Trabzon, een kosmopolitische havenstad aan de Zwarte Zee, op de oude zijderoute tussen oost en west, leeft op de hartslag van haar bevolking. Aan de rand van de zee, niet ver van de luchthaven, staat een Turkse vlag en prijkt op een spandoek de leuze: 'Ik ben fier om Turk te mogen zijn.' Trabzon ligt aan de voet van een vesting uit de Byzantijnse periode. Grote stukken van de oude Romeinse stadsmuren bleven bewaard.
...

Trabzon, een kosmopolitische havenstad aan de Zwarte Zee, op de oude zijderoute tussen oost en west, leeft op de hartslag van haar bevolking. Aan de rand van de zee, niet ver van de luchthaven, staat een Turkse vlag en prijkt op een spandoek de leuze: 'Ik ben fier om Turk te mogen zijn.' Trabzon ligt aan de voet van een vesting uit de Byzantijnse periode. Grote stukken van de oude Romeinse stadsmuren bleven bewaard. Rond het Atatürkplein in het centrum is er veel beweging. Het is er fijn om te kuieren tussen de kleurrijke winkels met kleren, tapijten en kitscherige decoraties. Het constante geluid van de toeterende dolmus, kleine witte stadsbusjes die passagiers wegbrengen, krijg je er gratis bij. Het plein zelf wordt overschaduwd door grote bomen en het standbeeld van de onvermijdelijke Mustafa Kemal Atatürk, de grondlegger van de Turkse republiek en eerste president, die de taferelen vanop zijn sokkel onverstoorbaar aanschouwt. Mensen laten hier hun schoenen poetsen, drinken de traditionele thee op een van de terrasjes of eten een altijd smakelijke kebab of köfte, terwijl de echte zoetekauwen liever hun hart ophalen aan baklava of ander zoet gebak. In de oude stad ligt ook het nostalgische voetbalmuseum, dat uitpakt met verwijzingen naar de succesperiode in de jaren 70 en 80, toen Trabzonspor zes keer het kampioenschap in de Süper Lig won. Sinds de oprichting van de Süper Lig en de invoering van professioneel voetbal in 1959 gingen negen op de tien titels naar Istanbul: Galatasaray (22 titels), Fenerbahçe (19), Besiktas (16) en meer recent Basaksehir (1). Slechts twee clubs daagden hen succesvol uit en grepen tijdelijk de sportieve macht: Trabzonspor en Bursaspor, voor het laatst in het seizoen 2009/10. Trabzonspor probeert dat nu opnieuw. Een belangrijke factor in het huidige succes is zakenman Ahmet Agaoglu (64), in 2018 verkozen als voorzitter nadat hij tussen 2000 en 2002 al vicevoorzitter was. Hij is ook een begenadigd golfer, fungeerde een tijd als voorzitter van de Turkse golfbond en organiseerde ooit een toernooi in Antalya waarbij hij Tiger Woods overhaalde om mee te doen. En sinds juli dit jaar staat Agaoglu ook aan het hoofd van de Turkse profliga. De voorzitter waarschuwt graag voor overdreven euforie: 'Ik draai hier al lang mee en ken als geen ander de hooggespannen verwachtingen. Sinds 2002 koesterde ik de droom om deze club te leiden. Ik moest zestien jaar wachten om mijn wens werkelijkheid te zien worden. De club stond toen op de rand van het bankroet. Op twee jaar tijd ruimde ik bijna alle schulden op, 80 tot 85 procent van mijn tijd spendeerde ik aan de redding. Ik moest er vooral voor zorgen dat de fans en onze gemeenschap werden betrokken bij die strijd. Met gunstig gevolg, want plots steeg ons toeschouwersgemiddelde van 13.000 naar 31.000. Op amper een jaar tijd verhoogden we onze merchandisingsinkomsten met 315 procent. Een mooi begin voor onze inhaalbeweging.' Trabzonspor heeft overal ter wereld aanhangers. Agaoglu schat dat de club 9 à 10 miljoen volgers telt, ook in Istanbul. 'Trabzon is nu eenmaal anders', gaat de president voort. 'Als hier een nieuwe speler aankomt op de luchthaven, staat er altijd volk om hem op te wachten. Ons uitvak op verplaatsing zit steeds vol. Trabzonspor is de stem van het volk. Wij staan voor revolutie. Veel mensen kregen hier erkenning die ze lang niet hadden van de natie, een eigen identiteit. Dat gevoel leeft hier fel, die reactie tegen het imperialisme en de gevestigde orde. Ik ben er zeker van dat er bij een eventuele titel wel honderdduizend mensen op straat zullen feesten. Bij een succes is iedereen zó gelukkig, dat kun je met geen woorden beschrijven. Door de hartstocht en de emotie van onze fans zijn wij een beetje het Napoli van Turkije. Ook Napoli voert een strijd, tegen het noorden van Italië. Ik was erbij in 1991 toen Diego Maradona de titel vierde en het volk uitgebreid bedankte. Die identificatie bleef me voor altijd bij.' Hoe diepgeworteld het fanatisme zit, wil de voorzitter graag illustreren met een treffend voorbeeld. 'Ik wilde recent uitchecken uit een hotel, toen een koppeltje van hooguit 25 jaar oud me tegenhield. Ze raakten zo in vervoering door mijn aanwezigheid dat ze me om een selfie vroegen. Ook in pandemietijden kon ik hun verzoek onmogelijk weigeren, zo hartelijk waren de complimenten voor de club en ons team. Alleen waren ze in hun enthousiasme hun baby van amper 42 dagen, die lag te slapen, vergeten aan de receptiebalie. Het bewijs dat hun liefde voor Trabzonspor even boven alles ging en de emoties overheersten. Kun je dan begrijpen waarom mijn verantwoordelijkheidszin zo groot is?' Agaoglu slaagde erin om routiniers als Gervinho (34) en Marek Hamsik (34) en mannen met Serie A-ervaring zoals Andreas Cornelius (28) en Stefano Denswil (28) naar Trabzon te lokken. 'Ons motto luidt: het juiste geld voor de juiste spelers', zo klinkt het open en eerlijk. 'De clubs uit Istanbul betalen zeker vier tot vijf keer meer dan wij. Ons jaarlijks spelersbudget bedraagt momenteel 23 miljoen euro, bij de andere topclubs mag je uitgaan van 70 tot 90 miljoen euro. Hamsik tekende hier voor het project en onze filosofie. Daarmee konden we hem overhalen, niet enkel met geld. Ook hij ziet parallellen met Napoli, door de reacties en de warmte van onze mensen.' De Slovaakse centrale middenvelder bevestigt dat. 'Ik koester dezelfde droom als zij: ooit eens kampioen worden', lacht de voetballer met de typische hanenkam. 'Zo'n volksfeest wil ik niet missen.' Ook Denswil raakte snel onder de indruk. 'Hun honger naar succes is zo groot', zegt de ex-speler van Club Brugge. 'Je merkt aan alles dat het recht uit hun hart komt, echte clubliefde. De fans geven met hun beleving een extra portie adrenaline aan de spelers. Soms denk ik op het veld: ze zijn knettergek!' Hij grijnst: 'Ik hou daar wel van.' We maken het zelf ook mee in het stadion, waar de avond van het thuisduel tegen Gaziantepspor de verkeersaders snel dichtslibben en alles uitdraait op een regelrechte chaos. Mannen in ontbloot bovenlijf staan rechtop in pick-ups, andere wagens negeren alle verkeersregels en parkeren waar het hen uitkomt. In de arena, vernoemd naar clubicoon, doelman en oud-trainer Senol Günes (69), zien en horen we de bijzonder fanatieke aanhang. Scherp gefluit wordt afgewisseld met luide aanmoedigingen. Vooral minuut 61, een verwijzing naar de postcode en het cijfer van de nummerplaten van Trabzon, zorgt voor een aparte sfeer met veel lichtjes van de smartphones. Na de 3-0-zege wagen de spelers het om direct naar binnen te gaan, maar ze worden gesommeerd om terug te keren naar de middencirkel voor de kolbasti, de traditionele dans die hoort bij het vieren van een overwinning. Het is een opzwepende dans, de rebellie tegen de grote steden en de gevestigde orde zit bij Trabzonspor in het DNA. De voorzitter geniet. Hij is blij met de gevoerde transferpolitiek - Alexander Sørloth, ex-Gent, werd in september 2020 nog voor 21 miljoen euro verkocht aan RB Leipzig. 'Onze ambitie durf ik gerust uit te spreken', zegt hij. 'Dat is de titel. Het moeilijkste is echter: wat erna? Onze supporters en de bevolking zijn nooit tevreden. Ze willen altijd meer, want ze laten zich leiden door hun emoties. Als we winnen, zijn ze uitzinnig. Maar ik moet anders denken: hoe gaan we die bonussen betalen en de kern samenhouden? Want door de CL zullen we een strategie moeten zoeken voor duurzaam succes. Het zal er dus op aankomen om stabiliteit te vinden.' Daarvoor kijken ze bij Trabzonspor naar hun coach. Abdullah Avci (58) verving in november vorig jaar Eddie Newton. Bij zijn aantreden bengelde de ploeg rond de degradatieplaatsen. Een fiasco dreigde, na slechts één zege in acht wedstrijden; een dramatische reeks die volgde op een prima tweede plaats in het seizoen 2019/20. Avci, een gewezen aanvaller, zorgde voor de totale ommekeer. Naast supercupwinst (2-1 tegen Basaksehir) volgde een vierde plaats en deelname aan de voorrondes van de Conference League. Een plaatsje in de groepsfase werd hen logischerwijze ontnomen door AS Roma, maar Avci treurde niet en focuste liever op de eigen Süper Lig. Trabzonspor zag een indrukwekkende reeks van 27 ongeslagen duels, beëindigd worden door Antalyaspor (2-1) op de 16e speeldag. Een pletwals, die deed terugdenken aan het vorige clubrecord van 26 partijen zonder nederlaag uit 1995. Ook opvallend: de smeltkroes van dertien verschillende nationaliteiten in de A-kern van 29 spelers. Die culturen en talen in de kleedkamer lijken wel een afspiegeling van Trabzon als gemeenschap, waar iedereen welkom is. Avci ontvangt ons in zijn ruime kantoor, waar hij naar eigen zeggen heel bewust een kader leeg liet naast de ploegfoto's die verwijzen naar de zes titels (de laatste in 1983/84) en de deelname aan de Champions League in 2010/11 met Senol Günes als trainer. Avci, voormalig bondscoach van de Turkse U17 die in 2005 Europees kampioen werden, heeft ervaring te koop door zijn passages bij Basaksehirspor en Besiktas. Met behulp van een tolk legt de succescoach uit dat de voetbalmethode van Pep Guardiola hem inspireert, terwijl de diepe emoties hem doen denken aan Boca Juniors. 'De stad heeft succes nodig, het kan zelfs de economie aanzwengelen', oordeelt hij. 'Maar de Turkse competitie is heel moeilijk en vraagt veel dynamiek. Vorig seizoen hadden we het jongste team van de reeks, daarom hadden we nood aan meer ervaren spelers. Voorlopig lukt dat plan aardig. We staan momenteel zeker op onze plaats, maar moeten deze goede cadans behouden. Ik hou van een stevige organisatie, weinig ruimte tussen de linies en sterk zijn op stilstaande fasen. Mijn filosofie is gebaseerd op balbezit, waarbij ik als voormalig jeugdopleider vooral geïnteresseerd ben in de spelintelligentie van mijn spelers. Hoe slagen ze erin om altijd een stap sneller te denken en te handelen dan hun rechtstreekse tegenstanders? Ik gaf het team een energiestoot en hoop een aparte sfeer te creëren die voor een mooie toekomst kan zorgen. Met onze transfers toonden we aan dat we kampioen kunnen spelen. We hopen nu vooral op continuïteit.'