Verbazend genoeg stonden Manchester United en Bayern München voor het eerst tegenover elkaar stonden in een Europees duel. Manchester United speelde een pak minder sterk dan in zijn vorige finale in 1968, maar won na een dramatische ontknoping. Sir Alex Ferguson, die in die periode rotatie als sleutelwoord hanteerde, won in 1999 de treble (Champions League, Premier League en FA Cup) met de Mancunians.

Manchester United was ongeslagen afgereisd naar Camp Nou, waar de finale zich afspeelde. In de kwartfinale en halve finale had het afstand genomen van respectievelijk Inter en Juventus. Maar door schorsing miste het met aanvoerder Roy Keane en middenvelder Paul Scholes wel twee cruciale pionnen op het tactische schaakbord.

Bij Bayern München kon ook Ottmar Hitzfeld geen beroep doen op twee sterkhouders, want ook linkerverdediger Bixente Lizarazu en de Braziliaanse goalgetter Giovane Elber hadden te veel gele kaarten geslikt. Bayern München, dat in de halve finale Dynamo Kiev had uitgeschakeld, bracht daardoor een elftal met tien Duitsers aan de aftrap.

Voor meer dan 90.000 toeschouwers had Manchester United meer balbezit maar bleken de Duitsers de gevaarlijkste ploeg. Na de 0-1 waren ze via Mario Basler en Alexander Zickler zelfs nog dicht bij de bevrijdende tweede treffer. Hitzfeld achtte zich zegezeker, in zoverre zelfs dat hij in de laatste tien minuten publiekswissels gunde aan boegbeeld Lothar Matthäus en man van de match Basler.

Tot veteraan van vele oorlogen Teddy Sheringham in de blessuretijd zijn moment schoon zag om genadeloos toe te slaan. Amper 120 seconden later gebeurde zelfs het ondenkbare, toen joker Ole Gunnar Solksjaer een hoekschop voorbij de verbouwereerde doelman Oliver Kahn werkte. Desillusie bij de Beierse grootmacht, waarbij er tranen naar boven kwamen bij internationale kleppers als Mehmet Scholl en Stefan Effenberg.

Bij de UEFA moesten ze snel alle zeilen bijzetten, want aan de beker hingen al de rood-witte lintjes in de kleuren van Bayern München, die snel nog moesten worden vervangen door het rood-zwart van Manchester United.

Fiche van de match

Goals: Mario Basler 6'; Teddy Sheringham 91'; Ole Gunnar Solskjaer 93'.

Camp Nou, Barcelona, Spanje

Finale Champions League 1999

26 mei 1999

Verbazend genoeg stonden Manchester United en Bayern München voor het eerst tegenover elkaar stonden in een Europees duel. Manchester United speelde een pak minder sterk dan in zijn vorige finale in 1968, maar won na een dramatische ontknoping. Sir Alex Ferguson, die in die periode rotatie als sleutelwoord hanteerde, won in 1999 de treble (Champions League, Premier League en FA Cup) met de Mancunians. Manchester United was ongeslagen afgereisd naar Camp Nou, waar de finale zich afspeelde. In de kwartfinale en halve finale had het afstand genomen van respectievelijk Inter en Juventus. Maar door schorsing miste het met aanvoerder Roy Keane en middenvelder Paul Scholes wel twee cruciale pionnen op het tactische schaakbord. Bij Bayern München kon ook Ottmar Hitzfeld geen beroep doen op twee sterkhouders, want ook linkerverdediger Bixente Lizarazu en de Braziliaanse goalgetter Giovane Elber hadden te veel gele kaarten geslikt. Bayern München, dat in de halve finale Dynamo Kiev had uitgeschakeld, bracht daardoor een elftal met tien Duitsers aan de aftrap.Voor meer dan 90.000 toeschouwers had Manchester United meer balbezit maar bleken de Duitsers de gevaarlijkste ploeg. Na de 0-1 waren ze via Mario Basler en Alexander Zickler zelfs nog dicht bij de bevrijdende tweede treffer. Hitzfeld achtte zich zegezeker, in zoverre zelfs dat hij in de laatste tien minuten publiekswissels gunde aan boegbeeld Lothar Matthäus en man van de match Basler.Tot veteraan van vele oorlogen Teddy Sheringham in de blessuretijd zijn moment schoon zag om genadeloos toe te slaan. Amper 120 seconden later gebeurde zelfs het ondenkbare, toen joker Ole Gunnar Solksjaer een hoekschop voorbij de verbouwereerde doelman Oliver Kahn werkte. Desillusie bij de Beierse grootmacht, waarbij er tranen naar boven kwamen bij internationale kleppers als Mehmet Scholl en Stefan Effenberg.Bij de UEFA moesten ze snel alle zeilen bijzetten, want aan de beker hingen al de rood-witte lintjes in de kleuren van Bayern München, die snel nog moesten worden vervangen door het rood-zwart van Manchester United.