Luka Modric spreekt zelden met de media, maar voor een keer maakt de Kroatische middenvelder een uitzondering. Hij heeft het (een beetje) over zichzelf en de Ballon d'Or en (uitgebreid) over het voetbalspel, waarin zijn altruïsme schril afsteekt tegen dat individualistische milieu.
...

Luka Modric spreekt zelden met de media, maar voor een keer maakt de Kroatische middenvelder een uitzondering. Hij heeft het (een beetje) over zichzelf en de Ballon d'Or en (uitgebreid) over het voetbalspel, waarin zijn altruïsme schril afsteekt tegen dat individualistische milieu. Je bent een kind van de Balkanoorlog. Waarvan droomde de kleine Luka terwijl de bommen vielen? Luka Modric: 'Ja, het was oorlog. En een van de beste manieren om in die moeilijke momenten mijn gedachten te verzetten, was voetballen. Met vrienden gingen we een balletje trappen. Nadien heb ik het op een meer gestructureerde manier geleerd in het opleidingscentrum van Zadar. Ik denk dat ik al profvoetballer wilde worden van bij mijn geboorte, of het scheelt toch niet veel. Voetbal is steeds alomtegenwoordig geweest in mijn leven. Als ik een foto terugvind uit mijn kindertijd, dan sta ik daar bijna altijd met een bal op. Voetbal is echt mijn eerste liefde. Als kind droomde ik van succes, maar mijn eerste echte wens was om voor de Kroatische nationale ploeg te spelen.' Waarom eerder voor Kroatië dan voor een bepaalde club? Modric: 'Omdat mijn land net onafhankelijk was geworden ( in 1991, nvdr) en dat riep sterke gevoelens op. Niet veel later was er het WK '98 in Frankrijk. Ik was twaalf jaar toen mijn landgenoten daar de halve finales bereikten. Ik wilde zijn zoals zij.' Is je houding tegenover het voetbal veranderd sinds je in 2003 prof werd bij Zrinjski Mostar? Modric: 'Niet echt. Of toch niet veel. Ik heb er nog evenveel plezier in als bij het begin en mijn visie erop is nog niet veranderd. Ik wil er op elk moment genoegen aan beleven.' We hebben de indruk dat je nog speelt zoals een kind, vrolijk, bijna onbezorgd... Modric: 'Inderdaad, en ik ben blij dat men mij zo ziet. Ik voel me goed met de bal aan de voet, wanneer ik mooi kan voetballen. Zo druk ik mij het liefste uit. Het is fijn dat je mijn voetbal zo analyseert. Dat betekent dat de fans er ook plezier aan beleven om me zo te zien spelen. Ik zou niet willen dat men denkt dat op een veld staan voor mij lijden of een zware inspanning betekent.' Gaat die zoektocht naar spelplezier wel samen met de vereisten van topvoetbal? Modric: 'Mijn eerste doel is altijd: gelukkig zijn bij wat ik doe. Maar er is natuurlijk de verplichting om te winnen, want uiteindelijk zijn het de zeges die men onthoudt. Ik probeer dus de twee met elkaar te verzoenen, winnen door mooi voetbal te brengen. En er plezier in te scheppen. Maar goed, iedereen weet dat sommige wedstrijden gewonnen worden zonder veel elegantie in de manier van spelen, na negentig minuten die het aankijken niet waard waren... Ik heb geleerd om daar ook van te genieten, want zonder zege heeft oogstrelend voetbal weinig zin. Je moet de twee hebben. Een bevrijdende goal in de laatste minuut van een wedstrijd die op slot zat, kan ook voor veel collectief en individueel geluk zorgen.' Welke was de laatste wedstrijd waarin je zelf een zeer groot aandeel had? Modric: 'Ik zou er drie willen noemen. Ten eerste tegen Juventus in de finale van de Champions League ( 4-1, op 3 juni 2017 in Cardiff, nvdr). Ik herinner me ook een wedstrijd vorig jaar tegen Barcelona ( 3-1, nvdr) in de Spaanse supercup. En de wedstrijd in de poulefase van het WK met Kroatië tegen Argentinië ( 3-0, nvdr) vorig jaar in Rusland. Ik zeg niet dat ik op andere momenten geen plezier gehad heb, maar die drie verschaften me bijzonder veel genot. Wat was het geweldig om toen op het veld te staan!' Is het toeval dat het drie keer om een prestigieuze tegenstander ging? Modric: 'Neen, natuurlijk is dat geen toeval. Als het om een beslissende wedstrijd gaat, dan is het risico groter en de tegenstander sterker en dan beleef ik er meer plezier aan.' Waarin schuilt dat plezier juist? Modric: 'Dat zit op verschillende plaatsen. Een eenvoudig passje op het middenveld kan mij opwinden, net als een mooie assist geven aan een ploegmaat die er een goal uit puurt. Ik kan ook plezier beleven aan een speciale beweging die de tegenstander verrast. Ik weiger om steeds hetzelfde te doen, ik hou ervan om te improviseren, zeker met de buitenkant van de voet, mijn favoriet. Dat is zó natuurlijk voor mij. In het begin van mijn carrière zei Slaven Bilic, de bondscoach van de Beloften, dat ik zelfs harder kon schieten met de buitenkant dan de binnenkant van mijn voet.' ( glimlacht) Je landgenoot, de basketter Toni Kukoc, zei dat een korf één persoon gelukkig maakt, maar een beslissende pass twee personen. Ga je daarmee akkoord? Modric: 'Volledig! Dat is precies hoe ik over voetbal denk. Het maakt me inderdaad gelukkig om iemand een doelpunt voor te schotelen of een kans te helpen creëren. Het is ook mooi om zelf te scoren, maar mijn zienswijze is geheel die van Kukoc.' Is het in het moderne voetbal nog wel mogelijk om een bijna idealistische visie op het spel te hebben? Modric: 'Ja, ik denk het wel. Bovendien zijn er ploegen die bewijzen dat je kunt winnen en tegelijkertijd voor spektakel kunt zorgen. Er zijn verschillende manieren om het voetbal te benaderen, maar ik denk dat je die twee met elkaar kunt combineren. Zelfs vandaag de dag, nu de fysieke conditie van voetballers beter is dan ooit, blijft er ruimte voor talent en techniek. Voor de zoektocht naar schoonheid. En dat zal altijd zo zijn, want voetbal wordt vooral met het hoofd gespeeld. Je kunt alle kracht aanwenden die je wilt, er bestaat ook zoiets als voetbalverstand, spelintelligentie. Die zal altijd essentieel zijn. Het fysieke zal de intelligentie nooit vervangen.' Is het gemakkelijk om altruïstisch te blijven in een sport die zo individualistisch is? Modric: 'Dat is nog altijd mogelijk. Ik ben daar een goed voorbeeld van. Er staan veel altruïstische spelers op het veld in het voetbal van vandaag en ik denk dat die houding in de toekomst alleen maar meer zal geapprecieerd worden. Ook al lijkt het dat vandaag alleen de statistieken tellen, dat men enkel let op het aantal doelpunten en dat de rest niet van belang is. Maar mensen die investeren in het collectief, die ook denken aan de anderen, blijven essentieel.' Het rijk van de nummer 10 is dus nog niet ten einde... Modric: ( glimlacht) 'Neen, de nummer 10 zal nooit verdwijnen. Dat is het beste nummer ter wereld!' Heb je niet de indruk dat je in een verkeerde tijd geboren bent? Je zou zoveel meer op je gemak geweest zijn in het voetbal van de jaren 70 bijvoorbeeld, toen een nummer 10 over meer ruimte en vrijheid beschikte. Modric: 'Dat is moeilijk te zeggen, want het is altijd lastig om zulke verschillende periodes met elkaar te vergelijken. Ik heb er moeite mee om me dat voor te stellen, want het voetbal is geëvolueerd en het is nu wat het is. Oké, het lijkt moeilijker om in deze tijd te voetballen omdat er minder ruimte is en je daarmee moet omgaan. Net zoals het voetbal ook elk seizoen sneller wordt. Dan is het aan mij om me aan te passen. Ik hou van deze sport en ik bekijk graag wedstrijden uit het verleden, uit de jaren 70 en 80. Die zijn geweldig om te zien, maar ik heb er moeite mee om mezelf daartussen voor te stellen.' Met welke voetballers zou je graag samen gespeeld hebben? Modric: 'Vooreerst met Zvonimir Boban, mijn idool bij de Kroatische nationale ploeg. Voorts ook met Zinédine Zidane. Ik heb wel het geluk gehad die als trainer te hebben. We hebben de mooiste momenten in de geschiedenis van Real Madrid met hem beleefd, met name drie opeenvolgende eindzeges in de Champions League. Soms speelde hij wat mee met ons, het was indrukwekkend om zijn elegantie en zijn bewegingen op het veld te zien. Ik zou het echt geweldig gevonden hebben om een keer zijn ploegmaat te zijn. En de derde ten slotte is Ronaldo Nazario.' En Lionel Messi? Modric: ( lacht) 'Ik speel tégen hem, niet samen met hem. Natuurlijk is Messi een van de beste voetballers uit de geschiedenis, maar ik zal nooit met hem samenspelen.' Zou jij als introverte man zo'n hypergemediatiseerde carrière als die van Cristiano Ronaldo willen? Modric: 'Ik ben eerder timide en teruggetrokken. Ik hou niet zo van overdreven mediabelangstelling. Het interesseert me eerlijk gezegd ook totaal niet. Ik hou van mijn omgeving zoals die is. Cristiano Ronaldo staat op een ander niveau qua voetbal en logisch gezien dus ook qua mediabelangstelling. Ik hou zelf van eenvoud.' Hoe is je verhouding met hem momenteel? Modric: 'Uitstekend. We hebben hier in Madrid samen zes geweldige jaren meegemaakt. Daar is vriendschap en wederzijds respect uit ontstaan. Nu hij vertrokken is, houden we contact door berichtjes te sturen. Ook al proberen sommige mensen te bewijzen dat het niet zo is, ik kan je verzekeren dat we nog altijd heel goed met elkaar kunnen opschieten.' Vind je dat jij dit jaar de Ballon d'Or meer verdient dan Ronaldo? Modric: ( lacht en zwijgt even) 'Dat is een heel lastige vraag. Om eerlijk te zijn, ik antwoord daar niet graag op die manier op, door te zeggen: 'Ja, ik verdien die Ballon d'Or!' Het belangrijkste voor mij is dat ik op het veld sta zoals ik al maanden doe. Het jaar 2018 is vast en zeker het beste uit mijn carrière en mijn enige doel is om op datzelfde elan voort te gaan. Je zult het niet van mij gedaan krijgen dat ik zeg: 'Ik verdien die prijs te winnen!' Dat komt toe aan de experten die erover stemmen. Het ligt in hun handen.' Wie zijn, naast jezelf, de vijf spelers die de bekroning het meest verdienen? Modric: 'Wat mij betreft zijn dat Raphaël Varane, Antoine Griezmann, Kylian Mbappé, Cristiano Ronaldo en Lionel Messi.' Je noemt drie Fransen. Er is dus geen sprake van rancune? Modric: 'Aangezien 2018 een WK-jaar is, lijkt het me niet meer dan normaal dat daar rekening mee gehouden wordt. Varane heeft een geweldig seizoen gehad met Real Madrid door die derde Champions League op rij te winnen en een indrukwekkend niveau te tonen. Op het WK was hij de beste centrale verdediger van het toernooi. Samen met de twee Kroaten natuurlijk! ( lacht) Mbappé is dan weer een ongelooflijk talent, een geweldige belofte voor de toekomst, maar toch heeft hij al een zeer hoog niveau getoond. Hij is echt heel bijzonder. Ik weet nog dat Danijel Subasic, mijn ploegmaat bij de nationale ploeg, me op een dag zei: 'Bij Monaco zit een jonge speler, je gaat zien, hij is ongelooflijk en zal op een dag een van de besten ter wereld zijn!' Hij sprak me al over Mbappé toen die nog niet bekend was. Ik weet zeker dat Kylian nog beter gaat worden. En natuurlijk noem ik Griezmann, dat is van de drie Fransen degene die ik het meest naar voren zou schuiven voor alles wat hij dit jaar gepresteerd heeft.' Wat blijft je bij van het WK? Modric: 'Moeilijk te zeggen. We hebben ons land vertegenwoordigd en de finale bereikt. De droom van elk kind. Ik ga niet verhelen dat het erg moeilijk was om die finale te verliezen. Veel droefenis, ontgoocheling... Maar toen we nadien terugkeerden naar Kroatië en al die mensen zagen die ons opwachtten, realiseerden we ons dat het bereiken van die finale al een groot succes was. Dat was een enorme prestatie voor een klein land als het onze, dat nog niet zolang onafhankelijk is, tegenover die grote voetbalmachten. Wanneer er wat tijd overheen zal gegaan zijn, zal een gevoel van trots blijven.' Waaraan dacht je in de spelerstunnel die jullie die dag naar het terrein leidde? Heb je met Varane gesproken? Modric: 'Ja, ik herinner me dat ik dag gezegd heb tegen Varane, maar dat was nogal koeltjes.' ( glimlacht) Welke beelden uit de finale zullen voor altijd op je netvlies blijven staan? Modric: 'Er zijn er meerdere. Het eerste beeld dat in me opkomt is het moment dat we aan de opwarming begonnen en al onze supporters zagen. Ik onthoud ook de gelijkmaker ( IvanPerisic in minuut 28, nvdr). Maar eveneens het moment dat ik verkozen werd tot beste speler van het WK. Oké, ik zag er op dat moment misschien niet gelukkig uit, maar we hadden dan ook verloren. Ik win graag en ik voelde me dus niet zo prettig. Die individuele prijs blijft niettemin een mooi souvenir. Tot slot onthoud ik het beeld van de regen in het stadion en onze fans die toch bleven staan in de tribunes om te applaudisseren en te zingen. Wij, Kroaten, hebben de match uiteindelijk verloren op details, maar Frankrijk heeft vier keer gescoord. Daar valt weinig aan toe te voegen. Chapeau!' Real zag in de zomer Zinédine Zidane en Cristiano Ronaldo vertrekken, twee belangrijke figuren. Wie van beiden missen jullie het meest? Modric: 'Ik denk dat we samen momenten hebben beleefd die onmogelijk te herhalen vallen. Allebei hebben ze de club veel bijgebracht. Over Zidane kan ik zeggen dat ik heel veel van hem geleerd heb tijdens onze lange gesprekken. Als een voetballer zoals hij trainer wordt, je vertrouwen schenkt en raad geeft, dan is dat iets dat een stempel op je drukt. Ik mis zowel Zizou als Cristiano. En ik mis hen als prof, maar ook als mens, want de successen hebben ons verenigd en ons op een bijzondere manier bij elkaar gebracht. Maar nu zijn we aan een nieuwe etappe begonnen. Real is zodanig veeleisend dat je voortdurend vooruit moet kijken. Je kunt niet in het verleden blijven hangen.' Maar toch. Was je verrast door hun plotse vertrek? Modric: 'Ja, ik was daardoor verrast. Ik had het niet zien aankomen, bij geen van beiden. Ik dacht niet dat Zidane weg zou gaan. Idem voor Cristiano Ronaldo. Toen het gerucht over Cristiano de kop opstak, hielden we onderling weddenschappen in de kleedkamer en we waren ervan overtuigd dat hij aan het eind van de rit gewoon zou blijven. Maar goed, iedereen maakt zijn eigen keuzes in het leven. Ik kan hen alleen maar feliciteren om wat ze met Real Madrid gerealiseerd hebben.'