Beste Romelu,

When the going gets tough, the tough get going, was een paar decennia geleden een grote hit van Billy Ocean, geen rapper, maar een toen bekend artiest. De titel werd ook een slogan waarmee een paar spelers van Lierse zich destijds sterker maakten. Telkens wanneer het moeilijk ging, trokken ze er zich aan op. Het had ook jouw favoriete nummer kunnen zijn, als je pakweg twintig jaar eerder geboren was. Als het zwaar wordt, gaan de zware jongens door.

Vorige week viel plots je medespits Alexis Sánchez stomweg uit. Hij sukkelde al met een moeizame inpassing, en moest meteen de operatietafel op, om een paar maanden onbeschikbaar te zijn. Het is ook meteen afgelopen met het gespeculeer over het roteren bij Internazionale voorin. Jij bent nu aan zet, samen met je jonge Argentijnse ploegmaat Lautaro Martínez. Dat zal het zo wat zijn, de voorhoede van Inter, met jullie razend drukke programma op drie fronten.

Veel alternatieven heeft Antonio Conte niet. Er is voorin verder enkel nog Matteo Politano en de amper 17-jarige Sebastiano Esposito, de sterkhouder van de Italiaanse U17, die prompt uit de selectie van het aanstaande WK voor die leeftijdsgroep gehaald werd en zich beschikbaar moet houden. Maar Conte klonk niet alsof hij zich zorgen maakte. Hij weet op wie hij kan rekenen.

Kortom: je mag niet falen, niet rusten, en je moet er elke dag staan. Genoeg voor de doorsnee mens om al een beetje te beginnen bibberen. Maar je bent niet bepaald het type doorsnee mens. Zo veel druk op jouw schouders, daar hou je wel van. Als die er niet op gelegd wordt van buitenaf, zorg je daar zelf wel voor. En voor er ook maar één kritische opmerking kan bij gemaakt worden, trap je er in de volgende wedstrijd weer twee binnen, goed voor weer een overwinning, en de tweede plaats, op amper één punt van Juventus, en met een klein kloofje naar de nummers drie en vier. Mooi op schema, dus.

In de stand van de topschutters sta je voorlopig op een gedeelde vierde plaats, met vijf goals in acht wedstrijden. Topschutter Ciro Immobile van Lazio maakte er negen, de nummers twee en drie elk zes, amper ééntje meer dan jij, dus.

Een week eerder raakte ook al bekend dat je één van de spelers in de Serie A bent die de meeste ballen recupereert. De enige spits die zo hoog staat in die rangschikking. Scoren, je truitje nat maken voor het team en, wanneer je mag spreken, ook nog intelligente dingen vertellen: het is allemaal niet zo evident in de Serie A, waar namen en reputaties zo vergankelijk zijn dat je vandaag de ongekroonde koning bent, en morgen een probleemgeval.

Vraag het maar aan Milanspits Krzysztof Piatek. Vorig jaar bezongen en bejubeld, door een eerste sterk half jaar bij de rossoneri, na zijn overgang van Genoa. Dit seizoen trapt hij geen deuk in een pakje boter. Of je maatje Dries Mertens. Enorm op dreef, razend populair in Napels, knokt zichzelf vanaf de bank met sterke prestaties weer de basiself in, stevent op het record van Diego Maradona af en hop, vliegt weer naar de bank, om de met zichzelf tobbende Arkadiusz Milik toe te laten vertrouwen te tanken.

Milik, die niet scoorde en slecht speelde, mocht blijven staan, want Aurelio De Laurentiis heeft een paar jaar geleden heel veel geld voor hem betaald en wil hem zien renderen om hem op een andere dag voor nog veel meer geld te verkopen. En zie, net dit weekend ontploft Milik en gaat hij weer scoren, waardoor hij natuurlijk nog wat langer zal mogen blijven staan, en Dries die wekenlang de voorpagina's sierde weer genoegen moet nemen met een plaats in de schaduw, en een sneer van de voorzitter toen gesuggereerd werd dat hij, einde contract, misschien wel eens naar China zou kunnen vertrekken deze winter of komende zomer.

Dat, beste Romelu, is de Serie A. Nooit saai, altijd emotioneel. Vandaag ben je koning, morgen gooien ze je in de vergeetput.

Ik zou zeggen: geniet van vandaag, en denk niet aan morgen.

A presto, tot gauw,

Geert Foutré

Beste Romelu,When the going gets tough, the tough get going, was een paar decennia geleden een grote hit van Billy Ocean, geen rapper, maar een toen bekend artiest. De titel werd ook een slogan waarmee een paar spelers van Lierse zich destijds sterker maakten. Telkens wanneer het moeilijk ging, trokken ze er zich aan op. Het had ook jouw favoriete nummer kunnen zijn, als je pakweg twintig jaar eerder geboren was. Als het zwaar wordt, gaan de zware jongens door.Vorige week viel plots je medespits Alexis Sánchez stomweg uit. Hij sukkelde al met een moeizame inpassing, en moest meteen de operatietafel op, om een paar maanden onbeschikbaar te zijn. Het is ook meteen afgelopen met het gespeculeer over het roteren bij Internazionale voorin. Jij bent nu aan zet, samen met je jonge Argentijnse ploegmaat Lautaro Martínez. Dat zal het zo wat zijn, de voorhoede van Inter, met jullie razend drukke programma op drie fronten. Veel alternatieven heeft Antonio Conte niet. Er is voorin verder enkel nog Matteo Politano en de amper 17-jarige Sebastiano Esposito, de sterkhouder van de Italiaanse U17, die prompt uit de selectie van het aanstaande WK voor die leeftijdsgroep gehaald werd en zich beschikbaar moet houden. Maar Conte klonk niet alsof hij zich zorgen maakte. Hij weet op wie hij kan rekenen.Kortom: je mag niet falen, niet rusten, en je moet er elke dag staan. Genoeg voor de doorsnee mens om al een beetje te beginnen bibberen. Maar je bent niet bepaald het type doorsnee mens. Zo veel druk op jouw schouders, daar hou je wel van. Als die er niet op gelegd wordt van buitenaf, zorg je daar zelf wel voor. En voor er ook maar één kritische opmerking kan bij gemaakt worden, trap je er in de volgende wedstrijd weer twee binnen, goed voor weer een overwinning, en de tweede plaats, op amper één punt van Juventus, en met een klein kloofje naar de nummers drie en vier. Mooi op schema, dus.In de stand van de topschutters sta je voorlopig op een gedeelde vierde plaats, met vijf goals in acht wedstrijden. Topschutter Ciro Immobile van Lazio maakte er negen, de nummers twee en drie elk zes, amper ééntje meer dan jij, dus.Een week eerder raakte ook al bekend dat je één van de spelers in de Serie A bent die de meeste ballen recupereert. De enige spits die zo hoog staat in die rangschikking. Scoren, je truitje nat maken voor het team en, wanneer je mag spreken, ook nog intelligente dingen vertellen: het is allemaal niet zo evident in de Serie A, waar namen en reputaties zo vergankelijk zijn dat je vandaag de ongekroonde koning bent, en morgen een probleemgeval.Vraag het maar aan Milanspits Krzysztof Piatek. Vorig jaar bezongen en bejubeld, door een eerste sterk half jaar bij de rossoneri, na zijn overgang van Genoa. Dit seizoen trapt hij geen deuk in een pakje boter. Of je maatje Dries Mertens. Enorm op dreef, razend populair in Napels, knokt zichzelf vanaf de bank met sterke prestaties weer de basiself in, stevent op het record van Diego Maradona af en hop, vliegt weer naar de bank, om de met zichzelf tobbende Arkadiusz Milik toe te laten vertrouwen te tanken. Milik, die niet scoorde en slecht speelde, mocht blijven staan, want Aurelio De Laurentiis heeft een paar jaar geleden heel veel geld voor hem betaald en wil hem zien renderen om hem op een andere dag voor nog veel meer geld te verkopen. En zie, net dit weekend ontploft Milik en gaat hij weer scoren, waardoor hij natuurlijk nog wat langer zal mogen blijven staan, en Dries die wekenlang de voorpagina's sierde weer genoegen moet nemen met een plaats in de schaduw, en een sneer van de voorzitter toen gesuggereerd werd dat hij, einde contract, misschien wel eens naar China zou kunnen vertrekken deze winter of komende zomer.Dat, beste Romelu, is de Serie A. Nooit saai, altijd emotioneel. Vandaag ben je koning, morgen gooien ze je in de vergeetput. Ik zou zeggen: geniet van vandaag, en denk niet aan morgen.A presto, tot gauw,Geert Foutré