Salvador, the day after. 2 juli 2014.

Een dag om na te genieten, te bekomen van de spanning de avond voordien. De dag begint op het strand. We vinden het raar dat er voor een doordeweekse woensdag zoveel volk zit. We denken direct terug aan de ietwat cliché commentaar van een Amerikaan die drie jaar in Rio woont. 'Er zijn drie soorten Brazilianen', zei hij. 'De slechte, de zuiderlingen en de noorderlingen. De slechte, dat zijn de fraudeurs, de corrupten, die hun centen omzetten in dollars en die via offshoreparadijzen naar de VS sluizen. Ze wijken uit naar Miami, leven daar rijkelijk, en hoppen af en toe met privévluchten naar het thuisland. Het zijn zij die we in de stadions zien bij de wedstrijden van Brazilië, de 'nieuwe' rijken. Whites only.'

Zonnen op het strand

'Het tweede type zijn de mensen uit São Paulo of de Rio Grande do Sul. Dat zijn de Brazilianen die hard willen werken en de rest verwijten dat zij dat niet willen. Het derde type zijn zij die uit het noorden komen, waar het - ook in hartje winter - zalig warm is: Recife, Fortaleza, Salvador,... Daar willen ze, aldus het cliché, maar één ding: op het strand liggen.'

Wel, het klopt, zien we op 2 juli. Ze zijn er, op het strand, massaal. Ze voetballen, zonnen, spelen, zwemmen, genieten. Wij doen dat ook om wat te bekomen van de zege van de Rode Duivels de avond voordien.

Pas later op de dag vertelt er ons eentje waarom ze er zijn: Bahia viert zijn onafhankelijkheid. Op 2 juli 1823 verliet de laatste Portugese bezetter dit stukje land. Definitief. Elk jaar wordt dat gevierd, met een vrije dag. Een gevoel van patriottisme. En waar kan je dat beter doen dan op het strand?

Zeker als het warm is. Een graad of 27, en geen wolkje aan de hemel. Helaas waren er toen geen persfotografen, want wat we op het uiterste puntje van een baai zagen, was hét beeld van het WK. Toch naast het veld.

We zullen het u zo goed mogelijk trachten te beschrijven. Beeld u in: aanrollende golven van de oceaan, die breken op rotsen een eindje buiten de kust. Tussen het strand en die rotsen een kleine lagune.

Geen Instagrammooi stukje strand, denk niet aan zo'n soort paradijs. Er lag veel afval, zwerfvuil, hout, en de bankjes die op de dijk stonden hadden hun beste tijd gehad. U kent ze wel van slecht onderhouden speeltuinen in België, van die houten bankjes waar in het zitgedeelte een lat halfweg is afgebroken.

Op het strand 'crianças'. Kleine kinderen, in het zand woelend, en in de lagune zwemmend. Een hoop mannen ook, luierend. Rond hen een tiental blikjes bier van het merk Brahma. Eentje stond recht, met de rug naar het water. Zwetend. Hij had een houten schraag in het zand neergepoot, en daarop een draagbare barbecue gezet. Een veredelde kookpot. Daarop bakte hij worstjes. Aan zijn voeten een gigantische frigobox, die hij geregeld gebruikte.

Eerste les barbecue Brazilian style: vergeet de drank van de kok niet. Hij had een gigantische buik, die over de rand van zijn zwemshort puilde.

Koningin van Bahia

Een beetje verderop hingen wat jongeren rond geparkeerde auto's. Ook zij blikjes bier in de hand. Zeer ontspannen. Eén van de auto's, knalgeel, van het type boomcar. Een luide muziekinstallatie op wielen. Bij ons schalt dan meestal techno door de ramen, bij hen heerlijke dansmuziek. Braziliaanse concerten ao vivo, live.

Bent u mee? Muziek luid over het strand, groepje jongeren dat lacht en danst, meisjes en jongens door mekaar, en even verderop een paar jongeren in het zand, eentje vlees bakkend. Allemaal meewiegend op het ritme van de muziek. Op de achtergrond het geluid van brekende golven.

Pas toen viel onze blik op haar. Ze hoorde bij het groepje op het strand, maar stond wat apart, een meter of twintig van hen vandaan. Op haar eilandje. Een ranke hinde, jong, slank, in een bikini met fijne draadjes bij elkaar gebonden.

Plots begon ze te dansen, en het was door die bewegingen dat ze de aandacht trok. Van iedereen daar op dat strand, jong en oud. Ze begon zachtjes wiegend, op het ritme van de muziek. Toen die aanzwol, verhevigde ze, schudde ze iets uit haar dijen en de onderbuik, waar u en ik alleen maar zwijgend voor kunnen buigen. Heel alleen, ze keek slechts naar de zee, in trance.

Geleidelijk viel het leven rond haar stil. Ademloos keken we. Zij, de zee, de muziek.

De koningin van Bahia.

Beter kon het leven, the day after die match en die verlengingen met tientallen kansen, écht niet worden.

Van ons mocht het WK daar eindigen.

Fiche van de match

Goals: Kevin De Bruyne 93'; Romelu Lukaku 105'; Julian Green 107'.

Itaipava Arena Fonte Nova, Salvador, Brazilië

1/8 finale WK

1 juli 2014

Salvador, the day after. 2 juli 2014.Een dag om na te genieten, te bekomen van de spanning de avond voordien. De dag begint op het strand. We vinden het raar dat er voor een doordeweekse woensdag zoveel volk zit. We denken direct terug aan de ietwat cliché commentaar van een Amerikaan die drie jaar in Rio woont. 'Er zijn drie soorten Brazilianen', zei hij. 'De slechte, de zuiderlingen en de noorderlingen. De slechte, dat zijn de fraudeurs, de corrupten, die hun centen omzetten in dollars en die via offshoreparadijzen naar de VS sluizen. Ze wijken uit naar Miami, leven daar rijkelijk, en hoppen af en toe met privévluchten naar het thuisland. Het zijn zij die we in de stadions zien bij de wedstrijden van Brazilië, de 'nieuwe' rijken. Whites only.''Het tweede type zijn de mensen uit São Paulo of de Rio Grande do Sul. Dat zijn de Brazilianen die hard willen werken en de rest verwijten dat zij dat niet willen. Het derde type zijn zij die uit het noorden komen, waar het - ook in hartje winter - zalig warm is: Recife, Fortaleza, Salvador,... Daar willen ze, aldus het cliché, maar één ding: op het strand liggen.'Wel, het klopt, zien we op 2 juli. Ze zijn er, op het strand, massaal. Ze voetballen, zonnen, spelen, zwemmen, genieten. Wij doen dat ook om wat te bekomen van de zege van de Rode Duivels de avond voordien.Pas later op de dag vertelt er ons eentje waarom ze er zijn: Bahia viert zijn onafhankelijkheid. Op 2 juli 1823 verliet de laatste Portugese bezetter dit stukje land. Definitief. Elk jaar wordt dat gevierd, met een vrije dag. Een gevoel van patriottisme. En waar kan je dat beter doen dan op het strand?Zeker als het warm is. Een graad of 27, en geen wolkje aan de hemel. Helaas waren er toen geen persfotografen, want wat we op het uiterste puntje van een baai zagen, was hét beeld van het WK. Toch naast het veld.We zullen het u zo goed mogelijk trachten te beschrijven. Beeld u in: aanrollende golven van de oceaan, die breken op rotsen een eindje buiten de kust. Tussen het strand en die rotsen een kleine lagune.Geen Instagrammooi stukje strand, denk niet aan zo'n soort paradijs. Er lag veel afval, zwerfvuil, hout, en de bankjes die op de dijk stonden hadden hun beste tijd gehad. U kent ze wel van slecht onderhouden speeltuinen in België, van die houten bankjes waar in het zitgedeelte een lat halfweg is afgebroken. Op het strand 'crianças'. Kleine kinderen, in het zand woelend, en in de lagune zwemmend. Een hoop mannen ook, luierend. Rond hen een tiental blikjes bier van het merk Brahma. Eentje stond recht, met de rug naar het water. Zwetend. Hij had een houten schraag in het zand neergepoot, en daarop een draagbare barbecue gezet. Een veredelde kookpot. Daarop bakte hij worstjes. Aan zijn voeten een gigantische frigobox, die hij geregeld gebruikte.Eerste les barbecue Brazilian style: vergeet de drank van de kok niet. Hij had een gigantische buik, die over de rand van zijn zwemshort puilde.Een beetje verderop hingen wat jongeren rond geparkeerde auto's. Ook zij blikjes bier in de hand. Zeer ontspannen. Eén van de auto's, knalgeel, van het type boomcar. Een luide muziekinstallatie op wielen. Bij ons schalt dan meestal techno door de ramen, bij hen heerlijke dansmuziek. Braziliaanse concerten ao vivo, live.Bent u mee? Muziek luid over het strand, groepje jongeren dat lacht en danst, meisjes en jongens door mekaar, en even verderop een paar jongeren in het zand, eentje vlees bakkend. Allemaal meewiegend op het ritme van de muziek. Op de achtergrond het geluid van brekende golven.Pas toen viel onze blik op haar. Ze hoorde bij het groepje op het strand, maar stond wat apart, een meter of twintig van hen vandaan. Op haar eilandje. Een ranke hinde, jong, slank, in een bikini met fijne draadjes bij elkaar gebonden.Plots begon ze te dansen, en het was door die bewegingen dat ze de aandacht trok. Van iedereen daar op dat strand, jong en oud. Ze begon zachtjes wiegend, op het ritme van de muziek. Toen die aanzwol, verhevigde ze, schudde ze iets uit haar dijen en de onderbuik, waar u en ik alleen maar zwijgend voor kunnen buigen. Heel alleen, ze keek slechts naar de zee, in trance.Geleidelijk viel het leven rond haar stil. Ademloos keken we. Zij, de zee, de muziek.De koningin van Bahia.Beter kon het leven, the day after die match en die verlengingen met tientallen kansen, écht niet worden.Van ons mocht het WK daar eindigen.