Met zijn uitspraak probeerde Marc Wilmots vooral zijn eigen gezicht te redden. Ze verraadde iets wat hijzelf al lang wist: Horst Heldt heeft geen hoge pet op van de trainer Marc Wilmots. Heldt vestigde zijn oordeel over de Belgische bondscoach nadat beiden in de herfst van 2013 (en niet 2014) enkele keren samenzaten. Schalke overwoog op dat moment het ontslag van trainer Jens Keller.

Ontgoochelend seizoen

Keller werd uiteindelijk niet ontslagen en Wilmots veranderde het geweer van schouder. Hij meed Heldt en intensifieerde zijn relatie met Schalke-voorzitter Clemens Tönnies. Tijdens het WK in Brazilië stonden Wilmots en Tönnies vrijwel dagelijks met elkaar in contact.

Schalke draaide vervolgens een ontgoochelend seizoen. Voor het eerst onder het sportieve bewind van Heldt greep het naast Champions Leaguevoetbal. De weg leek vrij voor de aanstelling van een Schalke-icoon als opvolger van Robert Di Matteo. Vooral omdat Tönnies over precies een jaar voor zijn herverkiezing als voorzitter staat. Hij heeft daarvoor de steun van de ontevreden fans nodig. Zij kiezen immers de nieuwe voorzitter. Met een clubicoon op de trainersbank zou Tönnies scoren bij de achterban.

'Club van zijn hart'

Schalke koos uiteindelijk voor de jonge André Breitenreiter. Die degradeerde het afgelopen seizoen met SC Paderborn uit de Bundesliga. De keuze voor Breitenreiter en niet voor Wilmots laat twee conclusies toe. Eén: Schalke maakte een sportieve en geen politieke keuze. Twee: Heldt heeft nog voldoende krediet over in Gelsenkirchen. Hij saneerde de club na de geldverslindende doortocht van Felix Magath en zorgde voor een continue doorstroming van zelf opgeleid talent. Eén tegenvallend seizoen taste zijn interne autoriteit kennelijk niet aan.

Voor Marc Wilmots is het een hard neerdalen op aarde nu. Zolang Heldt in Gelsenkirchen zit, weet hij dat de deur naar 'de club van zijn hart' voor hem gesloten blijft. Wegens een niet erg flatterende evaluatie, maar ook omdat hij er de sportieve almacht eiste. Iets wat hij onder het bewind van Steven Martens wel afdwong bij de KBVB. Martens moest weg en sindsdien is niets nog hetzelfde voor Wilmots bij de bond. Dat zit hem niet lekker. Schalke had hem kunnen redden. Het deed dat niet: het redde zichzelf.

Met zijn uitspraak probeerde Marc Wilmots vooral zijn eigen gezicht te redden. Ze verraadde iets wat hijzelf al lang wist: Horst Heldt heeft geen hoge pet op van de trainer Marc Wilmots. Heldt vestigde zijn oordeel over de Belgische bondscoach nadat beiden in de herfst van 2013 (en niet 2014) enkele keren samenzaten. Schalke overwoog op dat moment het ontslag van trainer Jens Keller.Keller werd uiteindelijk niet ontslagen en Wilmots veranderde het geweer van schouder. Hij meed Heldt en intensifieerde zijn relatie met Schalke-voorzitter Clemens Tönnies. Tijdens het WK in Brazilië stonden Wilmots en Tönnies vrijwel dagelijks met elkaar in contact. Schalke draaide vervolgens een ontgoochelend seizoen. Voor het eerst onder het sportieve bewind van Heldt greep het naast Champions Leaguevoetbal. De weg leek vrij voor de aanstelling van een Schalke-icoon als opvolger van Robert Di Matteo. Vooral omdat Tönnies over precies een jaar voor zijn herverkiezing als voorzitter staat. Hij heeft daarvoor de steun van de ontevreden fans nodig. Zij kiezen immers de nieuwe voorzitter. Met een clubicoon op de trainersbank zou Tönnies scoren bij de achterban.Schalke koos uiteindelijk voor de jonge André Breitenreiter. Die degradeerde het afgelopen seizoen met SC Paderborn uit de Bundesliga. De keuze voor Breitenreiter en niet voor Wilmots laat twee conclusies toe. Eén: Schalke maakte een sportieve en geen politieke keuze. Twee: Heldt heeft nog voldoende krediet over in Gelsenkirchen. Hij saneerde de club na de geldverslindende doortocht van Felix Magath en zorgde voor een continue doorstroming van zelf opgeleid talent. Eén tegenvallend seizoen taste zijn interne autoriteit kennelijk niet aan.Voor Marc Wilmots is het een hard neerdalen op aarde nu. Zolang Heldt in Gelsenkirchen zit, weet hij dat de deur naar 'de club van zijn hart' voor hem gesloten blijft. Wegens een niet erg flatterende evaluatie, maar ook omdat hij er de sportieve almacht eiste. Iets wat hij onder het bewind van Steven Martens wel afdwong bij de KBVB. Martens moest weg en sindsdien is niets nog hetzelfde voor Wilmots bij de bond. Dat zit hem niet lekker. Schalke had hem kunnen redden. Het deed dat niet: het redde zichzelf.