Neue Deutsche Welle. In de muziek: de vernieuwing in Duitsland, gegroeid uit de new wave op het einde van de jaren zeventig. In zijn puurste vorm: Einstürzende Neubauten. In zijn commercieelste: Nena, Falco.

In het voetbal: de revolutie die trainers als Hansi Flick, Julian Nagelsmann of Thomas Tuchel het voetbal oplegen. Na de Spaanse golf en de Nederlandse school lijkt er een Duitse vernieuwing in het voetbal opgestaan. Drie trainers in de halve finale van de Champions League! Geen toeval. En dan zwijgen we nog over de Europese winnaar van vorig seizoen en de kampioen van de Premier League: Jürgen Klopp.

Het Europese spektakel verjoeg het grijs op onze velden.

Elk de eigen accenten, maar hun gemene deler: Vollgasfussball. Aantrekkelijk, direct, met veel passie, negentig minuten lang. Het ziet er wild uit, maar is doordacht. Gebaseerd op uren studie van videomateriaal. Op Flick na zijn het coaches zonder een spelerspalmares. Autodidacten. Laptoptrainers, klonk het schamper. Van ons mogen ze het dragen als geuzennaam.

Het is van het gouden tijdperk van Barcelona geleden dat we nog op het puntje van onze stoel zaten. Zelden in de hoge verwachtingen bedrogen. Salzburg, Leipzig, Liverpool, elke wedstrijd van Bayern met zijn 43 doelpunten in 11 CL-wedstrijden. Genieten. Van de 100 trainers van wie de ploeg tien minuten voor tijd op 1-0 staat in een Europese finale, zouden er 99 de boel dichtmetsen. Hansi veegde er zijn Lederhosen aan. Magniflick.

Corona zorgde voor vertekening, niet elk kampioenschap eindigde op dezelfde manier, niet elke ploeg kwam even leeg aan in Lissabon als Juventus of Manchester City. Maar het was wel dankzij die Duitse coaches en hun visie dat we uiteindelijk een zeer aantrekkelijk einde kregen van een bizar seizoen: veel goals, aanvallend voetbal, met uiteindelijk de twee verwachte finalisten en de verdiende winnaar.

Het verjoeg - een beetje - het grijs op onze velden. Hebben ze internationaal geen energie van de tribune nodig om voluit te gaan, dan is dat in de Pro League anders. Op loden benen sloffen ze, onze vaandeldragers. De G van groot in ambitie en budget, maar ook G van grauw in wat ze laten zien.

Moeizaam zoeken ze naar zon in het grijs. Twee wisselden al van trainer, twee kregen een nieuwe roerganger, work in progress, daar verschuilen ze zich achter. KRC Genk en Club Brugge behielden hun coach én kern, maar krijgen evenmin de motor gestart.

Wat opvalt, voorlopig, is het contrast met Europa. Uiteraard mag je niet vergelijken met die verzameling toptalent, maar zelfs op een lager niveau mag je meer tempo aan de bal tonen. Meer aanvalsdrift en minder verlangen naar organisatie. Ze hebben allemaal de principes van Klopp goed geanalyseerd - zorg dat je het centrum domineert, zorg dat de afstand tussen de spelers niet te groot is - maar ze halen er nul voordeel uit. Te vaak traag trechtervoetbal, met weinig inventiviteit of snelheid op de flanken. Old school in balverlies, terugplooien zonder pressing. Opbouwen van achteruit proberen ze allemaal, maar dat gaat zo moeizaam, ook omdat bij sommige teams verdedigers belabberde inspeelkwaliteiten bezitten. Als dat soort brekers ook nog eens op het middenveld wordt verkozen boven creatievelingen, krijg je champagne zonder bubbels.

Juist daarom begreep vorige week geen enkele fan van KAA Gent het doorsturen van Jess Thorup. László Bölöni, old schooler kan je niet hebben. Er was een tijd dat Ivan De Witte durfde in zijn trainerskeuzes. Vernieuwde. Dit is een stap achteruit, een keuze voor direct resultaat. De Witte bereidt zijn opvolging en de verkoop van zijn club voor. Daar is niks mis mee. Aan romantiek heb je niks, het gaat om resultaat. Maar uit wat we op andere Europese velden zien, blijkt dat zoiets ook samen kan met aantrekkelijk voetbal.

Neue Deutsche Welle. In de muziek: de vernieuwing in Duitsland, gegroeid uit de new wave op het einde van de jaren zeventig. In zijn puurste vorm: Einstürzende Neubauten. In zijn commercieelste: Nena, Falco. In het voetbal: de revolutie die trainers als Hansi Flick, Julian Nagelsmann of Thomas Tuchel het voetbal oplegen. Na de Spaanse golf en de Nederlandse school lijkt er een Duitse vernieuwing in het voetbal opgestaan. Drie trainers in de halve finale van de Champions League! Geen toeval. En dan zwijgen we nog over de Europese winnaar van vorig seizoen en de kampioen van de Premier League: Jürgen Klopp. Elk de eigen accenten, maar hun gemene deler: Vollgasfussball. Aantrekkelijk, direct, met veel passie, negentig minuten lang. Het ziet er wild uit, maar is doordacht. Gebaseerd op uren studie van videomateriaal. Op Flick na zijn het coaches zonder een spelerspalmares. Autodidacten. Laptoptrainers, klonk het schamper. Van ons mogen ze het dragen als geuzennaam. Het is van het gouden tijdperk van Barcelona geleden dat we nog op het puntje van onze stoel zaten. Zelden in de hoge verwachtingen bedrogen. Salzburg, Leipzig, Liverpool, elke wedstrijd van Bayern met zijn 43 doelpunten in 11 CL-wedstrijden. Genieten. Van de 100 trainers van wie de ploeg tien minuten voor tijd op 1-0 staat in een Europese finale, zouden er 99 de boel dichtmetsen. Hansi veegde er zijn Lederhosen aan. Magniflick.Corona zorgde voor vertekening, niet elk kampioenschap eindigde op dezelfde manier, niet elke ploeg kwam even leeg aan in Lissabon als Juventus of Manchester City. Maar het was wel dankzij die Duitse coaches en hun visie dat we uiteindelijk een zeer aantrekkelijk einde kregen van een bizar seizoen: veel goals, aanvallend voetbal, met uiteindelijk de twee verwachte finalisten en de verdiende winnaar. Het verjoeg - een beetje - het grijs op onze velden. Hebben ze internationaal geen energie van de tribune nodig om voluit te gaan, dan is dat in de Pro League anders. Op loden benen sloffen ze, onze vaandeldragers. De G van groot in ambitie en budget, maar ook G van grauw in wat ze laten zien. Moeizaam zoeken ze naar zon in het grijs. Twee wisselden al van trainer, twee kregen een nieuwe roerganger, work in progress, daar verschuilen ze zich achter. KRC Genk en Club Brugge behielden hun coach én kern, maar krijgen evenmin de motor gestart. Wat opvalt, voorlopig, is het contrast met Europa. Uiteraard mag je niet vergelijken met die verzameling toptalent, maar zelfs op een lager niveau mag je meer tempo aan de bal tonen. Meer aanvalsdrift en minder verlangen naar organisatie. Ze hebben allemaal de principes van Klopp goed geanalyseerd - zorg dat je het centrum domineert, zorg dat de afstand tussen de spelers niet te groot is - maar ze halen er nul voordeel uit. Te vaak traag trechtervoetbal, met weinig inventiviteit of snelheid op de flanken. Old school in balverlies, terugplooien zonder pressing. Opbouwen van achteruit proberen ze allemaal, maar dat gaat zo moeizaam, ook omdat bij sommige teams verdedigers belabberde inspeelkwaliteiten bezitten. Als dat soort brekers ook nog eens op het middenveld wordt verkozen boven creatievelingen, krijg je champagne zonder bubbels.Juist daarom begreep vorige week geen enkele fan van KAA Gent het doorsturen van Jess Thorup. László Bölöni, old schooler kan je niet hebben. Er was een tijd dat Ivan De Witte durfde in zijn trainerskeuzes. Vernieuwde. Dit is een stap achteruit, een keuze voor direct resultaat. De Witte bereidt zijn opvolging en de verkoop van zijn club voor. Daar is niks mis mee. Aan romantiek heb je niks, het gaat om resultaat. Maar uit wat we op andere Europese velden zien, blijkt dat zoiets ook samen kan met aantrekkelijk voetbal.