Door Tom Knipping (Voetbal International)
...

Door Tom Knipping (Voetbal International)De miljardair van Red Bull houdt van snelle aankopen. Hangar 7 op Salzburg Airport staat vol met zijn 25 historische straaljagers, helikopters en formule 1-wagens. Mateschitz was directeur van een tandpastabedrijf toen hij in 1984 het slimme besluit nam om met een half miljoen dollar 48 procent van het Thaise drankje Kratingdaeng te kopen. Het smaakte niet, het logo was niks en het klonk nergens naar. 'Red Bull creëert zijn markt zelf', voorspelde de Oostenrijker. En dat is wat er gebeurde.De slogan dat het drankje je vleugels geeft, wordt letterlijk waargemaakt door het personeel gratis vlieglessen aan te bieden. Per jaar verkoopt Red Bull ongeveer net zoveel blikjes als er mensen op aarde zijn. De reclamedragers zijn bijna zonder uitzondering sporters. Het liefst jong en wild. Zoals Max Verstappen.Maar ook voetbalclubs zijn prima vehikels om het mierzoete spul aan de man te brengen. In New York, São Paulo, Salzburg en Leipzig verrezen clubs. De afdeling Salzburg werd stamgast in de Europese toernooien. Daar ging wel een kille en klinische overname van Austria aan vooraf. De violet-witte clubkleuren wisselde Mateschitz in voor de rood-blauwe blikjeskleuren. Het oude logo liet hij verwijderen. Ineens hingen er rode stieren. Succesvol is het wel. In zestien jaar werd Red Bull twaalf keer kampioen en vier keer tweede. Op de UEFA-ranglijst rukte de club op van 189 naar plaats 21. Mateschitz zal vanaf zijn gekochte eiland voor de kust van Fiji tevens goedkeurend constateren dat ook het naar plaats 18 opgerukte RB Leipzig inmiddels het alom geroemde Ajax (17) in de nek hijgt.De kunstverzamelaar is bekender van zijn bijzondere schatten met werk van Mondriaan en Andy Warhol, dan van zijn voetbalploeg waar Rode Duivels Jérémy Doku rondloopt. Met het kapitaal dat Pinault in zijn eigen museum in hartje Venetië stak, had hij misschien ook wel kampioen van Frankrijk kunnen worden. Want laten we wel wezen; vergeleken met de 47 miljard van de bejaarde Fransman is sjeik Mansour van de City Football Group een kleine jongen. Sinds zijn overname in 1998 won de wijnexpert uit Bretagne één nationale beker met Stade Rennais. De zoon van een houtzager kocht de club met geld uit zijn indrukwekkende industriële portefeuille met luxemerken als Gucci.Tot dusverre zorgt echter alleen het ereterras voor internationale allure. Vooral dankzij Pinault junior die inmiddels op papier zijn imperium heeft overgenomen. Na een kortstondige relatie met een supermodel trouwde hij Hollywood-babe Salma Hayek. De rondborstige Mexicaanse heupwiegt soms over de vip-tribune. Niet in rood Rennais-shirt, maar wel met stijlvolle rode hoed, rode sjaal en rode handtas. Vermoedelijk blijft dat voorlopig de enige reden waarom Stade Rennais de buitenlandse kranten haalt. Vader en zoon willen van Rennais een stabiele subtopper maken, maar niet ten koste van alles. Van een donatie van honderd miljoen die door de Pinaultjes werd afgetikt voor de renovatie van de uitgebrande Notre-Dame kan de voetbalclub alleen maar dromen.Inmiddels is hij ingehaald door tech-miljardairs als Elon Musk, Jeff Bezos en Mark Zuckerberg, maar nog altijd hoort deze superinvesteerder bij de rijkste mensen op aarde. In eigen land kocht de invloedrijke Mexicaan twee voetbalclubs. Maar Oviedo? Uit de derde divisie van Spanje? Wat moest de megabelegger daar nu? Begin deze eeuw speelde de club met haar hondstrouwe legioen nog tegen de giganten uit Barcelona en Madrid, maar mismanagement brachten de Asturiërs aan de rand van de afgrond. Via een twitter-actie werden fans opgeroepen om aandelen van elf euro te kopen. Fans van Nepal tot Argentinië haalden samen 1,9 miljoen op, maar dat was niet genoeg. Vlak voor de deadline stond nog twee miljoen open. De club uit 1926 leek te verdwijnen.Toen was daar ineens de Mexicaan. Slim was geraakt door de inzamelingsactie die hij 'buitengewoon' noemde en tikte daarna achteloos het openstaande bedrag af. Zo garandeerde hij het voortbestaan van de club en veel meer dan dat lijkt hij ook niet te beogen met zijn aankoop. Anno 2021 is hij met zijn investeringsconglomeraat Grupo Carso nog steeds de eigenaar van Oviedo, dat zes jaar geleden promoveerde en sindsdien anoniem meehobbelt op het tweede Spaanse niveau. Oviedo is trouwens niet de enige verrassende hobby van Slim. Zo opende hij een gigantisch aquarium met 1,6 miljoen liter oceaanwater in Mexico City.Paris Saint-Germain is niet in handen van een private eigenaar, maar van een land. Oké, mijnheer Nasser Al-Khelaïfi mag zich voorzitter noemen. Maar hoewel goed voor ettelijke miljarden, is de gesoigneerde veertiger niet meer dan de klusjesman van de emir die via de zogenoemde Qatarese Investerings Autoriteit volop investeert in Europa en de Verenigde Staten. Nu verzuipt Qatar nog in de oliedollars, maar als die plassen op zijn moet de welvaart gehandhaafd blijven. Dus wordt er geïnvesteerd. Volkswagen, Heathrow Airport, Barclays, vastgoed in Manhattan. Overal koopt Qatar zich in. Al 260 miljard is het fonds waard. Daarbij horen ook Amerikaanse filmproducenten en de Parijse voetbalclub.Vlak na de WK-toewijzing kocht Qatar PSG van het Amerikaanse Colony Capital en tien jaar en anderhalf miljard later staan er zeven landstitels, zes nationale bekers, zes league cups en acht Super Cups op de teller. Recent nog trakteerde de emir zichzelf op Lionel Messi. In 2022 hoopt Qatar de machtsgreep in het topvoetbal op ultieme wijze te illustreren: zowel de Champions League winnen als het WK voetbal organiseren.Na Qatar en de Emiraten mengt nu ook Saoedi-Arabië zich in de voetbalwapenwedloop tussen de Golfstaten. Deze herfst viel Newcastle United tot grote vreugde van de fans in handen van de Saoedische kroonprins die onder meer het nieuws haalde met een journalist die in het Turkse consulaat in stukken was gezaagd. Kennelijk was dat incident geen belemmering bij het doorstaan van de zogenoemde fit and proper person test, een eigenarenkeuring door de Britse voetbalautoriteiten, die toch al elf jaar moreel verontwaardigd de FIFA onder vuur nemen vanwege het WK in Qatar. De Newcastle-deal wordt door instanties als Amnesty International beschouwd als een vorm van sportwashing -- het oppoetsen van het miserabele mensenrechtenimago door grote voetbalclubs te kopen en internationale sportevenementen binnen te halen.'We hebben onze club terug', zongen de supportersHoe dan ook, in de havenstad is het groot feest nu afscheid wordt genomen van het degradatievoetbal onder de vorige nogal ongeliefde eigenaar, een sportkledingmagnaat uit de West Midlands. 'We hebben onze club terug', zongen de supporters zelfs nadat hij de aandelen had verkocht aan Saoedi-Arabië. Handenwrijvend kijkt de aanhang uit naar de opening van de transfermarkt. Saoedi-Arabië zal niet onder willen doen voor Qatar (PSG) en de Emiraten (Manchester City). Net als bij die clubs worden honderden miljoenen aan investeringen verwacht. In 1927 werd Newcastle voor het laatst landskampioen. Een eeuw na dato mag er weer worden gedroomd.