Toen scheidsrechter Wilmar Roldán Tunesië - Engeland op gang floot, waren de voetbalanalisten over Het Kanaal er niet gerust in. Elf spelers die samen amper 248 caps verzamelden, het laagste aantal sinds het WK van... 1962. Kieran Trippier (27), die bij Tottenham de rechterflank afdweilt, trok voor de achtste keer het shirt van The Three Lions aan, Harry Maguire - de 25-jarige centrale verdediger van Leicester - pakte zijn zesde cap, Jordan Pickford (24) stond na drie oefenmatchen pas voor het eerst onder de lat tijdens een officiële wedstrijd.
...

Toen scheidsrechter Wilmar Roldán Tunesië - Engeland op gang floot, waren de voetbalanalisten over Het Kanaal er niet gerust in. Elf spelers die samen amper 248 caps verzamelden, het laagste aantal sinds het WK van... 1962. Kieran Trippier (27), die bij Tottenham de rechterflank afdweilt, trok voor de achtste keer het shirt van The Three Lions aan, Harry Maguire - de 25-jarige centrale verdediger van Leicester - pakte zijn zesde cap, Jordan Pickford (24) stond na drie oefenmatchen pas voor het eerst onder de lat tijdens een officiële wedstrijd. Maar Gareth Southgate, de bondscoach, zag dat het goed was. 'Jordan stond nog nooit in een bekerfinale en speelde nog geen minuut Champions Leaguevoetbal, maar dat was er niet aan te zien. Hij was kalm, gefocust en vastberaden. Een doelman met een enorm potentieel.' Op de academie van Sunderland, waar Pickford op zijn achtste neerstreek, wisten ze dat al langer. Als jonge puber had hij Kevin Ball, een levende legende van The Black Cats en later directeur van het opleidingscentrum, al tot wanhoop gedreven. Ball eiste dat zijn keepers de bal bij de verdedigers inleverden, maar Pickford mikte de ballen veel liever naar de twee flankaanvallers, die 50 meter hoger stonden. 'Toen ik zei dat het bedoeling was om van achteruit op te bouwen, kreeg ik telkens hetzelfde antwoord: 'Akkoord, maar ik kan beter en preciezer passen dan mijn verdedigers.' En hij had nog gelijk ook. Ik herinner mij een oefenwedstrijd met de U16 waarin ik hem in het centrum van de verdediging zette, zodat hij de wedstrijd van op een rij hoger zou kunnen lezen. Zijn passing was fenomenaal, minstens zo goed als die van mijn veldspelers.' George Honeyman, Pickfords jeugdvriend met wie hij in het eerste elftal van Sunderland zou debuteren, ging in de Daily Mail nog een stap verder. 'Hij wilde in trainingswedstrijdjes veldspeler zijn. In de mate dat het vervelend werd en we naar hem riepen: 'Jordan, ga alstublieft in het doel staan.' Een fenomeen. Op sommige dagen kwamen er mensen speciaal naar de training. Ze kwamen niet kijken naar een spits die veel scoorde, maar naar een doelman van amper 16 jaar.' Die goede voeten waren voor Southgate doorslaggevend in zijn keuze wie op de wereldbeker nummer één zou worden. Joe Hart, de 31-jarige doelman van West Ham United werd met 75 caps aan de kant geschoven, Nick Pope (Burnley) vertrok naar Rusland als derde doelman en Jack Butland (Stoke City) moest de duimen leggen voor Pickford, door supporters en ploegmaats tot Speler van het Jaar bij Everton verkozen. De bondscoach had nog met hem gewerkt bij de Engelse U21 en zag dat hij in zijn eerste seizoen op Goodison Park, in een matig team, goed had gepresteerd. Met dank aan Martyn Margetson, de Welshe keepertrainer met wie hij de voorbije zes maanden bij Everton én Engeland samenwerkte en die de laatste twijfels uit het hoofd van Southgate praatte. 'Door de aanwezigheid van Marge had ik wellicht een streepje voor', zei de doelman aan The Northern Echo. 'Ik had een goed debuutseizoen bij Everton, waarin ik in vaak moeilijke omstandigheden ( de club ontsloeg Ronald Koeman, werd roemloos uit de Europa League gekegeld en eindigde pas als achtste, nvdr) overeind kon blijven. Ik liet me door niets afleiden. Dat zal in Rusland niet anders zijn. Waar we ook spelen, de afmetingen van het doel en het veld zijn overal identiek.' Jordan Pickford groeide op in Washington, een stad van 65.000 inwoners in de schaduw van Sunderland. Vader en moeder waren hevige supporters van The Black Cats, de tweewekelijkse uitstapjes naar het Stadium of Light waren verplichte kost voor de kinderen. 'Ik was een echte Sunderlandfanatic. Toen ik amper vijf jaar was stond ik met mijn neefjes aan de poort van het trainingscentrum, waar we de auto's van de spelers tegenhielden om een foto en handtekening te krijgen.' De eerste die hij te pakken kreeg, was Kevin Ball, die hem jaren later in de academie naar het eerste elftal zou begeleiden. Hij koestert de foto nog altijd, ook al werd hij soms streng toegesproken. 'Toen we weer eens discussieerden over de rol van de keeper, zei hij dat ik het met die eigenzinnige mentaliteit nooit zou redden. 'Toch wel', antwoordde ik meteen.' Toen Ball er even genoeg van had, duwde hij de tiener in een strafregime. Twee weken schoenen poetsen, ballen oppompen, kleedkamers dweilen, de ontspanningsruimte netjes houden. 'Niet leuk, maar ik heb Kevin altijd gerespecteerd.' Het bewijs: toen hij in januari 2016 in het eerste elftal van Sunderland tegen Arsenal zou debuteren, belde hij 's morgens naar zijn strenge leermeester om hem te bedanken. 'We spreken elkaar geregeld', vertelde Ball voor de start van het WK. 'Soms stuurt hij een sms'je: 'Zin om wat bij te praten, Kevin?' En dan komt hij naar Sunderland, een rit van bijna drie uur. Jordan heeft zijn roots nooit verloochend.' Ook vorig jaar niet. Toen hij hoorde dat Washington Arms FC, een caféploegje uit zijn geboortestad, op zoek was naar een sponsor, betaalde hij uit eigen zak wedstrijduitrustingen en trainingspakken. 'Washington heeft mij zó veel gegeven. Dat is wel het minste wat ik kon doen.' Hij had géén cadeaus gekregen. Hij tekende zijn eerste profcontract in 2011, dat wel, maar was op zijn zeventiende nog niet klaar voor Premier Leaguevoetbal en begon aan een lange weg langs illustere clubjes. De autoritjes naar Darlington en Alfreton Town (Conference Premier, 5e klasse) waren memorabel. Zijn ouders zaten voorin, op de achterbank zat de jonge tiener met een Tupperwarepotje op schoot, smullend van een kip- of pastagerecht dat zijn moeder had klaargemaakt. Later volgden passages bij Burton Albion en Carlisle United (League Two, 4e klasse), Bradford City (League One) en Preston North End (Championship), waarna hij in januari 2016 - op zijn 21e - definitief naar het oude nest mocht terugkeren. 'Hij was op geen enkel moment onder de indruk. Zelden gezien', zei manager David Moyes na Pickfords eerste volledige seizoen. ' David de Gea had twee jaar Atlético Madrid op de teller, maar liet zich in zijn eerste seizoen bij Manchester United ( 2011-2012, nvdr) geregeld op fouten betrappen. Die heb ik van Jordan nooit gezien.' Toen Sunderland na zijn eerste seizoen uit de Premier League denderde, legde Everton vorige zomer 28,5 miljoen euro op tafel - exclusief 5,7 miljoen bonussen -, waarmee hij de duurste Britse doelman uit de geschiedenis werd en op de lijst van alle keepers alleen Gianluigi Buffon (2001, 51,6 miljoen van Parma naar Juventus) en Ederson Moraes (2017, 40 miljoen van Benfica naar Manchester City) moest laten voorgaan. 'Te veel? Hij is elke cent waard', reageerde Peter Shilton, ex-doelman en Engels recordinternational. 'Engeland heeft eindelijk weer een doelman om trots op te zijn.'