Niet geheel onverwacht werd City deze week kampioen, een derde titel in vier seizoenen, zonder zelf in actie te komen. Oorzaak: het falen van de eerste achtervolger Manchester United, die slecht omging met de opeenvolging van wedstrijden. Twee thuisnederlagen (1-2 tegen Leicester City en de 2-4 tegen Liverpool) beslisten deze week over de strijd bovenin én gooiden die om plaats vier weer open: met één match minder gespeeld houden de Reds Chelsea binnen bereik.

Kevin De Bruyne moet het allemaal vanop wat afstand bekijken. Hij hield aan het duel tegen PSG een dijletsel over. Geen verplaatsing naar Newcastle (gisteren) voor De Bruyne, wel tijd om te recupereren en revalideren. Doel: de finale tegen Chelsea op 29 mei.

Die wordt in Porto gespeeld, niet in Istanboel, om fans ter wille te zijn. Daar mogen ze binnen van de overheid, naar Turkije reizen mag van de Britten niet, vanwege de coronadreiging. Dat De Bruyne dan fit is, is voor het voetbal van Guardiola essentieel. Alleen hij kan die rol van valse negen aan, samen met Foden en Mahrez.

Want dat was het 'probleem' (als je van een probleem kunt spreken bij een ploeg die kampioen werd) dit seizoen: City had geen 9 die algemene voldoening gaf. Dus moest Pep, die bijtekende ondanks de familiale zorgen die de verhuis van zijn vrouw en dochter naar Barcelona met zich meebracht, zijn verdediging bijstellen en met zijn elftal naar een nieuw soort voetbal evolueren: eerder de passing game, eerder afwachtend, eerder zorgend voor een meerderheid op het middenveld, dan snelle diepgang. In het begin lukte dat moeizaam, City dwaalde een tijdje rond plek tien, daarna sloeg het aan. Er werd in de moeilijke periode te veel gelopen in balbezit, vond Pep, zijn ploeg had nood aan wat hij omschrijft als 'pausa'. Het ritme breken of versnellen, wanneer nodig, richting flank, of richting spits. En wie kan dat beter dan De Bruyne?

Geen Istanboel, maar Porto; geen Frankrijk ook maar Spanje. Aymeric Laporte, door de komst van Rúben Dias wat meer in een rol van toeschouwer geduwd, haalde deze week het nieuws met zijn nationaliteitswissel. Hij vroeg het Spaans staatsburgerschap aan, kreeg dat en kan op het EK voor La Roja voetballen. Dat wordt hem in Frankrijk niet in dank aangenomen. Laporte telt wat nationale jeugdselecties, maar ontwikkelde zich als voetballer in Spanje en werd nooit geselecteerd door Didier Deschamps, die dik genoeg zit in de centrale verdedigers. Het zou best kunnen dat Spanje op het EK aantreedt met een City-duo: Garcia en Laporte.

Tenslotte is misschien ook deze wissel in de maak: geen City maar Barcelona. Een van de clubs waar Sergio Agüero mee praat is ... Barcelona. Er zou een akkoord in de maak zijn over een contract voor twee seizoenen. Voor De Bruyne is het afwachten wie de opvolger van de Argentijn wordt. De laatste in een lange lijst van gokjes (Haaland, Kane, Lautaro, Lukaku) is André Silva, de topschutter van Frankfurt. Die wordt ook bij de beide Madrileense clubs geciteerd. Een truukje om de prijs van Haaland te drukken?

Niet geheel onverwacht werd City deze week kampioen, een derde titel in vier seizoenen, zonder zelf in actie te komen. Oorzaak: het falen van de eerste achtervolger Manchester United, die slecht omging met de opeenvolging van wedstrijden. Twee thuisnederlagen (1-2 tegen Leicester City en de 2-4 tegen Liverpool) beslisten deze week over de strijd bovenin én gooiden die om plaats vier weer open: met één match minder gespeeld houden de Reds Chelsea binnen bereik.Kevin De Bruyne moet het allemaal vanop wat afstand bekijken. Hij hield aan het duel tegen PSG een dijletsel over. Geen verplaatsing naar Newcastle (gisteren) voor De Bruyne, wel tijd om te recupereren en revalideren. Doel: de finale tegen Chelsea op 29 mei.Die wordt in Porto gespeeld, niet in Istanboel, om fans ter wille te zijn. Daar mogen ze binnen van de overheid, naar Turkije reizen mag van de Britten niet, vanwege de coronadreiging. Dat De Bruyne dan fit is, is voor het voetbal van Guardiola essentieel. Alleen hij kan die rol van valse negen aan, samen met Foden en Mahrez.Want dat was het 'probleem' (als je van een probleem kunt spreken bij een ploeg die kampioen werd) dit seizoen: City had geen 9 die algemene voldoening gaf. Dus moest Pep, die bijtekende ondanks de familiale zorgen die de verhuis van zijn vrouw en dochter naar Barcelona met zich meebracht, zijn verdediging bijstellen en met zijn elftal naar een nieuw soort voetbal evolueren: eerder de passing game, eerder afwachtend, eerder zorgend voor een meerderheid op het middenveld, dan snelle diepgang. In het begin lukte dat moeizaam, City dwaalde een tijdje rond plek tien, daarna sloeg het aan. Er werd in de moeilijke periode te veel gelopen in balbezit, vond Pep, zijn ploeg had nood aan wat hij omschrijft als 'pausa'. Het ritme breken of versnellen, wanneer nodig, richting flank, of richting spits. En wie kan dat beter dan De Bruyne?Geen Istanboel, maar Porto; geen Frankrijk ook maar Spanje. Aymeric Laporte, door de komst van Rúben Dias wat meer in een rol van toeschouwer geduwd, haalde deze week het nieuws met zijn nationaliteitswissel. Hij vroeg het Spaans staatsburgerschap aan, kreeg dat en kan op het EK voor La Roja voetballen. Dat wordt hem in Frankrijk niet in dank aangenomen. Laporte telt wat nationale jeugdselecties, maar ontwikkelde zich als voetballer in Spanje en werd nooit geselecteerd door Didier Deschamps, die dik genoeg zit in de centrale verdedigers. Het zou best kunnen dat Spanje op het EK aantreedt met een City-duo: Garcia en Laporte.Tenslotte is misschien ook deze wissel in de maak: geen City maar Barcelona. Een van de clubs waar Sergio Agüero mee praat is ... Barcelona. Er zou een akkoord in de maak zijn over een contract voor twee seizoenen. Voor De Bruyne is het afwachten wie de opvolger van de Argentijn wordt. De laatste in een lange lijst van gokjes (Haaland, Kane, Lautaro, Lukaku) is André Silva, de topschutter van Frankfurt. Die wordt ook bij de beide Madrileense clubs geciteerd. Een truukje om de prijs van Haaland te drukken?