Voor de dertiende keer zijn ze erbij, de Belgen op het WK. Voor de eerste keer met torenhoge ambities, naar het beeld van één van de assistenten in de groep, Thierry Henry. Ex-Monaco, Arsenal, Juventus en Barcelona. Wereldkampioen in '98, Europees kampioen in 2000. Brengt hij de Rode Duivels succes?

Het eerste duel hebben we verloren. Ons verblijf hier in Sotchi in een Apart Hotel vlakbij het stadion wordt gedomineerd door supporters van Panama. In grote getale aanwezig, niet te luid zingend, maar wel enthousiast. Voor hun land is dit een primeur, en het weer doet ze denken aan thuis. Op dat vlak staat het 1-0. Maar: het geluk staat aan onze zijde.

Gisteren verloor onze collega van Foot Magazine zijn telefoon. Uit de modieuze short gegleden op de achterbank van een taxi van wie we verder geen gegevens hadden. Verloren zaak, denk je dan. Maar neen hoor, een paar uur later had hij zijn mobiel terug. Een Russische toerist - het loopt er hier vol van - had de telefoon op diezelfde achterbank gevonden en onze oproep beantwoord. We mochten hem in zijn hotel komen halen.

Panama-België 1-1.

Genoeg onzin, straks gaat het om echt. Straks moeten de Duivels tonen dat hun positieve communicatie over de aanpak van de trainingen en de voorbereiding, hun lof over de eenheid van denken, het professionalisme waarmee ze naar hier werden begeleid, ook allemaal klopt met de realiteit. Alleen wat nu volgt, is de maatstaf waarop we kunnen oordelen. Deze drie groepswedstrijden, en wat daarna volgt, zullen tegenover de buitenwereld het beeld bepalen van een generatie die ons land zoveel vreugde bracht en weer met haar nationale ploeg verzoende.

In principe is deze gouden generatie nu al geslaagd in het grootste deel van haar taak: België weer met voetbal verzoenen.

Want ervaring is soms een voordeel: vier decennia een nationale ploeg volgen, eerst als supporter, dan als waarnemer, is rekening houden met ups en downs, en golven van succes en tegenspoed. Dat is de euforie van de zege tegen Argentinië in Spanje, of de teleurstelling van de nederlaag tegen het gastland op speeldag één in Mexico. Euforie en ontgoocheling lagen op de voorbije WK's dicht bij mekaar, en het gevoel na speeldag 1 was lang niet hetzelfde bij de uitschakeling. Denk daar aan, straks rond 19 uur, als het voorbij is.

De val van ons voetbal in het eerste decennium van 2000 was zo diep, dat de jongens van Peking (en de generaties daarachter, want Hazard, De Bruyne of Courtois maakten China niet mee) misschien wel wat snel naar boven werden getild. Te snel voor Brazilië alleszins. Pas nu is alles aanwezig: ervaring, talent, jeugd, eenheid van denken, groepsgeest, en professionele omkadering.

Alle respect voor Vital Borkelmans, maar vier jaar geleden moest hij Marc Wilmots bijstaan om tactisch bij te sturen. Nu is dat Thierry Henry, een man met toch wat meer vecu. Dat is geen garantie, dat weten we, Henry 'ontdekte' de voorbije twee jaar het trainerschap, maar als we onze Franse collega mogen geloven: voor journalisten kan hij een moeilijk benaderbaar man zijn (in twee jaar gaf Henry nog geen enkel interview aan een geschreven medium, wel aan tv), maar over voetbal praten kan hij wel.

Hij had om het land te plezieren Nainggolan kunnen meenemen, die zou zich wel schikken. Hij had, om Hazard te plezieren, Benteke kunnen meenemen. Martínez deed het niet. Ze pasten niet in zijn visie.

In principe is deze gouden generatie nu al geslaagd in het grootste deel van haar taak: België weer met voetbal verzoenen. In geen enkel vorig decennium hadden we zoveel topspelers bij de grootste clubs van de wereld. In geen enkel decennium waren ze daar ook zo bepalend. Dat is de vrucht van hard werk, niet alleen in België, ook in de buurt: we hebben wat te danken aan Rijsel en Ajax. Maar ook aan het werk bij de topclubs, die te veel jaren nalieten om te investeren in jeugd.

Na de zware afgang in eigen land is de kar gekeerd, onder impuls van de KBVB. Centen zijn beginnen te rollen, plannen werden ontvouwd, gemeenschappen werden geïntegreerd. De Congolese, de Noord-Afrikaanse. Racisme is niet uit de Belgische maatschappij verdwenen, wel uit de Belgische voetbalopleiding. Grotendeels toch, want de Lukaku's zullen het hier niet mee eens zijn.

Ze kunnen hier wel de kers op de taart zetten, vooral de Peking-gangers, Kompany, Vermaelen, Vertonghen, Dembele, Fellaini.. Hun laatste kunstje. Die druk hebben ze zichzelf opgelegd, in de wetenschap dat het kan. Hun zelfbewustzijn nog wat geholpen door een bondscoach die wel houdt van veroveren, voor wie een goal meer maken dan de tegenstander het belangrijkste is, die niet terug kruipt in die schulp van het Belgische DNA, kruip achteruit en counter, nochtans een van de wapens van dit team. We hebben een coach die durft en die loyaal is. Kiest voor voetballers met talent, zelfs al zijn ze niet helemaal fit. Geen gokker, allerminst, maar iemand met een visie. Rechtlijning.

Hij had om het land te plezieren Nainggolan kunnen meenemen, die zou zich wel schikken. Hij had, om Hazard te plezieren, Benteke kunnen meenemen, en Jordan om zijn broer ter wille te zijn (en om een linksbenige verdediger extra te hebben). Bob deed het niet. Ze pasten niet in zijn visie.

Toen hij naar België kwam , was zijn rijzende ster in Engeland wat getaand. Inmiddels heeft hij er 20 wedstrijden met de nationale ploeg opzitten. Slechts eentje verloor hij. De eerste. Enig optimisme is gewettigd, al beseft hij zelf wel dit: het is op de komende vier weken dat hij zal worden afgerekend. Niet zijn spelers, al zal het volk wel ontgoocheld zijn. Hij wel. Of zoals hij gisteren zijn: 'Alleen de komende drie wedstrijden zullen leren of we goed voorbereid waren op dit WK.'

Aftrap straks, om 17 uur.

Voor de dertiende keer zijn ze erbij, de Belgen op het WK. Voor de eerste keer met torenhoge ambities, naar het beeld van één van de assistenten in de groep, Thierry Henry. Ex-Monaco, Arsenal, Juventus en Barcelona. Wereldkampioen in '98, Europees kampioen in 2000. Brengt hij de Rode Duivels succes?Het eerste duel hebben we verloren. Ons verblijf hier in Sotchi in een Apart Hotel vlakbij het stadion wordt gedomineerd door supporters van Panama. In grote getale aanwezig, niet te luid zingend, maar wel enthousiast. Voor hun land is dit een primeur, en het weer doet ze denken aan thuis. Op dat vlak staat het 1-0. Maar: het geluk staat aan onze zijde. Gisteren verloor onze collega van Foot Magazine zijn telefoon. Uit de modieuze short gegleden op de achterbank van een taxi van wie we verder geen gegevens hadden. Verloren zaak, denk je dan. Maar neen hoor, een paar uur later had hij zijn mobiel terug. Een Russische toerist - het loopt er hier vol van - had de telefoon op diezelfde achterbank gevonden en onze oproep beantwoord. We mochten hem in zijn hotel komen halen.Panama-België 1-1.Genoeg onzin, straks gaat het om echt. Straks moeten de Duivels tonen dat hun positieve communicatie over de aanpak van de trainingen en de voorbereiding, hun lof over de eenheid van denken, het professionalisme waarmee ze naar hier werden begeleid, ook allemaal klopt met de realiteit. Alleen wat nu volgt, is de maatstaf waarop we kunnen oordelen. Deze drie groepswedstrijden, en wat daarna volgt, zullen tegenover de buitenwereld het beeld bepalen van een generatie die ons land zoveel vreugde bracht en weer met haar nationale ploeg verzoende. Want ervaring is soms een voordeel: vier decennia een nationale ploeg volgen, eerst als supporter, dan als waarnemer, is rekening houden met ups en downs, en golven van succes en tegenspoed. Dat is de euforie van de zege tegen Argentinië in Spanje, of de teleurstelling van de nederlaag tegen het gastland op speeldag één in Mexico. Euforie en ontgoocheling lagen op de voorbije WK's dicht bij mekaar, en het gevoel na speeldag 1 was lang niet hetzelfde bij de uitschakeling. Denk daar aan, straks rond 19 uur, als het voorbij is. De val van ons voetbal in het eerste decennium van 2000 was zo diep, dat de jongens van Peking (en de generaties daarachter, want Hazard, De Bruyne of Courtois maakten China niet mee) misschien wel wat snel naar boven werden getild. Te snel voor Brazilië alleszins. Pas nu is alles aanwezig: ervaring, talent, jeugd, eenheid van denken, groepsgeest, en professionele omkadering. Alle respect voor Vital Borkelmans, maar vier jaar geleden moest hij Marc Wilmots bijstaan om tactisch bij te sturen. Nu is dat Thierry Henry, een man met toch wat meer vecu. Dat is geen garantie, dat weten we, Henry 'ontdekte' de voorbije twee jaar het trainerschap, maar als we onze Franse collega mogen geloven: voor journalisten kan hij een moeilijk benaderbaar man zijn (in twee jaar gaf Henry nog geen enkel interview aan een geschreven medium, wel aan tv), maar over voetbal praten kan hij wel.In principe is deze gouden generatie nu al geslaagd in het grootste deel van haar taak: België weer met voetbal verzoenen. In geen enkel vorig decennium hadden we zoveel topspelers bij de grootste clubs van de wereld. In geen enkel decennium waren ze daar ook zo bepalend. Dat is de vrucht van hard werk, niet alleen in België, ook in de buurt: we hebben wat te danken aan Rijsel en Ajax. Maar ook aan het werk bij de topclubs, die te veel jaren nalieten om te investeren in jeugd. Na de zware afgang in eigen land is de kar gekeerd, onder impuls van de KBVB. Centen zijn beginnen te rollen, plannen werden ontvouwd, gemeenschappen werden geïntegreerd. De Congolese, de Noord-Afrikaanse. Racisme is niet uit de Belgische maatschappij verdwenen, wel uit de Belgische voetbalopleiding. Grotendeels toch, want de Lukaku's zullen het hier niet mee eens zijn.Ze kunnen hier wel de kers op de taart zetten, vooral de Peking-gangers, Kompany, Vermaelen, Vertonghen, Dembele, Fellaini.. Hun laatste kunstje. Die druk hebben ze zichzelf opgelegd, in de wetenschap dat het kan. Hun zelfbewustzijn nog wat geholpen door een bondscoach die wel houdt van veroveren, voor wie een goal meer maken dan de tegenstander het belangrijkste is, die niet terug kruipt in die schulp van het Belgische DNA, kruip achteruit en counter, nochtans een van de wapens van dit team. We hebben een coach die durft en die loyaal is. Kiest voor voetballers met talent, zelfs al zijn ze niet helemaal fit. Geen gokker, allerminst, maar iemand met een visie. Rechtlijning. Hij had om het land te plezieren Nainggolan kunnen meenemen, die zou zich wel schikken. Hij had, om Hazard te plezieren, Benteke kunnen meenemen, en Jordan om zijn broer ter wille te zijn (en om een linksbenige verdediger extra te hebben). Bob deed het niet. Ze pasten niet in zijn visie.Toen hij naar België kwam , was zijn rijzende ster in Engeland wat getaand. Inmiddels heeft hij er 20 wedstrijden met de nationale ploeg opzitten. Slechts eentje verloor hij. De eerste. Enig optimisme is gewettigd, al beseft hij zelf wel dit: het is op de komende vier weken dat hij zal worden afgerekend. Niet zijn spelers, al zal het volk wel ontgoocheld zijn. Hij wel. Of zoals hij gisteren zijn: 'Alleen de komende drie wedstrijden zullen leren of we goed voorbereid waren op dit WK.'Aftrap straks, om 17 uur.