Frank Vercauteren vertelt aan Sport/Voetbalmagazine over zijn motieven om in Samara aan de slag te gaan: 'Ik zag een club met mogelijkheden en ambitie. Na Sint-Petersburg is Samara de meest voetbalgekke stad van Rusland. Ik speel liever in tweede klasse met een club die iets kan bereiken dan voor de twaalfde plaats in eerste klasse, zoals vorig seizoen met KV Mechelen. Dat interesseert mij eigenlijk niet. De ambitie van in het begin hier was: we móéten promoveren. Ze zouden daar alles aan doen en mij er ook de middelen voor geven. Het perspectief om na dat ene jaar in de Premjer-Liga te kunnen spelen sprak mij enorm aan.'

De uitdaging was simpel: 'In een land met zoveel potentieel iets neerzetten. Heel veel trainers zouden nu in mijn plaats willen zijn. Er komen nu eenmaal niet veel buitenlanders binnen in Rusland. Ik ben dus bevoorrecht.'

Eetgewoonten

'Ik ben heel blij met de keuze die ik heb gemaakt' , blikt Vercauteren terug op een bewogen jaar. 'Ik heb hier kunnen werken zoals ik wilde. Iets wat ik misschien niet echt had verwacht. We hebben hier zaken geïntroduceerd die helemaal nieuw waren. Dat heeft veel overtuigingskracht van ons gevraagd. We maakten komaf met het junkfood van de luchthavens en zorgden ervoor dat de spelers vooraf gezond aten op de basa.'

'Het was ook geen groep. We hebben ze moeten leren om samen aan tafel te zitten en voerden het verplichte ontbijt in. Anders kwamen ze toch maar tien minuten voor de training in hun slaapkledij naar beneden en staken snel iets in hun mond. Gelukkig luisteren ze goed: de trainer is hier nog de baas. Als je iets vraagt, doen ze het.'

Vooroordelen

Cruciaal in het succes waren de twee oefenkampen in Abu Dhabi in januari en februari. 'Wij hebben daar heel zwaar op aangedrongen. Moeten pushen tot op het hoogste niveau. De roebel stond slecht en hun vrees was dat de mensen zouden denken dat we op vakantie gingen. We hebben ze uit hun comfortzones gehaald en de resultaten zijn gevolgd. We kunnen dat nu gebruiken, maar het blijft moeilijk. Dit is een conservatief land en dat had ik niet verwacht.'

'Ik heb geleerd dat je meningen over een land verkeerd kunnen zijn. Maar omgekeerd heb ik ook een aantal vooroordelen over Rusland en de Russen moeten bijstellen. Zo heb ik in deze club veel meer warmte gevoeld dan in Portugal bij Sporting. Hoe raar dat ook klinkt.'

Lees de hele reportage over Samara, Frank Vercauteren, Jos Daerden en Bart Caubergh deze week in Sport/Voetbalmagazine (vanaf 3 juni in de winkels).

Frank Vercauteren vertelt aan Sport/Voetbalmagazine over zijn motieven om in Samara aan de slag te gaan: 'Ik zag een club met mogelijkheden en ambitie. Na Sint-Petersburg is Samara de meest voetbalgekke stad van Rusland. Ik speel liever in tweede klasse met een club die iets kan bereiken dan voor de twaalfde plaats in eerste klasse, zoals vorig seizoen met KV Mechelen. Dat interesseert mij eigenlijk niet. De ambitie van in het begin hier was: we móéten promoveren. Ze zouden daar alles aan doen en mij er ook de middelen voor geven. Het perspectief om na dat ene jaar in de Premjer-Liga te kunnen spelen sprak mij enorm aan.'De uitdaging was simpel: 'In een land met zoveel potentieel iets neerzetten. Heel veel trainers zouden nu in mijn plaats willen zijn. Er komen nu eenmaal niet veel buitenlanders binnen in Rusland. Ik ben dus bevoorrecht.''Ik ben heel blij met de keuze die ik heb gemaakt' , blikt Vercauteren terug op een bewogen jaar. 'Ik heb hier kunnen werken zoals ik wilde. Iets wat ik misschien niet echt had verwacht. We hebben hier zaken geïntroduceerd die helemaal nieuw waren. Dat heeft veel overtuigingskracht van ons gevraagd. We maakten komaf met het junkfood van de luchthavens en zorgden ervoor dat de spelers vooraf gezond aten op de basa.''Het was ook geen groep. We hebben ze moeten leren om samen aan tafel te zitten en voerden het verplichte ontbijt in. Anders kwamen ze toch maar tien minuten voor de training in hun slaapkledij naar beneden en staken snel iets in hun mond. Gelukkig luisteren ze goed: de trainer is hier nog de baas. Als je iets vraagt, doen ze het.'Cruciaal in het succes waren de twee oefenkampen in Abu Dhabi in januari en februari. 'Wij hebben daar heel zwaar op aangedrongen. Moeten pushen tot op het hoogste niveau. De roebel stond slecht en hun vrees was dat de mensen zouden denken dat we op vakantie gingen. We hebben ze uit hun comfortzones gehaald en de resultaten zijn gevolgd. We kunnen dat nu gebruiken, maar het blijft moeilijk. Dit is een conservatief land en dat had ik niet verwacht.''Ik heb geleerd dat je meningen over een land verkeerd kunnen zijn. Maar omgekeerd heb ik ook een aantal vooroordelen over Rusland en de Russen moeten bijstellen. Zo heb ik in deze club veel meer warmte gevoeld dan in Portugal bij Sporting. Hoe raar dat ook klinkt.'