Het Poolse Warschau, het Zwitserse Bazel, het Zweedse Solna en het Franse Lyon. Dat waren de afgelopen jaren de plaatsen waar de finale van de Europa League doorging. De UEFA roteert graag en dat is een goed principe, schrijft journalist Paul Doyle van The Guardian. Maar dat de keuze voor de editie van dit seizoen op Bakoe in Azerbeidzjan viel, daar plaatst hij toch vraagtekens bij.

De aankondiging dat de EL-finale in de hoofdstad van Azerbeidzjan zou plaatsvinden, gebeurde in september 2017. Een wat vervelende timing, want ze kwam net na het uitbreken van het witwasschandaal Laundromat, waarbij via illegale geldstromen politieke invloed over heel Europa werd afgekocht om de internationale reputatie van Azerbeidzjan op te vijzelen. Ook enkele leden van de Raad van Europa bleken geld ontvangen te hebben.

President Ilham Aliyev, al aan de macht sinds 2003, bleef buiten schot. Sterker nog: in 2018 won hij de verkiezingen met 86 procent van de stemmen. Ondertussen neemt hij wel een loopje met de persvrijheid: kritische journalisten worden in de gevangenis gegooid, afgeperst of bedreigd.

Maar, zo vraagt Doyle zich af, moet de UEFA rekening houden met de politieke situatie in een land? Misschien niet, maar in een land als Azerbeidzjan kan dat niet anders. Want wat blijkt? Bij Arsenal voetbalt ene Henrich Mchitarjan, een international uit Armenië. De diplomatieke betrekkingen tussen Armenië en Azerbeidzjan zijn opgeschort sinds het conflict in de jaren 90 rond Nagorno-Karabakh, een regio op de grens tussen de twee landen waar de spanningen tussen Armenen en Azeri's hoog oplopen. Hoewel Azerbeidzjan zijn veiligheid garandeert, wil Mchitarjan zelf liever geen risico's nemen en mist hij dus de belangrijkste match van het jaar.

Bij lotingen voor Europese wedstrijden houdt de UEFA de twee landen overigens bewust uit elkaar, maar aan deze mogelijkheid had het voetbalorgaan blijkbaar niet gedacht. Doyle vraagt zich af wat er gaat gebeuren als Armenië zich straks plaatst voor het EK 2020. Er worden immers vier wedstrijden van het toernooi in Bakoe gespeeld.

Een laatste bemerking is deze: hoewel het Olympisch Stadion in Bakoe 68.000 plaatsen telt, heeft de UEFA maar 13.000 tickets toegewezen aan de twee finalisten. Reden: de luchthaven van Bakoe kan maximaal 15.000 reizigers op één dag verwerken.

Kortom, Bakoe is geen al te beste keuze.

Het Poolse Warschau, het Zwitserse Bazel, het Zweedse Solna en het Franse Lyon. Dat waren de afgelopen jaren de plaatsen waar de finale van de Europa League doorging. De UEFA roteert graag en dat is een goed principe, schrijft journalist Paul Doyle van The Guardian. Maar dat de keuze voor de editie van dit seizoen op Bakoe in Azerbeidzjan viel, daar plaatst hij toch vraagtekens bij. De aankondiging dat de EL-finale in de hoofdstad van Azerbeidzjan zou plaatsvinden, gebeurde in september 2017. Een wat vervelende timing, want ze kwam net na het uitbreken van het witwasschandaal Laundromat, waarbij via illegale geldstromen politieke invloed over heel Europa werd afgekocht om de internationale reputatie van Azerbeidzjan op te vijzelen. Ook enkele leden van de Raad van Europa bleken geld ontvangen te hebben. President Ilham Aliyev, al aan de macht sinds 2003, bleef buiten schot. Sterker nog: in 2018 won hij de verkiezingen met 86 procent van de stemmen. Ondertussen neemt hij wel een loopje met de persvrijheid: kritische journalisten worden in de gevangenis gegooid, afgeperst of bedreigd. Maar, zo vraagt Doyle zich af, moet de UEFA rekening houden met de politieke situatie in een land? Misschien niet, maar in een land als Azerbeidzjan kan dat niet anders. Want wat blijkt? Bij Arsenal voetbalt ene Henrich Mchitarjan, een international uit Armenië. De diplomatieke betrekkingen tussen Armenië en Azerbeidzjan zijn opgeschort sinds het conflict in de jaren 90 rond Nagorno-Karabakh, een regio op de grens tussen de twee landen waar de spanningen tussen Armenen en Azeri's hoog oplopen. Hoewel Azerbeidzjan zijn veiligheid garandeert, wil Mchitarjan zelf liever geen risico's nemen en mist hij dus de belangrijkste match van het jaar. Bij lotingen voor Europese wedstrijden houdt de UEFA de twee landen overigens bewust uit elkaar, maar aan deze mogelijkheid had het voetbalorgaan blijkbaar niet gedacht. Doyle vraagt zich af wat er gaat gebeuren als Armenië zich straks plaatst voor het EK 2020. Er worden immers vier wedstrijden van het toernooi in Bakoe gespeeld. Een laatste bemerking is deze: hoewel het Olympisch Stadion in Bakoe 68.000 plaatsen telt, heeft de UEFA maar 13.000 tickets toegewezen aan de twee finalisten. Reden: de luchthaven van Bakoe kan maximaal 15.000 reizigers op één dag verwerken. Kortom, Bakoe is geen al te beste keuze.