Een tiental jaar geleden brachten we een bezoek aan La Masía, op zoek naar het geheim van FC Barcelona. We interviewden onder meer de toenmalige directeur van het beroemde opleidingscentrum, een wat stijve butlerachtige Spaanse versie van Anthony Hopkins in The Remains of the Day.

De man wilde vooral één ding benadrukken: dat het bij Barça niet zozeer draait om het maken van goede voetballers, maar vooral van goede mensen. Veel spelertjes breken immers niet door en dan moeten ze klaar zijn voor het échte leven. Niet iedereen wordt Lionel Messi.

De directeur haalde één speler aan als toonbeeld van iemand die het gemaakt had en die toch bescheiden gebleven was. Dat was Andrés Iniesta. Hij kwam nog geregeld langs om een praatje te slaan, een gouden jongen.

Vandaag worden er bij Barcelona geen gouden jongens meer gemaakt, alleen jongens die bergen goud moeten opbrengen. De club heeft geld nodig, veel geld en zoekt naar de beste manier om dat zo snel mogelijk te verwerven. De focus is niet meer: hoe creëren we goede voetballers? Maar: wat levert de meeste winst op? CVC Capital of de Super League? Messi houden of laten vertrekken? Ilaix Moriba en Pedri nu al te gelde maken of toch maar niet?

De situatie bij Barça is wat ze is door het desastreuze beleid van de laatste jaren. Met een zonnekoning aan het hoofd die alleen maar in eurotekens dacht. De vraag is of Joan Laporta zoveel beter is: de Super League, waar hij nog steeds mee dweept, is niet meer of minder dan een geldmachine voor een beperkt aantal clubs.

Meer geld, dat is ook het oogmerk van de FIFA en de UEFA, met aan het hoofd Infantino en Ceferin, twee exponenten van de graaicultuur. Eens je in het geld gerold hebt, is het blijkbaar moeilijk om recht te krabbelen, de bankbiljetten van je af te schudden en een 'goed mens' te blijven. Een BeNeLiga? Kassa kassa voor de grote Belgische en Nederlandse clubs.

Steeds meer begint een vraag zich als opkomende hoofdpijn in ons brein te nestelen: gaat het hier eigenlijk nog over de essentie? Namelijk: goede voetballers maken, goed voetbal brengen of gewoonweg 'voetbal'. Een paar Dafalgans later kunnen we duidelijk zijn in ons antwoord: nee.

Het is een teken des tijds: geld heeft de essentie verdrongen. Geld heeft de focus ook steeds meer verlegd naar de winnaar (die krijgt immers méér geld) en de drang om te winnen naar een nieuw level getild. Een level waar de lucht ijl is en de druk zo groot dat mensen eronder kraken.

Was het niet Pierre de Coubertin himself die zei: 'Het belangrijke in het leven is niet de triomf, maar de strijd, het essentiële is niet om te hebben gewonnen maar om goed te hebben gestreden.'

Een uitspraak die ingekaderd niet zou misstaan in de kantoren van de heren Pérez, Infantino en co. Boven ons bed hangt-ie alvast al.

Een tiental jaar geleden brachten we een bezoek aan La Masía, op zoek naar het geheim van FC Barcelona. We interviewden onder meer de toenmalige directeur van het beroemde opleidingscentrum, een wat stijve butlerachtige Spaanse versie van Anthony Hopkins in The Remains of the Day.De man wilde vooral één ding benadrukken: dat het bij Barça niet zozeer draait om het maken van goede voetballers, maar vooral van goede mensen. Veel spelertjes breken immers niet door en dan moeten ze klaar zijn voor het échte leven. Niet iedereen wordt Lionel Messi.De directeur haalde één speler aan als toonbeeld van iemand die het gemaakt had en die toch bescheiden gebleven was. Dat was Andrés Iniesta. Hij kwam nog geregeld langs om een praatje te slaan, een gouden jongen.Vandaag worden er bij Barcelona geen gouden jongens meer gemaakt, alleen jongens die bergen goud moeten opbrengen. De club heeft geld nodig, veel geld en zoekt naar de beste manier om dat zo snel mogelijk te verwerven. De focus is niet meer: hoe creëren we goede voetballers? Maar: wat levert de meeste winst op? CVC Capital of de Super League? Messi houden of laten vertrekken? Ilaix Moriba en Pedri nu al te gelde maken of toch maar niet?De situatie bij Barça is wat ze is door het desastreuze beleid van de laatste jaren. Met een zonnekoning aan het hoofd die alleen maar in eurotekens dacht. De vraag is of Joan Laporta zoveel beter is: de Super League, waar hij nog steeds mee dweept, is niet meer of minder dan een geldmachine voor een beperkt aantal clubs. Meer geld, dat is ook het oogmerk van de FIFA en de UEFA, met aan het hoofd Infantino en Ceferin, twee exponenten van de graaicultuur. Eens je in het geld gerold hebt, is het blijkbaar moeilijk om recht te krabbelen, de bankbiljetten van je af te schudden en een 'goed mens' te blijven. Een BeNeLiga? Kassa kassa voor de grote Belgische en Nederlandse clubs.Steeds meer begint een vraag zich als opkomende hoofdpijn in ons brein te nestelen: gaat het hier eigenlijk nog over de essentie? Namelijk: goede voetballers maken, goed voetbal brengen of gewoonweg 'voetbal'. Een paar Dafalgans later kunnen we duidelijk zijn in ons antwoord: nee. Het is een teken des tijds: geld heeft de essentie verdrongen. Geld heeft de focus ook steeds meer verlegd naar de winnaar (die krijgt immers méér geld) en de drang om te winnen naar een nieuw level getild. Een level waar de lucht ijl is en de druk zo groot dat mensen eronder kraken. Was het niet Pierre de Coubertin himself die zei: 'Het belangrijke in het leven is niet de triomf, maar de strijd, het essentiële is niet om te hebben gewonnen maar om goed te hebben gestreden.' Een uitspraak die ingekaderd niet zou misstaan in de kantoren van de heren Pérez, Infantino en co. Boven ons bed hangt-ie alvast al.