Begin december 2005 loopt Ewen Fields met zo'n 2.700 toeschouwers lekker vol. Het stadionnetje van semi-amateurclub Hyde United, dat op het zevende echelon uitkomt, maakt zich op voor de kraker bij de U23 tussen Manchester United en Liverpool. De stormloop op de match is zo groot dat het stadje gelegen tussen Manchester en het uiterste noorden van Peak District National Park een verkeersinfarct opdoet. Door de opstoppingen mist Jim Ryan, de rechterhand van Sir Alex Ferguson, zelfs het eerste kwartier van de match. Eén man heeft schuld aan de historisch lange files in Hyde: Ole Gunnar Solskjaer.
...

Begin december 2005 loopt Ewen Fields met zo'n 2.700 toeschouwers lekker vol. Het stadionnetje van semi-amateurclub Hyde United, dat op het zevende echelon uitkomt, maakt zich op voor de kraker bij de U23 tussen Manchester United en Liverpool. De stormloop op de match is zo groot dat het stadje gelegen tussen Manchester en het uiterste noorden van Peak District National Park een verkeersinfarct opdoet. Door de opstoppingen mist Jim Ryan, de rechterhand van Sir Alex Ferguson, zelfs het eerste kwartier van de match. Eén man heeft schuld aan de historisch lange files in Hyde: Ole Gunnar Solskjaer. Rond het veld is het drummen om eenglimp op te vangen van de baby-faced assassin die na negentien maanden blessureleed zijn comeback maakt. Een doelpunt zit er die avond niet in voor de 32-jarige Solskjaer - voor het eerst dat seizoen komen de Mancunians zelfs niet tot scoren -, maar de Noor ziet eindelijk licht aan het einde van de tunnel. In de zomer van 2007, anderhalf jaar nadat hij verlost is van zijn knieblessure, zit de carrière van de man die het woord supersub een heel andere dimensie gaf er definitief op. 'Voor zijn familie was het duidelijk dat hij trainer zou worden', zegt Ola Lyngvær, de schoonbroer van Solskjaer. 'Hij was in de laatste jaren van zijn spelerscarrière fel geïnteresseerd in alles wat met het trainerschap te maken had.' In de zomer van 2009, een jaar na zijn benoeming tot coach van de reserves van Manchester United, duikt Solskjaer op in het onooglijke Noord-Brabants dorpje Sint Agatha. Hij wil Standardspeler Marnick Vermijl een laatste keer live aan het werk zien op een internationaal tornooi. 'Solskjaer is de man die mij naar Manchester heeft gehaald', aldus Vermijl, die dit seizoen door Preston North End uitgeleend wordt aan het Nederlandse MVV. 'De scouts hadden een stuk of twintig matchen van mij gezien op beelden en het bezoek van Solskjaer en zijn assistent Warren Joyce was de laatste etappe voor ze een beslissing zouden nemen. Ik speelde een goed tornooi en Solskjaer is een legende bij United. Zijn aanwezigheid was een belangrijke factor om mij te overtuigen.' Dat Solskjaer speciaal voor Vermijl de oversteek maakt naar Nederland kan merkwaardig klinken, maar hij vindt dat doodnormaal. Hij wil zijn spelers raken. Letterlijk en figuurlijk. Het persoonlijke contact primeert en met zijn menselijke aanpak trekt hij iedereen mee in zijn verhaal. Hij beseft dat ogenschijnlijk kleine zaken de groepsdynamiek kan boosten of kelderen. In Engeland is het de traditie dat de manager of coach aangesproken wordt met boss of gaffer. Vermijl en zijn makkers mogen hem gewoon Ole noemen. 'Hij wil een onderdeel zijn van de kleedkamer, hij wil er niet boven staan', zegt Vermijl. 'Wanneer je op de club aankwam, zei hij meer dan alleen 'hallo'. Hij zat vooral in met de buitenlandse spelers. Hij weet hoe moeilijk het is om je thuisland te verlaten en ver weg te leven van vrienden en familie. Elke dag vuurde hij dus dezelfde vragen af. Gaat alles goed? Is thuis alles in orde met de familie? En aan de bankzitters gaf hij áltijd uitleg waarom ze niet mochten starten.' Samen met Joyce vormt Solskjaer een schalks duo bij de U23 van United. In noodsituaties passen ze de good cop/bad cop-methode toe. Met Solskjaer in de rol van de rustige kerel en Joyce die de kleedkamermuren doet trillen en met een welgemikte worp een stift tegen het hoofd van een speler gooit. De Noor gaat uit van een simpel principe: als je veel van een speler gedaan wil krijgen, moet je heel close met hem omgaan. Zelfs als manager van Molde en Cardiff City blijft hij aanspreekbaar voor de jongens. 'Solskjaer vindt het belangrijk dat iedereen met een goed gevoel de kleedkamer binnenwandelt', zegt de 23-jarige Spaans-Belgische doelman Alex Craninx, die enkele maanden geleden nog met Solskjaer werkte bij Molde. 'Hij heeft nog de mentaliteit van een speler - de helft van de tijd krijg je zelfs het gevoel dat hij jouw vriend is - maar op training kon hij soms onverbiddelijk zijn. Dan wist je dat hij even jouw maat niet meer was...' In zijn beginperiode bij Manchester is Solskjaer nog op zoek naar een eigen stijl. De jaren onder Ferguson hebben een grote invloed gehad op zijn gedachtegoed en de gedragslijn die hij voor zichzelf heeft vastgelegd. Maar hij wil niet zomaar een kloon zijn van zijn Schotse mentor. Hij kiest bij de U23 voor aanvallend voetbal met een hoog entertainmentgehalte, weigert zich aan te passen aan de tegenstrever en experimenteert met varianten op de platte 4-4-2. Zijn gebrek aan ervaring compenseert hij met zijn natuurlijke charisma en een onvoorwaardelijke liefde voor het spelletje. Bij Molde, de club waar hij zijn voetbalcarrière startte, giet hij zijn voetbaldogma's in een 4-2-3-1. Hij speelt met een diepe spits, bijgestaan door een vooruitgeschoven man die het aanvallende spel dicteert. Tijdens zijn eerste cyclus in Molde is het voetbal verre van spectaculair: Solskjaer pakt in 2011 de titel, de eerste in de clubgeschiedenis, met slechts 58 punten en 54 doelpunten in 30 wedstrijden. 'De eerste kampioenenploeg van Solskjaer was een solide geheel', aldus Martin Brøste, Moldewatcher voor de krant Romsdals Budstikke. 'De andere teams in Noorwegen waren op dat moment zo zwak dat Molde niet eens goed moest voetballen om twee jaar na elkaar de titel te pakken. De laatste zes maanden van het vorige seizoen, voor Solskjaer naar Manchester vertrok, was het wel de beste ploeg van het land. Ze scoorden gemakkelijk en Solskjaer liet de ploeg in een zeer aanvallende 4-3-3 voetballen met backs die in feite meer wingers waren. Finaal moest Molde wel de titel aan Rosenborg laten.' Europese subtoppers als Zenit Sint-Petersburg, Stuttgart, Sevilla en Celtic worden op eclatante wijze in het verlies gemanoeuvreerd door Solskjaer. Met als hoogtepunt de knotsgekke Europa League-expeditie in 2015 toen Molde een punt pakte bij Ajax, zijn groep won en de latere winnaar Sevilla klopte in de 1/16 finales. Tot vandaag wordt die campagne beschouwd als de meest opmerkelijke Europese prestatie van een Noorse ploeg in meer dan een decennium. Bij Molde weten ze maar al te goed dat de impact van Solskjaer ruimschoots het sportieve kader overschrijdt. De local boy krijgt eigenaar en multimiljonair Kjell Inge Røkke zo ver dat hij miljoenen investeert in de verdere uitbouw van het kleine Molde. De stadionfaciliteiten krijgen een serieuze upgrade: de kleedkamers worden uitgebreid, er wordt een fitnesszaal gebouwd, er is de oprichting van een soort trainingscampus en op verschillende plaatsen in het stadion worden strijdkreten aangebracht. De club krijgt bovendien een professioneel gelaat met de aanwerving van stafleden uit Engeland en Denemarken die gedrild zijn in het Unitedsystem. Brøste: 'Al die veranderingen kostten veel geld, maar Solskjaer was goed bevriend met de eigenaar. Dezelfde eigenaar die hem een privévliegtuig ter beschikking stelde om naar Manchester te vliegen voor de ondertekening van zijn contract... Het is indrukwekkend wat Solskjaer in zo'n kort tijdsbestek heeft gerealiseerd. Twee kampioenschappen in 2011 en 2012, de beker in 2013 en hij had een aandeel in de dubbel van 2014. Hij was dat seizoen geen trainer meer, maar zijn opvolger ( Tor Ole Skullerud, nvdr) erfde wel een ploeg die perfect gerodeerd was. In het tijdperk voor Solskjaer had Molde twee bekers gewonnen en eindigde het zeven keer tweede. Molde stond bekend als een club die het altijd liet afweten. The team that almost win, zo luidde de bijnaam van Molde. Solskjaer heeft dat imago omgebogen. Hij joeg een winning mentality door de club en liet de supporters geloven dat de club prijzen kon winnen.' In Noorwegen reageert de goegemeente dus stomverbaasd wanneer Solskjaer begin januari 2014 naar Cardiff City trekt. Had Solskjaer niet gezegd dat hij enkel naar een stabiele club zou gaan? En laat de Welshe club met zijn crazy Maleisische sugar daddy Vincent Tan net geen toonbeeld zijn van standvastigheid. Cardiff staat 17e wanneer Solskjaer de ontslagen Malky Mackay vervangt en na 38 speeldagen klokt de ploeg af op de laatste plaats. 'Ole zal misschien het tegenovergestelde beweren, maar Cardiff was kennelijk niet de juiste job voor hem', denkt Sean Connely, van 2005 tot 2014 head physio bij Cardiff. 'Er was niet genoeg kwaliteit in de ploeg om in de Premier League te blijven. Het was tough voor hem. Toch kwam hij elke dag met een lach op zijn gezicht naar de club en bleef hij zich positief opstellen ten opzichte van de spelers. Een ding is mij bijgebleven: hij nam de tijd om de honderd brieven die hij elke week ontving te beantwoorden. Hij had als klein jongetje ooit een trauma opgelopen toen een brief onbeantwoord bleef.' Na de degradatie vergaat het Solskjaer niet veel beter: na 7 speeldagen en een 17e plek wordt hij half september aan de deur gezet. Lyngvær, die eind juli aangeworven werd, moet ook vertrekken en herinnert zich vooral de chaos die binnen de club heerst. 'Ole heeft geen spijt van zijn passage bij Cardiff. Integendeel. Hij heeft er veel opgestoken. Overal waar hij geweest is, heeft hij zaken opgepikt. Hij eet en drinkt de hele dag door voetbal. Toen hij nog voetbalde, wilde hij elke dag bijleren. Als coach streeft hij hetzelfde na. Ole is sowieso niet meer dezelfde coach als tien jaar geleden bij de B-ploeg van Manchester.' Voor Solskjaer hoeft het even niet na de miserabele episode bij Cardiff. Hij gaat herbronnen in Kristiansund en last van september 2014 tot oktober 2015 een sabbatjaar in. Tussendoor geeft hij op vrijwillige basis een paar keer per week training aan enkele jeugdteams van zijn eerste liefde Clausenengen FK, gecombineerd met zijn job bij Molde. 'De ouders behandelden Solskjaer als een ster. Voor de kinderen was Solskjaer een trainer zoals een ander. Ze waren te jong om zijn carrière te hebben meegemaakt,' vertelt Jan Trygve Pedersen, managing director van Clausenengen FK. 'Zijn motivatietechnieken sloegen wel aan bij de spelertjes. Hij zocht uit op welke positie een kind zich het best kon uitleven en hij wilde aan iedereen dezelfde speelkansen geven. Winnen was echt geen prioriteit. Ik hoop dat hij zijn trainersjob in onze club ooit weer opneemt... Hij is niet van plan om zijn huis in Kristiansund te verkopen. Maar zijn gezin verhuist deze zomer naar Manchester en niemand weet wanneer hij zal terugkomen.'