Het was een diep trauma. Het was zo moeilijk om mee om te gaan dat Lionel Messi zelfs overwoog om zijn truitje van Argentinië aan de kant te leggen. Twee keer op rij had Argentinië in de finale van de Copa América verloren van het Chili van Arturo Vidal, na het trappen van penalty's dan nog.

In zijn thuisland verweet men la Pulga dat hij niet in staat was om zich op dezelfde hoogte te hijsen als God. Diego Maradona had immers, bijna op zijn eentje, Argentinië op het dak van de wereld gezet in 1986. Vijfentwintig jaar later, enkele maanden na de dood van D10S, heeft Messi eindelijk de kroon op het werk gezet door de Copa América te winnen die Argentinië voor het laatst had veroverd in 1993.

Voor Messi was het het einde van een debat dat te lang had geduurd. Het had al afgesloten kunnen zijn in 2014, als Gonzalo Higuaín de bal voorbij Manuel Neuer had gekregen op een WK waar Leo de mirakels opgestapeld had om een grijs Argentinië in de finale te krijgen.

Terwijl het grootste deel van de voetbalwereld zijn ogen had gericht het EK met Italië als winnaar, overvleugelde Messi, einde contract bij Barça, het toernooi aan de andere kant van de oceaan.

Vier goals en vijf assists in zeven matchen, een makkelijke zege in de kwartfinale tegen Ecuador, een kwalificatie tegen Colombia in de halve finale na een strafschoppenserie waarbij Messi de eerste penalty omzette, maar de heldenrol naar keeper Emiliano Martínez ging.

In de finale wachtte het Brazilië van zijn vriend Neymar Junior. Angel Di María maakte het enige doelpunt van de wedstrijd, waardoor Leo eindelijk de trofee de hoogte in kon steken die hem verzoende met zijn land. Op dat moment viel er een enorm gewicht van de schouders van de beste speler ter wereld.

De prestatie is de kers op de al goed gevulde taart van de eerste helft van 2021 (met 28 goals en 9 assists in 29 wedstrijden bij Barça), maar was dat een Gouden Bal waard? Dat is uiteindelijk van minder belang. De essentie zit in de ogen van Leo, wanneer hij de trofee de hoogte in steekt, en in de harten van de Argentijnen.

Het was een diep trauma. Het was zo moeilijk om mee om te gaan dat Lionel Messi zelfs overwoog om zijn truitje van Argentinië aan de kant te leggen. Twee keer op rij had Argentinië in de finale van de Copa América verloren van het Chili van Arturo Vidal, na het trappen van penalty's dan nog.In zijn thuisland verweet men la Pulga dat hij niet in staat was om zich op dezelfde hoogte te hijsen als God. Diego Maradona had immers, bijna op zijn eentje, Argentinië op het dak van de wereld gezet in 1986. Vijfentwintig jaar later, enkele maanden na de dood van D10S, heeft Messi eindelijk de kroon op het werk gezet door de Copa América te winnen die Argentinië voor het laatst had veroverd in 1993. Voor Messi was het het einde van een debat dat te lang had geduurd. Het had al afgesloten kunnen zijn in 2014, als Gonzalo Higuaín de bal voorbij Manuel Neuer had gekregen op een WK waar Leo de mirakels opgestapeld had om een grijs Argentinië in de finale te krijgen.Terwijl het grootste deel van de voetbalwereld zijn ogen had gericht het EK met Italië als winnaar, overvleugelde Messi, einde contract bij Barça, het toernooi aan de andere kant van de oceaan. Vier goals en vijf assists in zeven matchen, een makkelijke zege in de kwartfinale tegen Ecuador, een kwalificatie tegen Colombia in de halve finale na een strafschoppenserie waarbij Messi de eerste penalty omzette, maar de heldenrol naar keeper Emiliano Martínez ging. In de finale wachtte het Brazilië van zijn vriend Neymar Junior. Angel Di María maakte het enige doelpunt van de wedstrijd, waardoor Leo eindelijk de trofee de hoogte in kon steken die hem verzoende met zijn land. Op dat moment viel er een enorm gewicht van de schouders van de beste speler ter wereld.De prestatie is de kers op de al goed gevulde taart van de eerste helft van 2021 (met 28 goals en 9 assists in 29 wedstrijden bij Barça), maar was dat een Gouden Bal waard? Dat is uiteindelijk van minder belang. De essentie zit in de ogen van Leo, wanneer hij de trofee de hoogte in steekt, en in de harten van de Argentijnen.