In een voetbaltijdperk waarin efficiëntie, politieke correctheid en tactiek voorop staan, is Neymar een anomalie. Eentje die sommigen liefst wegsnijden, maar die de meesten koesteren. Met zijn treiterende dribbels, vernederende versnellingen en verleidelijke bewegingen staat de Braziliaanse aanvaller voor bandeloze poëzie in een wereld van gedienstige ambtenaren.
...

In een voetbaltijdperk waarin efficiëntie, politieke correctheid en tactiek voorop staan, is Neymar een anomalie. Eentje die sommigen liefst wegsnijden, maar die de meesten koesteren. Met zijn treiterende dribbels, vernederende versnellingen en verleidelijke bewegingen staat de Braziliaanse aanvaller voor bandeloze poëzie in een wereld van gedienstige ambtenaren. Wat Neymar zo uitzonderlijk maakt, is dat hij daar statistieken en prijzen aan weet te koppelen. De Braziliaanse titel, beker en Copa Libertadores met Santos FC. Vervolgens Champions League, tweemaal La Liga, driemaal de Spaanse beker en één keer Intercontinentale beker met FC Barcelona. Olympisch kampioen en Confederations Cup met Brazilië. Er werd veel gezegd en geschreven over de astronomische transfersom van 222 miljoen euro, maar eigenlijk deden de Qatarese eigenaars van PSG een weldoordachte investering. Niet alleen bewijst Neymar met zijn goals en assists een directe sportieve meerwaarde te zijn - hij zit tot voor dit weekend aan 27 goals en 16 assists in 26 wedstrijden, zijn beste stats ooit - ook commercieel is de Braziliaanse international een absolute voltreffer. PSG is sinds 2011 het vehikel waarmee Qatar zijn imago en toeristische aantrekkelijkheid wil boosten. Een foto van Neymar in de oliestaat of met reclame voor Qatar op zijn borst is meer waard dan honderd commercials op tv. Met zijn Instagram, Facebook en Twitteraccounts bereikt Neymar zowat 170 miljoen mensen in alle uithoeken van de wereld. Inzake sociale media meer dan het dubbele bereik van heel de Ligue 1 samen. Een internationaal studiebureau in Neuchâtel berekende onlangs dat Neymar in totaal 213 miljoen euro waard is, ongeveer de som dus die PSG voor hem betaalde. Daarbij wordt rekening gehouden met zijn commerciële potentie, mondiale populariteit, sportief rendement en doorverkoopwaarde. De Braziliaan wordt in die lijst gevolgd door Lionel Messi (202 miljoen euro), Harry Kane (195 miljoen euro) en Kylian Mbappé (192 miljoen euro). PSG, dat de 222 miljoen euro in vijf schijven van 44 miljoen per jaar uitbetaalt aan Barcelona, deed financieel gezien alleszins een prima zaak met Neymar. Hoewel de rest van de Ligue 1 met afgunst kijkt naar de oliedollars die uit de Parijse grond lijken te spuiten en PSG allerminst een sympathiek imago torst, zijn de Franse eersteklassers toch maar wat blij met de komst van Neymar. De Ligue 1 is plots hip and happening. Het gemiddeld aantal toeschouwers per wedstrijd steeg in deze eerste zes maanden van het kampioenschap met 8 procent. Betaalzender Canal+ zag zijn kijkcijfers zelfs met 40 procent toenemen. De topper tussen Lyon en PSG begin januari haalde een piek van 2,6 miljoen kijkers, een nieuw record in de Ligue 1. Iedereen blij dus? Niet echt. Want tegenover al die positieve media-aandacht staan ook de nodige polemieken. Het begon al vroeg in augustus. Toen uitlekte welke privileges Neymar geniet bij PSG. Er is zijn loon van 3 miljoen euro bruto per maand, wat het dubbele is van andere vedetten als Edinson Cavani, Marco Verratti en Kylian Mbappé, maar zulke disproporties binnen een kern komen wel vaker voor. Wat vooral tegen de borst stuit zijn voordelen die niet financieel van aard zijn. Zo mag Neymar zich als enige in vrijetijdskleding aandienen op een wedstrijddag, terwijl alle anderen een clubkostuum moeten dragen. Hij mag geregeld eens een wedstrijd skippen. Zoals weinig tot de verbeelding sprekende uitwedstrijden tegen Angers en Strasbourg, of onlangs de bekerwedstrijd tegen Sochaux. Het privilege dat echter al het meeste stof deed opwaaien, is zijn alleenrecht op het nemen van penalty's en vrije trappen. Al dan niet contractueel vastgelegd, zoals sommige media opperen. Een eerste hetze ontstond in september na de topper tegen Lyon, toen Neymar en Cavani openlijk ruzieden over de bal. Uiteindelijk miste Cavani de penalty. Achteraf kwam het tot een stevige ruzie in de kleedkamer, kopte L'Equipe. Nog twee keer escaleerde zo'n situatie: in november tegen Troyes en laatst in januari tegen Dijon. Bij een 7-0-stand claimde Neymar een strafschop die door Cavani was afgedwongen. De Uruguayaanse spits kon zijn 157e goal aanteken voor PSG, waarmee hij Zlatan Ibrahimovic zou onttronen als clubtopschutter aller tijden. Neymar trapte de elfmeter feilloos binnen, maar kreeg vervolgens een fluitconcert van het Parc des Princes over zich heen. Cavani is immers een publiekslieveling vanwege zijn energieke speelstijl en loyaliteit aan de club. Neymar toonde zich not amused en verliet meteen na die monsterzege het stadion. Onze landgenoot Thomas Meunier nam het achteraf op voor zijn verguisde ploegmaat. 'Het is een beetje ondankbaar om hem uit te fluiten nadat hij net vier goals heeft gemaakt', aldus de Rode Duivel. Tegenover Sport/Voetbalmagazine vertelde Meunier het volgende over zijn wereldbefaamde ploeggenoot: 'Ik vind het een eer om met een van de beste voetballers ter wereld in de ploeg te spelen, maar eigenlijk wordt er intern geen groot spel van gemaakt. Je merkt de fascinatie van de buitenwereld wel voor hem, maar binnen de ploeg toont Neymar zich een simpele, sympathieke kerel. Eigenlijk vergeet je makkelijk dat het om Neymar gaat... tot hij een bal aan de voet heeft. Dan wordt hij plots exceptioneel.' Dat er clans bestaan binnen de kern wordt niet ontkend. Ook trainer Unai Emery gaf dat al toe: 'Dat jongens die dezelfde taal spreken, samenklitten, is normaal.' Met sfeermaker Dani Alves, aanvoerder Thiago Silva en Marquinhos heeft Neymar belangrijke medestanders in de kleedkamer. Neymar zou op training niet te hard aangepakt mogen worden, maar dat weerhoudt hem allerminst om af en toe trucjes uit te halen waarmee hij diezelfde ploegmaats te kijk zet. Liefst nog met een camera in de buurt zodat het filmpje later op YouTube viraal kan gaan. Collegiaal kan je dat niet noemen. Ook tijdens de wedstrijden zorgt de soms arrogante houding van de Braziliaanse dribbelaar voor frustratie. Neymar doet niets liever dan af en toe het spel vertragen om dan vanuit stilstand een dribbel uit zijn Nikesloffen te schudden. Een beetje uitdagen. Dat deed hij in de Primera División ook wel, maar in de Franse competitie, gekenmerkt door fysiek spel en tactische organisatie, vallen zulke tierlantijntjes minder in de smaak. Neymar beklaagde zich al over de vele schoppen die hij van de Franse verdedigers te verwerken krijgt. Door af en toe verbaal in de clinch te gaan of zich te revancheren op tegenstanders maakt hij zich allerminst populair. Enkele weken geleden kwam hij in het oog van de storm door een weinig sportief gebaar in de ligabekermatch tegen Rennes. Hij reikte zijn opponent Hamani Traoré de hand om hem recht te helpen... en trok die vervolgens weg. Een geintje, legde Neymar uit in de mixed zone, iets wat hij zo vaak op training doet met zijn ploegmaats. Waarna hij toevoegde: 'Tegenwoordig mag je niets meer doen, want men maakt van alles een polemiek, zelfs van een grapje. Daardoor wordt voetbal soms een saaie bedoening.' Dat soort polemieken voeden de geruchten dat hij er eigenlijk van droomt voor Real Madrid te spelen. ( zie kader) Zelf doet Neymar ook weinig moeite om die geruchten te weerleggen, het enige wat hij zegt is dat hij gelukkig is in Parijs en dat hij geschiedenis wil schrijven met PSG. Zijn recente pleidooi bij de Qatarese PSG-eigenaars om Casemiro bij Real Madrid weg te plukken, kan daarentegen gezien worden als een signaal dat Neymar ook volgend seizoen nog in de lichtstad actief zal zijn. Die roep om een bijkomende middenvelder komt er ook niet zo maar, het is hét pijnpunt van dit PSG: er ontbreekt een breker op het middenveld. Noch MarcoVerratti, noch Adrien Rabiot is dat. Vooral tegen sterkere tegenstanders blijkt die zwakke plek. Zoals tegen Bayern München in de poulefase van de CL. Een match die PSG met 3-1 verloor en waar ook Neymar volledig de mist in ging. Probleem is dat PSG gemonitord wordt door een controleorgaan van de Financial Fair Play. Door de grote uitgaven moet het tegen 30 juni dit jaar nog 75 miljoen aan inkomsten zien te genereren. Daarom werd tijdens deze wintermercato met de Franse international Lassana Diarra (32), die contractvrij mocht vertrekken bij Al-Jazeera, alvast iemand gehaald die de lacune op het middenveld tijdelijk kan opvullen. Verder worden de Argentijnen Javier Pastore en Angél Di María in de etalage gezet. Een extraatje dat zou kunnen helpen, is doorstoten in de Champions League tegen Real Madrid. De privileges en wensen van Neymar vallen alleen te verdedigen als daar rendement tegenover staat. En rendement in de ogen van het PSG-publiek en de Qatarese eigenaars betekent maar één ding: de Champions League winnen.