een zangerig accent. Dat van het hemelsblauw-witte land, met de zon in het centrum en de bal in het middelpunt, met de passie in het hart. Op een avond, ergens, nam Emiliano Sala de complimenten even beknopt als warm in ontvangst. Omdat ze hem echt raakten. Dit keer had de supporter die het woord tot hem richtte waarschijnlijk iets te veel promille in het bloed, maar ook hij was oprecht. In deze nachtclub, waar de platen al decennialang bekrast zijn en blijven steken zijn in de jaren 80, en waar de mannen zowel in overtal als in liefdesnood verkeren, noemde hij hem ' Batistuta'. Zijn Batigol. Sala had zeker het postuur en zelfs de grinta van Gabriel Omar, een legende van de Albiceleste, die uit dezelfde provincie Santa Fe afkomstig is, maar de supporter in kwestie wist vooral dat hij Emi's idool was, ook al had hij zelf niet zijn klasse of finesse. Het had geen belang. Emi knikte dit keer. Het was in Niort, een stad van 60.000 zielen tussen Bordeaux en Nantes. In de loop van één seizoen, 2013/14, was Niort de stad van Emi geworden. Door doelpunten en niet aflatende rushes had hij er zijn doorbraak beleefd. Vijf jaar later is het dezelfde regio die hem eert.
...