Barcelona moet voor de eerste keer in drie jaar en nog maar voor de derde keer in negen jaar de Spaanse titel overlaten aan Real Madrid. Aan Messi zal dat niet gelegen hebben. De Argentijn scoorde dit seizoen weer 22 keer en gaf zelfs 21 assists. Dat zijn buitenaardse cijfers, maar toch lukte het hem niet om de blaugrana naar een nog hoger niveau te tillen.

We kunnen de schuld steken op de trainer, Quique Setién, die zich wat mispakt kan hebben aan de kleedkamer vol enorm invloedrijke individuen. Maar oké, het is zijn eerste jaar bij een topteam en het is natuurlijk ook wel iets anders dan Real Betis coachen.

We zouden ook de schuld kunnen geven aan Josep Bartomeu, die wel een heel circus aan het maken is van Barcelona. Zijn transferbeleid is niet meteen om over naar huis te schrijven met wel zeer vreemde aankopen als Kevin-Prince Boateng, Martin Braithwaite en dertigers Arturo Vidal en Miralem Pjanic die de ontwikkeling van eigen jeugdspelers zoals Riqui Puig tegenwerken.

Maar zouden we misschien ook niet de schuld kunnen leggen bij Lionel Messi? Met die prachtige statistieken van eerder en zijn haast goddelijke status in Barcelona en de voetbalwereld in zijn geheel zou je het niet durven, maar toch?

Dat de grote transfers van Bartomeu (met Griezmann, Dembélé en Coutinho) niet gelukt zijn, kan ook wel aan Messi liggen. Coutinho kon niet aarden in het team, Dembélé zou een slechte mentaliteit hebben en Griezmann wordt niet geaccepteerd door de grote jongens. Had Messi daar niet wat aan kunnen veranderen? Moet een kapitein er niet net voor zorgen dat iedereen zich goed voelt in het team en dat de spelers rondom hem beter worden?

Bij Messi zie ik echter vooral veel gelatenheid tijdens een wedstrijd. Of hij is verveeld of hij is wat aan het dollen met zijn vriendje Luis Suárez. Maar nooit zie je hem grappen maken met een nieuwe speler. En nog erger: hij maakt zich ook nooit kwaad op een medespeler. Een keer roepen is zelfs al zeldzaam. Neen, het is altijd stil rond Messi.

Bij de terecht gelauwerde documentaire 'The Last Dance' (over de carrière van basketter Michael Jordan bij de Chicago Bulls) kon je zien hoe de 'grootste aller tijden' zijn team naar een hoger niveau kon tillen. Oké, de transferpolitiek van de club was ook goed, maar Jordan wist die spelers nog beter te maken. En dat gewoon door coaching tijdens iedere training en match. Zijn medespelers kwamen met knikkende knieën naar de oefenzaal, maar ze werden wel beter.

Jordan wist dan ook dat hij nooit op zijn eentje grote successen kon behalen. Daarvoor moest zijn team ook zorgen. En dat besef onderscheidde Jordan van veel andere spelers, waardoor de basketter na een decennium zes titels in de lucht kon steken. Daarom: moet Messi niet wat meer Jordan zijn? Je gewoon even druk maken in het spel in plaats van gefrustreerd je hand in de lucht gooien als je de 1-1 scoort tegen Osasuna. Zou het dan niet allemaal al een stuk beter lopen bij Barcelona?

Barcelona moet voor de eerste keer in drie jaar en nog maar voor de derde keer in negen jaar de Spaanse titel overlaten aan Real Madrid. Aan Messi zal dat niet gelegen hebben. De Argentijn scoorde dit seizoen weer 22 keer en gaf zelfs 21 assists. Dat zijn buitenaardse cijfers, maar toch lukte het hem niet om de blaugrana naar een nog hoger niveau te tillen. We kunnen de schuld steken op de trainer, Quique Setién, die zich wat mispakt kan hebben aan de kleedkamer vol enorm invloedrijke individuen. Maar oké, het is zijn eerste jaar bij een topteam en het is natuurlijk ook wel iets anders dan Real Betis coachen. We zouden ook de schuld kunnen geven aan Josep Bartomeu, die wel een heel circus aan het maken is van Barcelona. Zijn transferbeleid is niet meteen om over naar huis te schrijven met wel zeer vreemde aankopen als Kevin-Prince Boateng, Martin Braithwaite en dertigers Arturo Vidal en Miralem Pjanic die de ontwikkeling van eigen jeugdspelers zoals Riqui Puig tegenwerken. Maar zouden we misschien ook niet de schuld kunnen leggen bij Lionel Messi? Met die prachtige statistieken van eerder en zijn haast goddelijke status in Barcelona en de voetbalwereld in zijn geheel zou je het niet durven, maar toch? Dat de grote transfers van Bartomeu (met Griezmann, Dembélé en Coutinho) niet gelukt zijn, kan ook wel aan Messi liggen. Coutinho kon niet aarden in het team, Dembélé zou een slechte mentaliteit hebben en Griezmann wordt niet geaccepteerd door de grote jongens. Had Messi daar niet wat aan kunnen veranderen? Moet een kapitein er niet net voor zorgen dat iedereen zich goed voelt in het team en dat de spelers rondom hem beter worden?Bij Messi zie ik echter vooral veel gelatenheid tijdens een wedstrijd. Of hij is verveeld of hij is wat aan het dollen met zijn vriendje Luis Suárez. Maar nooit zie je hem grappen maken met een nieuwe speler. En nog erger: hij maakt zich ook nooit kwaad op een medespeler. Een keer roepen is zelfs al zeldzaam. Neen, het is altijd stil rond Messi. Bij de terecht gelauwerde documentaire 'The Last Dance' (over de carrière van basketter Michael Jordan bij de Chicago Bulls) kon je zien hoe de 'grootste aller tijden' zijn team naar een hoger niveau kon tillen. Oké, de transferpolitiek van de club was ook goed, maar Jordan wist die spelers nog beter te maken. En dat gewoon door coaching tijdens iedere training en match. Zijn medespelers kwamen met knikkende knieën naar de oefenzaal, maar ze werden wel beter. Jordan wist dan ook dat hij nooit op zijn eentje grote successen kon behalen. Daarvoor moest zijn team ook zorgen. En dat besef onderscheidde Jordan van veel andere spelers, waardoor de basketter na een decennium zes titels in de lucht kon steken. Daarom: moet Messi niet wat meer Jordan zijn? Je gewoon even druk maken in het spel in plaats van gefrustreerd je hand in de lucht gooien als je de 1-1 scoort tegen Osasuna. Zou het dan niet allemaal al een stuk beter lopen bij Barcelona?