Wanneer Jamie Vardy (31) Boris, Billy en Ralph de deur heeft uit gewerkt en het geblaf zich wat verwijdert, komt het gesprek binnen al snel op Harry Kane, Sergio Agüero en Romelu Lukaku. Dat zijn de enige spelers die meer gescoord hebben in de Premier League dan de spits van Leicester, die in 2014 zijn debuut maakte bij de elite. 'Ik heb dus nog wat marge om me te verbeteren', zegt Vardy.
...

Wanneer Jamie Vardy (31) Boris, Billy en Ralph de deur heeft uit gewerkt en het geblaf zich wat verwijdert, komt het gesprek binnen al snel op Harry Kane, Sergio Agüero en Romelu Lukaku. Dat zijn de enige spelers die meer gescoord hebben in de Premier League dan de spits van Leicester, die in 2014 zijn debuut maakte bij de elite. 'Ik heb dus nog wat marge om me te verbeteren', zegt Vardy. Er hangt een zweem van een glimlach rond zijn mond wanneer hij dat antwoord geeft, maar de boodschap erachter is gemeend. 'Ik had meer moeten scoren', is het eerste wat Vardy zegt wanneer we suggereren dat 20 goals in de Premier League vorig seizoen lang niet slecht is voor een team dat als negende eindigde. Maar dat veegt hij van tafel, tegelijk met geweldige momenten zoals die ongelooflijk beheerste volley tegen West Bromwich Albion in maart, toen hij zo heerlijk de bal raakte die over zijn schouder viel - met zijn zwakkere voet dan nog wel. 'Als je vier kansen krijgt in een wedstrijd en je scoort één keer, dan bekijk je nadien de andere drie en vraag je je af wat je beter had kunnen doen', vertelt Vardy. 'Ik maakte die goal tegen West Brom na goed 20 minuten of zo, dus ik zie het zo: er waren daarna nog ruim 65 minuten waarin ik nogmaals had kunnen scoren. Ik denk dat je zo zelfkritisch wel moet zijn als spits. Je zou liefst elke kans in een doelpunt omzetten.' De cijfers en statistieken tonen dat Vardy 63 goals gemaakt heeft in 144 Premier Leaguewedstrijden, dat is één doelpunt om de 183 minuten. Dat is allemaal nieuws voor hem en erg onder de indruk is hij er niet van. Hij ziet er het nut niet echt van in om met statistieken rond je oren te meppen en houdt dus ook zijn aantal goals niet bij. 'Het is vreemd. Zoiets begin je toch niet te tellen', beweert hij. Zelfs wanneer de vraag komt of hij nog al zijn caps voor Engeland heeft, moet hij wat rommelen in zijn kasten thuis in Lincolnshire. 'Ik denk het wel... Er moet er hier ergens nog een verstopt zijn', zegt hij, waarop hij heel het huis begint te doorzoeken en terugkomt met een antwoord: 'Neen, die van het WK heb ik nog niet aangekregen.' Dat hoeft niet verkeerd geïnterpreteerd te worden. Vardy is erg trots op wat hij bereikt heeft, zeker op het moment dat hij zijn debuut mocht maken voor Engeland, drie jaar geleden, tegen Ierland. Maar hij is niet iemand die blijft stilstaan bij de dingen die hij goed doet - en trouwens evenmin bij wat hij slecht gedaan heeft. Zijn vrouw Rebekah omschrijft hem als 'emotieloos' en zo komt hij ook over, al is hij in staat om klassieke oneliners af te leveren. Bijvoorbeeld toen men hem vroeg hoe hij volgens hem gezien wordt als mens. Vardy antwoordde: 'Waarschijnlijk als een onnozelaar.' Wanneer we hem tussen heel wat gelach door vragen om dat een beetje toe te lichten, zegt Vardy: 'Ik ben een nachtmerrie op het veld, is het niet? Ik word uitgejouwd door de fans van de tegenstander en ik zet het hen betaald. Zo ben ik nu eenmaal - en zo zou het ook moeten zijn, er een beetje om lachen. De supporters van Tottenham zongen vorig jaar iets over mijn vrouw in het oerwoud, een minuut later scoorde ik en ik heb ze voor de rest van de wedstrijd niet meer gehoord. Uit bij West Brom loop ik altijd naar dezelfde hoek wanneer ik gescoord heb. Vorig seizoen hebben ze daar een foto van genomen, allemaal dezelfde gezichten. Allemaal dezelfde middelvingers.' Vardy glimlacht wanneer hij zich die scène op The Hawthorns voor de geest halt. Maar hij moet toch minstens een beetje blij geweest zijn met die sensationele volley - verkozen tot Doelpunt van het Jaar op Match of the Day - waarmee hij daar bij zijn laatste bezoek scoorde? 'Ja, dat was wel de moeite', zegt Vardy. 'Ik kan dat nog negen keer proberen met mijn linkervoet en de bal zal er waarschijnlijk niet meer in gaan. En had ik één seconde mijn oog niet op de bal gericht gehouden, dan was het een vreselijke afzwaaier en een misser geworden. Good bowling, Warney!' Humor en zichzelf een beetje neerhalen, dat lijkt de standaardhouding te zijn van Vardy wanneer iemand iets positiefs tegen hem zegt. Hij lijkt zich niet op zijn gemak te voelen bij complimenten en reageert liever op kritiek - waar hij door de jaren heen ook uitgebreid de kans toe gekregen heeft. Hij zal nooit bij iedereen in de smaak vallen en hij heeft zichzelf ook niet altijd geholpen - denk maar aan de overijverige tackel die hem een paar weken geleden een rode kaart opleverde tegen Wolverhampton - maar het is een feit dat heel wat supporters hem maar wat graag in hun team zouden hebben. Het zou best kunnen dat Vardy momenteel als spits meer gerespecteerd wordt dan toen Leicester twee jaar geleden de titel won. 'Misschien dachten sommigen dat ik een éénseizoensvlieg zou zijn', grapt hij. 'Wie weet? Ik denk, zeker met de sociale media, dat het niet veel uitmaakt wat je doet, er zullen altijd mensen zijn die aan je twijfelen. Maar de mensen mogen zeggen wat ze willen. Ik concentreer me wel op wat ik zelf op het veld doe.' Naast het veld omschrijft Vardy zichzelf als 'een flauwe plezante' en hij is erg blij dat hij het copyright heeft op de bijnaam van zijn ploegmaat bij Leicester en de nationale ploeg Harry Maguire. 'Ja, slabhead! Daar ben ik mee afgekomen. Hij heeft toch ook een enorm hoofd, vind je niet?', grinnikt Vardy. 'Harry zegt dat telkens hij nu een foto op de sociale media plaatst, er altijd wel slabhead-commentaren komen, dus die bijnaam blijft plakken. Maar het is zo: als er een hoge voorzet komt en hij is in de buurt, dan zet hij er altijd zijn hoofd tegen.' Vardy's unique selling point is altijd snelheid geweest. Hij wordt 32 in januari, maar het ziet er niet naar uit dat hij al trager wordt en hij spreekt van doorgaan tot zijn veertigste. 'Op dit moment heb ik de indruk dat ik zolang zou kunnen doorgaan. Ik voel me nog erg fris en de snelheid is er nog - dat bewijst ook de gps. Op de eerste dag van de voorbereiding liep ik 9,4 meter per seconde - ik denk dat mijn record rond de 9,6 ligt. Dus ik voel me scherper dan ooit. Hopelijk blijft dat lang duren.' Zijn carrière bij Engeland is evenwel over nadat hij aan bondscoach Gareth Southgate vertelde dat hij zich op dit punt in zijn leven wil concentreren op zijn club en meer tijd wil doorbrengen met zijn kinderen, die 'te snel opgroeien'. Southgate en Vardy zijn overeengekomen om de deur op een kier te laten voor als er zich een noodgeval voordoet. Het ziet er evenwel sterk naar uit dat de voormalige aanvaller van Stocksbridge Park Steels zijn 26e en laatste cap voor Engeland verdiend heeft tijdens de nederlaag tegen Kroatië in de halve finales van het voorbije WK. Geen slecht toneel om afscheid op te nemen. 'Het is echt gek wanneer je erover nadenkt', zegt Vardy. 'Toen ik met de baas sprak, bedankte ik hem om me de kans te geven er überhaupt bij te zijn. Er zijn veel goeie Engelse voetballers, dus tot die selectie van 23 behoren was een enorme eer. De gelegenheid krijgen om voor je land uit te komen, is waarschijnlijk de grootste eer die er bestaat in het voetbal. Ik kan me mijn debuut voor Engeland herinneren alsof het gisteren was. Ik denk dat het een van die dingen is die je nooit vergeet, want voor het eerst dat shirt aantrekken is een onbeschrijflijk gevoel, zeker als je ziet waar ik vandaan kom.' Die trip from zero to hero wordt momenteel verfilmd en blijft tevens een bron van inspiratie voor voetballers die lager op de piramide staan. Onder hen de vijftien spelers die het tot prof geschopt hebben via Vardy's V9 Academy, die twee jaar geleden werd opgericht met de bedoeling om non-league talenten een kans te geven om zich te laten opmerken. 'Ik ben zielsgelukkig met de manier waarop dat verlopen is', zegt Vardy. 'We hebben die jongens een kans gegeven en het heeft gewerkt. Nu is het helemaal aan hen.' Wat Vardy zelf betreft, ziet het ernaar uit dat er door zijn aankondiging over de nationale ploeg een einde komt aan een sprookje. En wat een mooi verhaal is het geweest! Vardy moet nog steeds glimlachen wanneer hij terugdenkt aan de dag dat hij zijn rekening bij de Three Lions opende met een gedurfd schot dat Manuel Neuer vloerde tijdens een 2-3-zege op Duitsland in Berlijn. Nu wordt hij weer gewoon een supporter van Engeland, te beginnen bij de vriendschappelijke wedstrijd tegen Zwitserland in het King Power Stadium. Vardy: 'Ik zal het volkslied nog altijd luidkeels meezingen. Ik heb dat altijd gedaan en dat hoort ook zo, vind ik.'Stuart James