7-0 tegen Norwich, 0-3 op Newcastle en vooral: 0-3 op Leicester City. Toen Romelu Lukaku eerder dit seizoen uitviel met een enkelblessure, viel op hoe vlot Chelsea scoorde. Plots leken de Blues, zónder onze landgenoot, op toerental te komen.

Maar een en ander moet in de context geplaatst worden. Norwich en Newcastle bengelen niet voor niets onderin de Premier League. Bovendien kwamen de doelpunten van infiltrerende spelers, zoals Mason Mount, Callum Hudson-Odoi en Reece James, of van strafschopnemer bij uitstek Jorginho.

Kai Havertz, die Lukaku verving, vond alleen tegen Burnley (1-1) de weg naar de netten. De ranke Duitser, vorig seizoen nog de held van de Champions Leaguefinale tegen Manchester City, is uiteraard niet hetzelfde type als Romelu Lukaku.

Het is eigenlijk eenvoudig: in de fysieke Premier League, waar ploegen vaak met vijf achterin spelen, heb je er baat bij als je voorin iemand met de nodige présence kan neerzetten. Een tank, werd dat vroeger weleens oneerbiedig genoemd.

Lukaku heeft die fysieke aanwezigheid en bovendien scoort hij op alle mogelijke manieren. Zowel tegen Aston Villa (1-3) als tegen Brighton (1-1) gebeurde dat met het hoofd. Tegen The Villans lag hij met een lange ren - zijn handelsmerk - ook aan de basis van de derde goal. Ezri Konsa kon niet anders dan aan de noodrem trekken. Penalty, en Jorginho deed de rest.

In Italië leerde Romelu Lukaku zijn lichaam ook gebruiken met de rug naar doel, waardoor hij een onontbeerlijk aanspeelpunt is voor een ploeg die wil opschuiven. Op die manier fungeert hij ook vaak als lanceerplatform: tegen Brighton zette hij zo onder meer Hudson-Odoi en N'Golo Kanté op weg naar doel, ook al hijgen er op zulke momenten twee verdedigers in zijn rug.

Een aantal analisten aan de andere kant van het Kanaal wezen er al op, en terecht: als dit Chelsea wil meedoen voor de titel, heeft het Lukaku nodig. Broodnodig. Aan de mensen die even in de waan waren dat dit niet het geval was: think again!

7-0 tegen Norwich, 0-3 op Newcastle en vooral: 0-3 op Leicester City. Toen Romelu Lukaku eerder dit seizoen uitviel met een enkelblessure, viel op hoe vlot Chelsea scoorde. Plots leken de Blues, zónder onze landgenoot, op toerental te komen.Maar een en ander moet in de context geplaatst worden. Norwich en Newcastle bengelen niet voor niets onderin de Premier League. Bovendien kwamen de doelpunten van infiltrerende spelers, zoals Mason Mount, Callum Hudson-Odoi en Reece James, of van strafschopnemer bij uitstek Jorginho.Kai Havertz, die Lukaku verving, vond alleen tegen Burnley (1-1) de weg naar de netten. De ranke Duitser, vorig seizoen nog de held van de Champions Leaguefinale tegen Manchester City, is uiteraard niet hetzelfde type als Romelu Lukaku.Het is eigenlijk eenvoudig: in de fysieke Premier League, waar ploegen vaak met vijf achterin spelen, heb je er baat bij als je voorin iemand met de nodige présence kan neerzetten. Een tank, werd dat vroeger weleens oneerbiedig genoemd.Lukaku heeft die fysieke aanwezigheid en bovendien scoort hij op alle mogelijke manieren. Zowel tegen Aston Villa (1-3) als tegen Brighton (1-1) gebeurde dat met het hoofd. Tegen The Villans lag hij met een lange ren - zijn handelsmerk - ook aan de basis van de derde goal. Ezri Konsa kon niet anders dan aan de noodrem trekken. Penalty, en Jorginho deed de rest.In Italië leerde Romelu Lukaku zijn lichaam ook gebruiken met de rug naar doel, waardoor hij een onontbeerlijk aanspeelpunt is voor een ploeg die wil opschuiven. Op die manier fungeert hij ook vaak als lanceerplatform: tegen Brighton zette hij zo onder meer Hudson-Odoi en N'Golo Kanté op weg naar doel, ook al hijgen er op zulke momenten twee verdedigers in zijn rug.Een aantal analisten aan de andere kant van het Kanaal wezen er al op, en terecht: als dit Chelsea wil meedoen voor de titel, heeft het Lukaku nodig. Broodnodig. Aan de mensen die even in de waan waren dat dit niet het geval was: think again!