Mémé Tchité (31), in 2007 Profvoetballer van het Jaar en tot op heden de enige speler ooit die voor zowel Standard, Anderlecht als Club Brugge speelde, heeft duidelijk enkele rekeningen te vereffenen. Met de FIFA, die hij ervan beschuldigt zijn carrière te hebben doodgemaakt, maar ook met Club Brugge.

Sport/Voetbalmagazine zocht hem op in het Roemeense Ploiesti, waar hij speelt de eersteklasser Petrolul - getraind door Mircea Rednic.

De spits steekt meteen van wal: "Ik moet het over Brugge hebben, daar kunnen we niet omheen. Mijn problemen zijn het gevolg van wat men me daar heeft aangedaan. De mensen kennen de waarheid niet. Het is rap gezegd dat ik mijn plaats bij Club verloor om sportieve redenen, dat ik niet goed genoeg meer was voor de Belgische top. Het doet me pijn dat de mensen dat beeld van mij onthouden."

Hij vertelt ons over zijn compleet mislukte huwelijk met Club: "Ik tekende in 2012 met een specifieke reden: het bestuur beloofde me om mijn dossier in verband met de nationale ploeg op te helderen en de FIFA te overtuigen me voor de Rode Duivels te laten spelen. Michel D'Hooghe regelt dat wel, zeiden ze. Zonder de Duivels had ik België op dat moment verlaten. Door voor Brugge te tekenen dacht ik dat het makkelijker zou worden en zij speelden daarop in om me te overtuigen. Maar ik had snel door dat het zo niet zou lopen. Het bestuur vroeg me dat ik mijn klacht tegen de FIFA zou intrekken - wat ik gedaan heb - en dan begonnen ze me te vertellen dat de zaak nogal ingewikkeld was...

Na een halfjaar staken ze me een mes in de rug. Alfred Raoul, mijn makelaar, belde me op: 'Wat is dat allemaal met China? Ik hoor dat je daar wilt tekenen?' Ik wist zelf van niks. Wat later telefoon van een Chinese club: 'Alles is geregeld met Club Brugge, u hoeft alleen nog maar te tekenen.' Brugge had alles achter mijn rug bedisseld. Georges Leekens was ontslagen, mijn dossier rond de nationale ploeg zat vast, ze konden me niet meer gebruiken."

Hypocrieten en onnozelaars

Het is het begin van een zwarte periode. "Juan Carlos Garrido liet me minder en minder vaak spelen. Hij zei dat ik niet honderd procent fit was. Een leugen. Hij praatte gewoon het bestuur na. Dat wilde me op een zijspoor zetten, me wegpesten, me door het lint doen gaan... alles opdat ik maar zou vertrekken. Ik zei tegen Garrido: 'Stop met die cinema, jij beslist hier niks.' Dat gaf hij later ook toe.

Vanaf dat moment was het over voor mij. Ik zat niet langer met mijn gedachten in Brugge. Wat ze me gelapt hebben met die transfer naar China, dat is beneden alle peil. Dat is onprofessioneel, een totaal gebrek aan respect. Het seizoen erna zat ik nog altijd in Brugge omdat er in de zomer geen enkel bod was binnengekomen dat Club en mijzelf beviel. Ik heb toen gedaan wat me opgedragen werd: trainen met de B-kern. Geen probleem. Als ik iemand van de staf tegenkwam, zei ik zelfs geen goeiedag meer. Mijn Brugse verhaal was over en uit. Ik wou geen woord meer wisselen met die hypocrieten."

Zelfs de komst van Michel Preud'homme, die Tchité ooit zijn eerste profcontract had aangeboden bij Standard en hem nadien naar Saudi-Arabië had willen halen, veranderde niks. "Hij wou me terug bij de A-kern. Ik verbond daar twee voorwaarden aan. Ten eerste wilde ik een persoonlijk gesprek met Bart Verhaeghe en Vincent Mannaert. Ik wilde hen in de ogen kijken, hen horen, zien, ruiken..."

"Ten tweede wilde ik dat mijn contract aan het einde van het seizoen verbroken werd. Ik had dan nog een jaar contract en liet dus veel geld liggen, maar dat kon me niet schelen, het was de prijs die ik moest betalen voor mijn vrijheid. Ze aanvaardden dat. Uiteindelijk heb ik nog amper gespeeld. Begrijpelijk ook, want ik kon me niet meer concentreren op Club."

Mémé Tchité (31), in 2007 Profvoetballer van het Jaar en tot op heden de enige speler ooit die voor zowel Standard, Anderlecht als Club Brugge speelde, heeft duidelijk enkele rekeningen te vereffenen. Met de FIFA, die hij ervan beschuldigt zijn carrière te hebben doodgemaakt, maar ook met Club Brugge.Sport/Voetbalmagazine zocht hem op in het Roemeense Ploiesti, waar hij speelt de eersteklasser Petrolul - getraind door Mircea Rednic. De spits steekt meteen van wal: "Ik moet het over Brugge hebben, daar kunnen we niet omheen. Mijn problemen zijn het gevolg van wat men me daar heeft aangedaan. De mensen kennen de waarheid niet. Het is rap gezegd dat ik mijn plaats bij Club verloor om sportieve redenen, dat ik niet goed genoeg meer was voor de Belgische top. Het doet me pijn dat de mensen dat beeld van mij onthouden."Hij vertelt ons over zijn compleet mislukte huwelijk met Club: "Ik tekende in 2012 met een specifieke reden: het bestuur beloofde me om mijn dossier in verband met de nationale ploeg op te helderen en de FIFA te overtuigen me voor de Rode Duivels te laten spelen. Michel D'Hooghe regelt dat wel, zeiden ze. Zonder de Duivels had ik België op dat moment verlaten. Door voor Brugge te tekenen dacht ik dat het makkelijker zou worden en zij speelden daarop in om me te overtuigen. Maar ik had snel door dat het zo niet zou lopen. Het bestuur vroeg me dat ik mijn klacht tegen de FIFA zou intrekken - wat ik gedaan heb - en dan begonnen ze me te vertellen dat de zaak nogal ingewikkeld was... Na een halfjaar staken ze me een mes in de rug. Alfred Raoul, mijn makelaar, belde me op: 'Wat is dat allemaal met China? Ik hoor dat je daar wilt tekenen?' Ik wist zelf van niks. Wat later telefoon van een Chinese club: 'Alles is geregeld met Club Brugge, u hoeft alleen nog maar te tekenen.' Brugge had alles achter mijn rug bedisseld. Georges Leekens was ontslagen, mijn dossier rond de nationale ploeg zat vast, ze konden me niet meer gebruiken."Het is het begin van een zwarte periode. "Juan Carlos Garrido liet me minder en minder vaak spelen. Hij zei dat ik niet honderd procent fit was. Een leugen. Hij praatte gewoon het bestuur na. Dat wilde me op een zijspoor zetten, me wegpesten, me door het lint doen gaan... alles opdat ik maar zou vertrekken. Ik zei tegen Garrido: 'Stop met die cinema, jij beslist hier niks.' Dat gaf hij later ook toe. Vanaf dat moment was het over voor mij. Ik zat niet langer met mijn gedachten in Brugge. Wat ze me gelapt hebben met die transfer naar China, dat is beneden alle peil. Dat is onprofessioneel, een totaal gebrek aan respect. Het seizoen erna zat ik nog altijd in Brugge omdat er in de zomer geen enkel bod was binnengekomen dat Club en mijzelf beviel. Ik heb toen gedaan wat me opgedragen werd: trainen met de B-kern. Geen probleem. Als ik iemand van de staf tegenkwam, zei ik zelfs geen goeiedag meer. Mijn Brugse verhaal was over en uit. Ik wou geen woord meer wisselen met die hypocrieten."Zelfs de komst van Michel Preud'homme, die Tchité ooit zijn eerste profcontract had aangeboden bij Standard en hem nadien naar Saudi-Arabië had willen halen, veranderde niks. "Hij wou me terug bij de A-kern. Ik verbond daar twee voorwaarden aan. Ten eerste wilde ik een persoonlijk gesprek met Bart Verhaeghe en Vincent Mannaert. Ik wilde hen in de ogen kijken, hen horen, zien, ruiken..." "Ten tweede wilde ik dat mijn contract aan het einde van het seizoen verbroken werd. Ik had dan nog een jaar contract en liet dus veel geld liggen, maar dat kon me niet schelen, het was de prijs die ik moest betalen voor mijn vrijheid. Ze aanvaardden dat. Uiteindelijk heb ik nog amper gespeeld. Begrijpelijk ook, want ik kon me niet meer concentreren op Club."