Spelers die op vijf verschillende WK's effectief minuten maakten. Ze zijn slechts met z'n tweeën. Voorlopig toch. Want als Rafael Márquez straks tegen Duitsland, Zuid-Korea en Zweden of zelfs later in het tornooi speelt, voegt hij zich bij z'n landgenoot en ex-doelman Antonio Carbajal en Lothar Matthäus. Met een corrigerende vinger in de lucht zullen velen nu uitschreeuwen: 'En Gianluigi Buffon dan?!' Wel: aanwezig op vijf WK's, maar niet actief. Tijdens z'n eerste deelname in 1998 was Gigi derde doelman bij Italië.

Wilde haren

Enfin, terug naar Márquez. Intussen al een paar maanden de 39 gepasseerd en eigenlijk ook al een seizoen of acht in de herfst van zijn carrière. Z'n wilde haren is hij letterlijk al enkele jaren kwijt, want de figuurlijke interpretatie van die uitdrukking gaat voor de op het veld zo betrouwbare verdediger niet langer op. Waarom dan? Wel, een jaar geleden dook zijn naam op in een grootschalig onderzoek naar een Mexicaanse drugsbaron, waarvoor Márquez geld via voetbalscholen en gezondheidsinstituten zou witgewassen hebben.

Materiële bewijzen zijn er niet, maar grote sponsors van de nationale ploeg - zoals Movistar - wilden liever niet met zulke zaakjes geassocieerd worden. Ook Coca Cola prefereerde om better safe than sorry te zijn. In sponsorrellen had de Mexicaanse voetbalbond geen zin en dus was Márquez één jaar lang geen international. Tot bondscoach Juan Carlos Osorio hem vorige maand plots in de preselectie voor Rusland opnam.

Kapitein op 5 WK's

Eind mei startte Mexico zijn WK-voorbereiding met een oefenpartij tegen Wales. Nog zonder Márquez. De wedstrijd vond plaats in Los Angeles en met al die beschuldigende vingers in zijn richting, mag hij Amerika tot dusver niet binnen. Zijn rentree maakte Márquez daarom pas in de rust tegen Schotland, oefenwedstrijd nummer twee. Ook nog eens als kapitein.

Als Márquez straks ook in Rusland nog maar één luttele seconde aanvoerder is, verbetert hij nóg een record. Tot op heden is hij de enige speler ooit die op vier verschillende WK's de kapiteinsband droeg, maar dat aantal kan dus verhoogd worden naar vijf. Vereiste is dat Andrés Guardado - huidig aanvoerder - zijn band (even) afstaat.

In z'n vier voorgaande wereldkampioenschappen strandde Márquez met Mexico telkens in de achtste finales. In 2002 werd er kansloos verloren van de Verenigde Staten (0-2). Vier jaar later ging het mis tegen Argentinië (2-1), al had Márquez in die wedstrijd wel nog voor de openingstreffer gezorgd. Ook in Zuid-Afrika was Argentinië het eindstation (3-1). Vier jaar geleden leken de Mexicanen verlengingen af te stevenen, totdat Klaas-Jan Huntelaar voor Nederland vanaf de stip de 2-1 binnenjoeg. De overtreding op een al dan niet duikende Arjen Robben werd gemaakt door ... Márquez.

In rijtje van Pelé, Seeler en Klose

Speelminuten of niet, niemand die er tien jaar geleden een cent voor gegeven had dat de nochtans zo blessuregevoelige verdediger tegen zijn 40ste aan nog op een voetbalveld - laat staan een wereldkampioenschap - zou staan. Door veelvoudige fysieke kwalen speelde hij in 7 jaren bij Barcelona gemiddeld 18 competitiewedstrijden per seizoen. Ook bij Club Atlas uit Guadalajara, z'n geboorteclub waar hij de voorbije drie seizoenen actief was, stond hij maar net in de helft van de wedstrijden op het veld.

Het is daarom des te bewonderenswaardig dat Rafael Márquez in tijden waarin de Vincent Kompany's en Thomas Vermaelens van deze wereld bejubeld worden omwille van hun mentale veerkracht en hun uitgebreide verzameling comebacks, erin slaagt om op de grens van z'n 40ste levensjaar te staan waar hij zondagnamiddag staat: in Moskou tegenover regerend wereldkampioen Duitsland.

En wie weet evenaart ie daar nog een ander record: dat van scoren op verschillende WK's. Pelé, Uwe Seeler en Miroslav Klose deden het op vier eindrondes. De teller van Márquez staat momenteel nog op drie.

Spelers die op vijf verschillende WK's effectief minuten maakten. Ze zijn slechts met z'n tweeën. Voorlopig toch. Want als Rafael Márquez straks tegen Duitsland, Zuid-Korea en Zweden of zelfs later in het tornooi speelt, voegt hij zich bij z'n landgenoot en ex-doelman Antonio Carbajal en Lothar Matthäus. Met een corrigerende vinger in de lucht zullen velen nu uitschreeuwen: 'En Gianluigi Buffon dan?!' Wel: aanwezig op vijf WK's, maar niet actief. Tijdens z'n eerste deelname in 1998 was Gigi derde doelman bij Italië. Enfin, terug naar Márquez. Intussen al een paar maanden de 39 gepasseerd en eigenlijk ook al een seizoen of acht in de herfst van zijn carrière. Z'n wilde haren is hij letterlijk al enkele jaren kwijt, want de figuurlijke interpretatie van die uitdrukking gaat voor de op het veld zo betrouwbare verdediger niet langer op. Waarom dan? Wel, een jaar geleden dook zijn naam op in een grootschalig onderzoek naar een Mexicaanse drugsbaron, waarvoor Márquez geld via voetbalscholen en gezondheidsinstituten zou witgewassen hebben. Materiële bewijzen zijn er niet, maar grote sponsors van de nationale ploeg - zoals Movistar - wilden liever niet met zulke zaakjes geassocieerd worden. Ook Coca Cola prefereerde om better safe than sorry te zijn. In sponsorrellen had de Mexicaanse voetbalbond geen zin en dus was Márquez één jaar lang geen international. Tot bondscoach Juan Carlos Osorio hem vorige maand plots in de preselectie voor Rusland opnam.Kapitein op 5 WK'sEind mei startte Mexico zijn WK-voorbereiding met een oefenpartij tegen Wales. Nog zonder Márquez. De wedstrijd vond plaats in Los Angeles en met al die beschuldigende vingers in zijn richting, mag hij Amerika tot dusver niet binnen. Zijn rentree maakte Márquez daarom pas in de rust tegen Schotland, oefenwedstrijd nummer twee. Ook nog eens als kapitein.Als Márquez straks ook in Rusland nog maar één luttele seconde aanvoerder is, verbetert hij nóg een record. Tot op heden is hij de enige speler ooit die op vier verschillende WK's de kapiteinsband droeg, maar dat aantal kan dus verhoogd worden naar vijf. Vereiste is dat Andrés Guardado - huidig aanvoerder - zijn band (even) afstaat. In z'n vier voorgaande wereldkampioenschappen strandde Márquez met Mexico telkens in de achtste finales. In 2002 werd er kansloos verloren van de Verenigde Staten (0-2). Vier jaar later ging het mis tegen Argentinië (2-1), al had Márquez in die wedstrijd wel nog voor de openingstreffer gezorgd. Ook in Zuid-Afrika was Argentinië het eindstation (3-1). Vier jaar geleden leken de Mexicanen verlengingen af te stevenen, totdat Klaas-Jan Huntelaar voor Nederland vanaf de stip de 2-1 binnenjoeg. De overtreding op een al dan niet duikende Arjen Robben werd gemaakt door ... Márquez. Speelminuten of niet, niemand die er tien jaar geleden een cent voor gegeven had dat de nochtans zo blessuregevoelige verdediger tegen zijn 40ste aan nog op een voetbalveld - laat staan een wereldkampioenschap - zou staan. Door veelvoudige fysieke kwalen speelde hij in 7 jaren bij Barcelona gemiddeld 18 competitiewedstrijden per seizoen. Ook bij Club Atlas uit Guadalajara, z'n geboorteclub waar hij de voorbije drie seizoenen actief was, stond hij maar net in de helft van de wedstrijden op het veld. Het is daarom des te bewonderenswaardig dat Rafael Márquez in tijden waarin de Vincent Kompany's en Thomas Vermaelens van deze wereld bejubeld worden omwille van hun mentale veerkracht en hun uitgebreide verzameling comebacks, erin slaagt om op de grens van z'n 40ste levensjaar te staan waar hij zondagnamiddag staat: in Moskou tegenover regerend wereldkampioen Duitsland.En wie weet evenaart ie daar nog een ander record: dat van scoren op verschillende WK's. Pelé, Uwe Seeler en Miroslav Klose deden het op vier eindrondes. De teller van Márquez staat momenteel nog op drie.