Op het paspoort van Jonathan David (19) staat Brooklyn (New York) aangeduid als geboorteplaats. Volgens de overlevering waren zijn ouders op familiebezoek in New York en zonder het te beseffen stond de mama plots op bevallen. Op papier is David dus een Amerikaans staatsburger, maar hij heeft weinig of geen voeling met de VS. 'Mijn vader en moeder hadden geen plannen om in de States te blijven', vertelt hij. 'Na mijn geboorte hebben we enkele maanden in New York gewoond en daarna zijn we teruggekeerd naar Haïti.'

'Ik heb in totaal zes jaar in Haïti gewoond, maar ik was nog te jong om er blijvende herinneringen aan over te houden. In 2012 - ik was toen een jaar of twaalf - ben ik er voor het eerst teruggekeerd en toen zijn er mij wel een paar zaken opgevallen. Vooral de hitte, de files en de prachtige stranden. Sindsdien ben ik niet meer in Haïti geweest, maar ik heb het altijd als mijn thuis beschouwd. Ik draag het land in mij, dat raak je nooit meer kwijt. Europeanen associëren Haïti aan extreme armoede en de aardbevingen. (pauzeert) Ik besef maar al te goed dat Haïti niet de meest plezierige en veilige plek is om te wonen, maar elk land heeft zijn kwaliteiten.'

Tot de orde geroepen

In Canada werd het gezin David met open armen ontvangen. 'Ik weet niet precies waarom Canada onze eindbestemming werd. Veiligheid zal zeker een rol gespeeld hebben. En het feit dat het een van de meest gastvrije landen ter wereld is. Canadezen zijn bijzonder vriendelijk en staan altijd klaar om te helpen. Ik zal niet zeggen dat er geen racisme is - dat kom je overal in de wereld tegen - maar tot nu toe ben ik ervan bespaard gebleven', aldus David.

'Tijdens mijn puberteit heb ik een periode gekend waarin ik had andere prioriteiten had. Ik wilde uitgaan met mijn vrienden, slapen en op de PlayStation spelen. Ik gaf mij niet voluit op training. Ik dacht: wat brengt het op om zo hard te werken? De trainer heeft mij tot de orde moeten roepen. Hij zei: 'Je kan een grote speler worden, maar het wordt tijd dat je het voetbal serieus neemt.''

Voetbal in Canada

Als kind keek hij uitsluitend naar de grote Europese competities. Geen Canadese ploegen of MLS. 'Ik had maar een doel: in Europa geraken', vertelt de Gentspits over zijn focus tijdens zijn vroege tienerjaren. 'Voetbal was lange tijd een kleine sport in Canada - dat kon je afmeten aan de media-aandacht - maar daar komt nu stilaan verandering in. Eigenlijk hebben we een kwalificatie voor een WK nodig om het voetbal te populariseren, want nu zijn het vooral de voetbalfreaks die ons volgen. De historische zege tegen de VS, een ploeg waarvan Canada al 34 jaar niet had kunnen winnen, heeft veel teweeggebracht.'

'We moeten dit moment aangrijpen om het hele land achter ons te krijgen. We beseffen dat we deel uitmaken van de meest talentvolle generatie uit de geschiedenis van Canada (met ook Cyle Larin van Zulte Waregem, nvdr). De focus ligt volledig op Qatar 2022 en met deze groep moeten we dit project tot een goed einde kunnen brengen.'

Lees het volledige interview met Jonathan David in onze Plus-zone of in Sport/Voetbalmagazine van woensdag 30 oktober.