Moskou, 23 juni 2018. België heeft net Tunesië verpletterd met 5-2 en de planeet voetbal met verstomming geslagen. In de catacomben van het stadion van Spartak loopt Eden Hazard met een brede glimlach door de meute journalisten. Geen wonder wanneer je hem een beetje kent. Maar nu staat er ook een enorme vastberadenheid op zijn gezicht te lezen, en ook wel opluchting. Met twee goals op de teller, waarvan de tweede een pareltje was, is de aanvoerder van de Rode Duivels de man van de match. Hij werd op de afspraak verwacht, gaf thuis en bekende meteen kleur voor de toekomst.
...

Moskou, 23 juni 2018. België heeft net Tunesië verpletterd met 5-2 en de planeet voetbal met verstomming geslagen. In de catacomben van het stadion van Spartak loopt Eden Hazard met een brede glimlach door de meute journalisten. Geen wonder wanneer je hem een beetje kent. Maar nu staat er ook een enorme vastberadenheid op zijn gezicht te lezen, en ook wel opluchting. Met twee goals op de teller, waarvan de tweede een pareltje was, is de aanvoerder van de Rode Duivels de man van de match. Hij werd op de afspraak verwacht, gaf thuis en bekende meteen kleur voor de toekomst. 'Het was een bijna perfecte namiddag. We speelden heel goed voetbal, scoorden vijf keer, en 's avonds mochten we onze gezinnen zien. Ik kon alleen maar gelukkig zijn. Op sportief vlak was ik ook gerustgesteld door de collectieve prestatie na de moeizame match tegen Panama. Ook al wist ik heel goed dat een eerste wedstrijd op een groot toernooi altijd lastig is en dat het resultaat primeert op de kwaliteit van het spel.' De spelmaker uit 's Gravenbrakel zal nooit een man van de cijfers zijn, hij is iemand die weinig oog heeft voor zijn persoonlijke statistieken. Tijdens zijn korte passage bij Chelsea in het seizoen 2013/14 nam Samuel Eto'o de jonge Hazard onder zijn vleugels. Hij zei hem: 'Verlaat nooit het veld zonder dat je naam op de tabellen staat, hetzij met een doelpunt hetzij met een assist.' Een raad van een oudere speler die hij nooit echt zal opvolgen. Maar met twee goals tegen Tunesië en een assist tegen Panama drukte Hazard zijn stempel op het begin van het WK. Meerdere spelers voelden aan wat er zou volgen. Toby Alderweireld en Thomas Meunier waren erg onder de indruk van het niveau van hun nummer 10 op de trainingen die aan het WK voorafgingen. Eden Hazard leek nooit zo sterk. Op 11 juni 2018 in Brussel, twee dagen voor de afreis naar Rusland, kan het publiek in het Koning Boudewijnstadion zijn hart ophalen tijdens de rammeling die de Rode Duivels aan Costa Rica geven (4-1). Hazard laat zijn ploegmaats schitteren. Hij stapt met een ontstellend gemak door dat duel. Die avond staan alle waarnemers in bewondering voor de klasse van die kleine man van 1m73. Twee jaar eerder, in Toulouse tijdens de kwartfinales van het EK tegen Hongarije, had Hazardinho misschien wel zijn beste prestatie afgeleverd in het shirt van de Rode Duivels. Hij bekroonde de zege (4-0) met een magistraal doelpunt. Die geweldige overwinning werd helaas vijf dagen later uitgewist in Rijsel, met die enorme ontgoocheling tegen Wales (1-3) in de halve finales. Die avond werd Hazard in de tweede helft wat te veel aan zijn lot overgelaten. Hij probeerde wel meermaals om het blok van Wales te breken, maar zonder resultaat. Na die mislukking op het EK mocht het niet opnieuw misgaan voor deze generatie. 'Nochtans ben ik zonder al te veel druk naar het WK gegaan. Ik voelde niet het gewicht van een land op mijn schouders, zoals een Neymar of een Mo Salah. Ik was heel rustig in mijn hoofd. Met Chelsea had ik een moeilijk seizoen beleefd. De resultaten in de competitie waren niet goed en we lagen al heel vroeg uit de Champions League ( in de achtste finales tegen Barcelona, nvdr). Gelukkig konden we ons seizoen redden met de FA Cup.' Op 19 mei 2018 maakte Eden Hazard op penalty de enige goal in de bekerfinale tegen Manchester United. In een erg gesloten wedstrijd was het juweel van de Blues de enige speler die kon begeesteren en hij werd dus verkozen tot man van de match. En zo realiseerde de nummer 10 van Chelsea nog een goed seizoenseinde. Toch verliep het jaar van de Engelse kampioen redelijk anoniem. Engeland had slechts oog voor het trio Salah, Mané en Firminio. Of voor het Guardioleske voetbal van de Citizens. Maar de echte kenners wisten het wel. Hazard droeg de ploeg van Chelsea op het einde van dat seizoen bijna helemaal op zijn eentje, ondanks het robotvoetbal en de eindeloze tactische trainingen van Antonio Conte. Ander Herrera, die in de wedstrijd tegen de Blues door José Mourinho verplicht werd om individuele dekking op Hazard te spelen, beschouwt hem zonder meer als de beste speler in de Premier League dit seizoen. 'Ik voelde me beter en beter in de loop van het seizoen. Een jaar eerder was ik geblesseerd geweest en had ik meerdere weken aan de kant gestaan, dat heeft er misschien voor gezorgd dat ik fysiek frisser in Rusland aankwam. En het klopt dat ik een maand voor het toernooi begon al een goed voorgevoel had. Ik had een goed gesprek met de coach, ik voelde dat dit mijn moment zou worden. Maar ik was ook niet geobsedeerd door het evenement, ook al speelde het WK onbewust al enige maanden in mijn hoofd. Maar ik heb het niet bijzonder voorbereid of zo. Een beetje zoals op school... ( lacht) Ik heb de zaken altijd genomen zoals ze kwamen.' Roberto Martínez van zijn kant heeft wel een duidelijk plan. Sinds lang al: hij wil zijn sterren in de beste constellatie zetten zodat ze samen kunnen schitteren. Kevin De Bruyne, die er een briljant seizoen heeft opzitten met Manchester City, zakt een rij in het spel en laat de sleutels van de aanvallende sector aan zijn kapitein, die een quasi totale vrijheid heeft. Hazard geniet van een dergelijke status bij de Rode Duivels, wanneer iedereen in dienst staat van zijn talent. Op 6 juli 2018 zal de nieuwe koning der Belgen definitief gekroond worden. Enkele dagen eerder ontsnappen de Rode Duivels nochtans aan een blamage en een pijnlijke uitschakeling tegen Japan. 'Ik denk dat deze generatie nood had aan een wedstrijd zoals die, waarin we hard hebben moeten werken', vertelde Eden Hazard aan Sport/Voetbalmagazine twee dagen voor de kwartfinale tegen Brazilië. Op 6 juli overtreft de gouden generatie zichzelf tegen de vijfvoudige wereldkampioen en levert het de mooiste prestatie in de geschiedenis van het Belgisch voetbal. Hazard scoort zelf niet die avond, maar hij laat de hele Braziliaanse verdediging serieus afzien. Balbeheersing, diepgang, ritmeveranderingen: Hazardinho speelt een sublieme wedstrijd. De beelden van Marcelo, in de wind gezet door de balaanname en de snelheid van de Chelseaspeler, worden op alle tv-kanalen vertoond. Met tien gelukte op tien geprobeerde dribbels realiseert Hazard een historische score. Sinds 1966 kon geen enkele speler op een WK nog zulke cijfers voorleggen. Na het laatste fluitsignaal, voorafgegaan door een zoveelste parade van Thibaut Courtois, richten de camera's zich allemaal op de tranen van Neymar. Eden Hazard en Thierry Henry stappen op hem af en proberen hem te troosten. Een sterk beeld, een soort van overdracht tussen de speler die aangekondigd werd als de toekomstige beste speler van het WK en de speler die uiteindelijk de beste van de wedstrijd was. 'Toen ik bij Neymar kwam, heb ik niet nagedacht, ik heb gewoon geprobeerd om me in zijn plaats te stellen. Op je 26e de druk van een hele natie op je schouders hebben, dat moest een heel moeilijk moment voor hem zijn.' Tegen Brazilië speelde de groep van Roberto Martínez een fantastische eerste helft vooraleer ze zich schrap zette in de tweede. De fouten die de kapitein uitlokte, speelden een cruciale rol. 'Individueel - ook al hebben wij enorme kwaliteiten - waren ze op alle posities beter. Het was ook de eerste keer dat men kon zeggen dat wij niet de favoriet waren.' Bij het affluiten laat Hazard zich op de knieën zakken, de handen naar de hemel. De aanvoerder realiseert zich perfect wat de draagwijdte is van deze prestatie. Maar enkele minuten later denkt de hele groep al aan het volgende doel, de halve finale tegen Frankrijk. Dat duel bezit uiteraard een grote symboliek voor Hazard, die in Frankrijk werd opgeleid en daar ook zijn bekendheid verwierf. Wanneer de man uit Brakel op 10 juli van de bus stapt en naar de kleedkamers in het stadion van Zenit Sint-Petersburg gaat, lijkt hij meer vastberaden dan ooit tevoren. 'Ik zeg niet dat ik de beste ben, maar ik behoor wel tot de besten, dat is al', vertelt hij ons zonder valse bescheidenheid voor de wedstrijd. Dit keer wil hij dat bewijzen tegenover zijn adoptieland. 'Sinds het begin van de voorbereiding voelde ik al dat hij vastbesloten was om iets groots te realiseren. Hij wou de erkenning van de hele wereld, en die heeft hij ook gekregen', zegt zijn boezemvriend Christian Benteke. 'Tegen Brazilië heeft heel de ploeg goed gespeeld. Tegen Frankrijk stond hij er te vaak alleen voor om het verschil te maken. Dat is het ego van de topspeler dat geprikkeld was. Sinds ik Eden ken, was dit de eerste keer dat ik zo aan zijn lichaamstaal kon zien hoe gemotiveerd hij was. Ik was daar zelfs door verrast. Ik vond hem arroganter dan normaal. Hij behoort tot de beste spelers ter wereld en dat statuut moest hij laten zien. We kennen hem als iemand die erg ontspannen is, die er genoegen mee neemt om heel goed te zijn, maar daar wou hij uitmuntend zijn. Bij het seizoensbegin met Chelsea startte hij op de bank, omdat hij een deel van de voorbereiding had gemist en fysiek niet klaar was, maar zodra hij op het veld kwam, deed hij de wedstrijd in enkele minuten kantelen. Een nieuwe Eden was dat.' In Sint-Petersburg om 21.50 uur is het zijn ontdane gezicht dat te zien is op het grote scherm in het Zenitstadion. De nummer 10 van de Rode Duivels had gedacht dat hij met de Rode Duivels geschiedenis zou kunnen schrijven. Lange tijd was het hun WK geweest. Tot die kopbal van Samuel Umtiti. Na de wedstrijd baalt Hazard uiteraard, want hij weet goed genoeg hoe dicht hij bij een memorabel resultaat is gekomen. 'Het geluk dat we kenden tegen Brazilië, misten we tegen Frankrijk', vertelt hij vandaag. 'Je baalt, want het volgende WK is nog ver weg. Je denkt dat je misschien nooit iets zult winnen met je land, ook al geloof ik daar nog altijd wel in. Vier jaar geleden, in Brazilië, schoten we nog wat te kort, maar ditmaal waren we klaar. Het heeft echt van details afgehangen, veel scheelde het niet.' In de kleine finale om de derde plaats maakte Eden Hazard zijn derde goal van het toernooi, na een knappe pass van Kevin De Bruyne, en zo sloot hij het WK af op de mooist denkbare manier. Zijn naam behoort voortaan tot de wereldtop van het voetbal. Hij werd verkozen tot de op één na beste speler van het toernooi. De kapitein van de Rode Duivels kreeg een heldenonthaal op 15 juli op de Grote Markt van Brussel. Nadat hij een maand lang ceremoniemeester had gespeeld op het voetbalveld, bracht Hazard er ook de sfeer in op het balkon van het Brusselse stadhuis. Heel België was in het rood gekleed en ontving zijn nieuwe koning in triomf. 'Dankzij de sociale media kregen we wel een idee van de gekte die er heerste in België. We verwachtten wel een feestje, maar niet op die manier. Dat was een magisch moment.' De aandacht van de internationale pers voor het fenomeen Hazard stopte daar niet. Herhaaldelijk wordt zijn transfer naar Real Madrid aangekondigd. De ene primeur volgt op de andere. Na tien jaar Chelsea denkt men dat de Londense pagina definitief zal worden omgeslagen. Enkele dagen voor de start van het WK had de Belgische nummer 10 aan L'Equipe verteld: 'Als ik blijf, dan is dat omwille van de ploeg die beter zal zijn dan afgelopen seizoen. Ik heb geen zin om te blijven in een ploeg die minder goed is. Real Madrid interesseert mij, dat weet iedereen.' En toch weet Eden Hazard al op het moment dat hij met zijn familie met vakantie vertrekt naar Marbella, waar zijn toekomst zal liggen. 'Ik was erg rustig, want het bestuur van Chelsea had me aan het eind van het WK al te kennen gegeven dat ik niet mocht vertrekken. En ik had geen probleem met die beslissing. De club wou zich te allen prijze herpakken, met nieuwe spelers, een nieuwe coach, een nieuwe spelstijl. Ik heb daar vandaag zeker geen spijt van.' Ten bewijze: Eden Hazard heeft aan zijn mooie zomer nog een verlengstuk gebreid. Zijn lichaamstaal is anders dan in het verleden. Toen hij op 11 augustus inviel op het veld van Huddersfield, maakte hij meteen het verschil door een doelpunt op de voet van Pedro te leggen. En de statistieken volgden. Vorig seizoen realiseerde Hazard 4,9 dribbels per wedstrijd en was hij daarmee de absolute nummer één in de Premier League. Dit seizoen blijft hij ook wel dribbelen, maar nu staat hij aan de kop van het klassement van de key passes (2,9 per match) en vooral: hij is nu de meest beslissende speler in de Premier League met acht goals en negen assists. Op Liverpool, in de League Cup, maakte hij een van de mooiste goals van het jaar met een droge knal na een solo. In Brighton vorige zondag had hij maar een kwartiertje nodig om de match op slot te gooien (een goal en een assist) in een rol als nummer 9. Een Eden die een killer geworden is. Een happy face killer. Meer dan ooit.