Voetbal is oorlog. En wanneer twee landen op de groene rechthoek tegenover elkaar staan die een conflictueus verleden delen, dan liegen de krantenkoppen er niet om. Argentinië en Groot-Brittannië vochten in de lente van 1982 een bittere oorlog uit over de Islas Malvinas of de Falkland Islands voor de Argentijnse kust. Het Verenigd Koninkrijk trok aan het langste eind. Wanneer op het WK van 1986 Argentinië en Engeland elkaar in de kwartfinales treffen, hun eerste onderlinge duel sinds de Falklandoorlog, is de inkt van de krantenpagina's plots weer gemengd met bloed.
...

Voetbal is oorlog. En wanneer twee landen op de groene rechthoek tegenover elkaar staan die een conflictueus verleden delen, dan liegen de krantenkoppen er niet om. Argentinië en Groot-Brittannië vochten in de lente van 1982 een bittere oorlog uit over de Islas Malvinas of de Falkland Islands voor de Argentijnse kust. Het Verenigd Koninkrijk trok aan het langste eind. Wanneer op het WK van 1986 Argentinië en Engeland elkaar in de kwartfinales treffen, hun eerste onderlinge duel sinds de Falklandoorlog, is de inkt van de krantenpagina's plots weer gemengd met bloed. Op die hete namiddag in het Aztekenstadion van Mexico-Stad is daar echter weinig van te merken. Het publiek is vredelievend, de sfeer is ontspannen en wanneer de spelers elkaar voor de aftrap een hand geven, kan er hier en daar zelfs een kameraadschappelijk schouderklopje af. Oorlog? Welnee! Alleen enkele Engelse verdedigers wanen zich nog in de loopgraven. Ze beseffen dat het grote gevaar van een kleine Argentijn zal komen, Diego Armando Maradona, en ze zijn vastbesloten om dat gevaar aan banden te leggen. Met alle mogelijke middelen. Vooral Terry Fenwick ontpopt zich tot Maradona's kwelgeest. Voeten, knieën, vuisten, ellebogen... ze belanden allemaal wel ergens op het lichaam van de pocketspits. Naar moderne maatstaven zou Fenwick van het veld gestuurd zijn. Niet eenmaal, maar een keer of drie. Het eerste bedrijf is niet veel soeps. Geen van beide ploegen vindt een gaatje in het pantser van de tegenstander. De tweede helft is vijf minuten oud wanneer Maradona zijn tijd gekomen acht. De handsbalgoal is een van de beruchtste uit de WK-historie geworden, maar de eerlijkheid gebiedt om te vermelden dat de opbouw naar dat doelpunt van grote klasse getuigt. De kleine nummer 10 krijgt links van het centrum een pass van Julio Olarticoechea. Hij glijdt langs een eerste Engelsman, duikt behendig tussen twee anderen door en wanneer hij het halvemaantje bereikt en nog eens twee verdedigers hem staan op te wachten, tikt hij de bal kort naar rechts, naar Jorge Valdano. Die mist zijn controle, het leer springt omhoog en Steve Hodge geeft er een wilde trap op. Met een hoge boog zeilt de bal achterwaarts richting penaltypunt, waar de doorgelopen Maradona in duel gaat met doelman Peter Shilton. Aan de ene kant: Diego Maradona, 1m65. Aan de andere kant: Peter Shilton, 1m85 en grijparmen. Maar de geblokte Argentijn is op volle snelheid, schudt een enorme détente uit zijn gespierde dijen en veert hoog op. Shilton reikt met de rechterarm, maar komt te kort. De bal gaat over hem in het net. Protest bij de Engelsen! Maar waarom? Het livecommentaar op de BBC is die dag van de eminente Barry Davies. Hij vraagt zich af: stond Maradona soms buitenspel? De bal kwam toch van Hodge, een verdediger? De herhalingen volgen. De vraag blijft dezelfde: waar zou hij precies offside gestaan hebben? Pas dan dringt het tot Davies door dat er wat anders aan de hand is - no pun intended. Wie de beelden goed bekijkt, ziet dat Maradona zijn sprong kracht bijzet met de armen. Hij knikt naar de bal, maar het is zijn linkerhand, die op gelijke hoogte is als zijn hoofd, die het leer raakt. De spelers hebben het gezien, de Tunesische arbiter Ali Ben Nasser niet. Maradona loopt juichend naar de zijlijn, kijkt twee keer kort opzij om te checken of de ref zich niet bedenkt en loopt dan door. Het lijkt eindeloos te duren voor zijn ploegmaats bij hem komen, ook zij hebben getwijfeld. Maar het staat wel degelijk 1-0. In een persconferentie zou de gelovige Maradona het bedrog toegeven. Hij zei dat de goal voor de helft gemaakt was door 'de hand van God'. Nog later zou hij verklaren dat hij doorging met het vieren van de goal omdat hij het een rechtvaardige revanche vond voor de Malvinas. Maar toen had de cocaïne misschien al haar werk gedaan. Vijf minuten na de handsbal scoort Maradona nóg een legendarisch doelpunt, misschien wel het mooiste dat ooit op een WK te zien was. Kwam het eerste er door toedoen van de hand van God, dan is het tweede er ontegensprekelijk eentje van Gods geniale voeten. Rechts van de middencirkel, zowat vijf meter op de eigen helft nog, krijgt Pluisje de bal toegespeeld. Hij staat dan nog met het gezicht naar het eigen doel, maar met een Zidane-achtige pirouette zet hij twee man in de wind en trekt hij zich op gang over rechts. Hij snelt weg van een eerste tegenstander en snijdt voorlangs de tweede naar binnen. Op volle snelheid is hij nu, terwijl de bal toch aan zijn voet lijkt te kleven. Net buiten het strafschopgebied degradeert hij de bespottelijke Fenwick tot een standbeeld. Shilton komt zijn kleine rechthoek uit, terwijl ook linksback Terry Butcher Maradona ei zo na nog te pakken krijgt. Maar met een ultieme sleepbeweging weet die tussen beiden door te glijden en terwijl hij getackeld wordt kan hij de bal, al vallend, binnenkantje links, in het lege doel schieten. Barry Davies toont zich, ondanks de frauduleuze openingsgoal, genadig bij zoveel gratie: ' You have to say that's magnificent. Pure football genius!' De match is dan in feite gespeeld. De Engelsen zijn onmachtig om nog veel terug te doen. Tien minuten voor tijd kopt Gary Lineker van dichtbij de aansluitingstreffer binnen. Met die goal voor de statistieken wordt hij topschutter van dit WK. Een magere troost voor de Engelsen.