Plots staat hij op het veld. Hij staat er écht. Sjeik Fahad Al-Ahmad Al-Sabah, de broer van de emir van Koeweit, stapt in de 75e minuut van de WK-wedstrijd tussen Frankrijk en Koeweit het veld op van het Estadio José Zorrilla in Valladolid. Een imposant figuur in lange gewaden, met een hoofddoek in rood-witte kleuren en een flinke knevel onder de neus. De verbaasde Guardia Civil laat hem zomaar passeren. De commotie aan de zijlijn is groot, de spelers noch de technische staf van beide ploegen kunnen vatten wat er gebeurt. De sjeik stapt op de scheidsrechter af en vernielt daarmee voor decennia de reputatie van het Koeweitse voetbal.

De Koeweiti hebben een fluitsignaal gehoord. De sjeik eist dat het doelpunt geannuleerd wordt.

Kamelen

Nu staat Koeweit ergens rond plaats 175 op de FIFA-ranglijst, in de buurt van landen als Saint Lucia en Papoea Nieuw-Guinea, maar in het begin van de jaren 80 is het een fiere vaandeldrager van het Aziatische voetbal.

In de WK-kwalificaties van Azië/Oceanië wint Koeweit de zware finalepoule, voor Nieuw-Zeeland, China en Saudi-Arabië. De beide confrontaties met de Kiwi's zijn incidentrijk. Voor de wedstrijd in Auckland dragen enkele jonge fans van Nieuw-Zeeland een spandoek over het veld met de tekst ' stick to ya camels' ( blijf bij jullie kamelen). De thuisploeg komt op voorsprong, maar de Koeweiti lachen het laatst, want met een controversiële penalty maken ze gelijk en nadat het spel tien minuten heeft stilgelegen omdat een supporter het veld is opgelopen, kopt Yacoub in de laatste minuut de 1-2 binnen.

© BELGAIMAGE

In eigen huis tonen de Koeweiti hun zin voor humor door op de atletiekpiste rond het veld een kudde kamelen te laten paraderen. Nieuw-Zeeland komt weer op voorsprong (1-2) maar opnieuw is het een kopbal in de laatste minuut die Koeweit over de streep trekt.

Poule des doods

De trip naar Spanje wordt met veel vertrouwen aangevat. Het voetbal van Koeweit is fris van de lever. Het land beschikt over een generatie van getalenteerde balkunstenaars die onder de deskundige leiding staan van de legendarische Braziliaan Carlos Alberto Parreira, die in 1978 zijn landgenoot Mário Zagallo is opgevolgd, ook al een grootheid.

Tegen 1982 heeft Koeweit al een aardig palmares bijeen gespeeld. Vier keer op rij heeft het de Golf Cup gewonnen, in 1980 veroverde het de Azië Cup door in de finale Zuid-Korea te verslaan (3-0), en in datzelfde jaar bereikte het op de Olympische Spelen in Moskou de kwartfinales.

Op het WK wordt Koeweit in een vreselijk moeilijke groep geloot, met Tsjechoslovakije, de Europese kampioen van 1976, met Frankrijk, dat in 1984 Europees kampioen zou worden, en met Engeland, dat net zes jaar op rij de Europacup 1 gewonnen heeft (1x Aston Villa, 2x Nottingham Forest, 3x Liverpool). Dat zou men nu terecht 'de poule des doods' noemen.

Desalniettemin is het vertrouwen bij de Koeweiti groot. De fans hebben zelfs het gevoel dat Al Azrag (de Blauwe) voor de verrassing van het toernooi kan zorgen en doorstoten naar de tweede ronde.

Het begin is behoorlijk. Tegen Tsjechoslovakije komt Koeweit nog wel op achterstand door een penalty van Antonin Panenka - die voor de gelegenheid niet zijn trademark uit 1976 gebruikt en de bal gewoon zuiver in de hoek schiet - maar een afstandsraket van golden boyAl-Dakhil in de tweede helft zorgt voor een puntendeling.

Het debuut van de Koeweiti biedt hoop. Ze beseffen dan nog niet dat de tweede wedstrijd, tegen Frankrijk, op een pijnlijke blamage zal uitdraaien door toedoen van één man.

Consternatie

De Fransen hebben hun eerste match verloren tegen Engeland (1-3). De gouden generatie met Michel Platini, Alain Giresse en Jean Tigana herpakt zich evenwel en speelt de Koeweiti - voor de gelegenheid niet in blauwe maar in rode shirts - van het kastje naar de muur. Koeweit ondervindt plots dat dit nog een ander paar mouwen is dan een Aziatische of een Golf Cup. In het begin van de tweede helft staat het al 3-0 en kunnen ze hun hoop op kwalificatie opbergen. De goal van Al-Buloushi zou een mooie eerredder zijn, ware het niet dat die eer een minuut later al te grabbel wordt gegooid.

Michel Platini probeert de tackle van een Koeweiti te ontwijken., BELGAIMAGE
Michel Platini probeert de tackle van een Koeweiti te ontwijken. © BELGAIMAGE

Platini stuurt Giresse diep, duidelijk geen buitenspel. Even klinkt er een fluitje vanop de tribunes. Een Koeweitse verdediger aarzelt een fractie van een seconde, Giresse trapt de 4-1 binnen. Enkele roodhemden protesteren, maar de ref wijst naar de middenstip. Dan staat in de tribunes een man op, in oosterse gewaden en met een woeste blik onder de keffiyeh. Het is sjeik Fahad, hij doet teken naar de spelers dat ze van het veld moeten komen. Wanneer dat niet meteen gebeurt maakt hij een ander gebaar: ik kom zelf naar beneden. De Guardia Civil die aan de zijlijn staat, wijkt uiteen zoals de Rode Zee voor Mozes. Verwarring alom. De sjeik beent het veld op, meteen zwermen er fotografen rond hem. Bij de arbiter eist hij de annulering van het doelpunt. De Rus Miroslav Stoepar loopt naar zijn lijnrechter, die haalt de schouders op. Stoepar loopt terug naar het midden en besluit tot ... een scheidsrechtersbal. Het blijft 3-1. Waarop de sjeik voldaan zijn plaats in de tribune weer opzoekt. Consternatie bij de Fransen, de 30.000 toeschouwers in Valladolid, de miljoenen voor tv en zelfs bij coach Parreira.

Wat volgt heeft nog weinig belang. Frankrijk wint uiteindelijk toch met 4-1 via Maxime Bossis. De dartele voetballers van Koeweit verliezen nadien ook van Engeland (0-1). Met het schaamrood op de wangen maken ze dat ze wegkomen van het WK. De reputatie van het Koeweitse voetbal herstelt nooit meer van dit incident. Na de Golfoorlog (1990-1991) zakt ook het voetbal zelf helemaal weg.

Plots staat hij op het veld. Hij staat er écht. Sjeik Fahad Al-Ahmad Al-Sabah, de broer van de emir van Koeweit, stapt in de 75e minuut van de WK-wedstrijd tussen Frankrijk en Koeweit het veld op van het Estadio José Zorrilla in Valladolid. Een imposant figuur in lange gewaden, met een hoofddoek in rood-witte kleuren en een flinke knevel onder de neus. De verbaasde Guardia Civil laat hem zomaar passeren. De commotie aan de zijlijn is groot, de spelers noch de technische staf van beide ploegen kunnen vatten wat er gebeurt. De sjeik stapt op de scheidsrechter af en vernielt daarmee voor decennia de reputatie van het Koeweitse voetbal. Nu staat Koeweit ergens rond plaats 175 op de FIFA-ranglijst, in de buurt van landen als Saint Lucia en Papoea Nieuw-Guinea, maar in het begin van de jaren 80 is het een fiere vaandeldrager van het Aziatische voetbal. In de WK-kwalificaties van Azië/Oceanië wint Koeweit de zware finalepoule, voor Nieuw-Zeeland, China en Saudi-Arabië. De beide confrontaties met de Kiwi's zijn incidentrijk. Voor de wedstrijd in Auckland dragen enkele jonge fans van Nieuw-Zeeland een spandoek over het veld met de tekst ' stick to ya camels' ( blijf bij jullie kamelen). De thuisploeg komt op voorsprong, maar de Koeweiti lachen het laatst, want met een controversiële penalty maken ze gelijk en nadat het spel tien minuten heeft stilgelegen omdat een supporter het veld is opgelopen, kopt Yacoub in de laatste minuut de 1-2 binnen. In eigen huis tonen de Koeweiti hun zin voor humor door op de atletiekpiste rond het veld een kudde kamelen te laten paraderen. Nieuw-Zeeland komt weer op voorsprong (1-2) maar opnieuw is het een kopbal in de laatste minuut die Koeweit over de streep trekt. De trip naar Spanje wordt met veel vertrouwen aangevat. Het voetbal van Koeweit is fris van de lever. Het land beschikt over een generatie van getalenteerde balkunstenaars die onder de deskundige leiding staan van de legendarische Braziliaan Carlos Alberto Parreira, die in 1978 zijn landgenoot Mário Zagallo is opgevolgd, ook al een grootheid. Tegen 1982 heeft Koeweit al een aardig palmares bijeen gespeeld. Vier keer op rij heeft het de Golf Cup gewonnen, in 1980 veroverde het de Azië Cup door in de finale Zuid-Korea te verslaan (3-0), en in datzelfde jaar bereikte het op de Olympische Spelen in Moskou de kwartfinales. Op het WK wordt Koeweit in een vreselijk moeilijke groep geloot, met Tsjechoslovakije, de Europese kampioen van 1976, met Frankrijk, dat in 1984 Europees kampioen zou worden, en met Engeland, dat net zes jaar op rij de Europacup 1 gewonnen heeft (1x Aston Villa, 2x Nottingham Forest, 3x Liverpool). Dat zou men nu terecht 'de poule des doods' noemen. Desalniettemin is het vertrouwen bij de Koeweiti groot. De fans hebben zelfs het gevoel dat Al Azrag (de Blauwe) voor de verrassing van het toernooi kan zorgen en doorstoten naar de tweede ronde. Het begin is behoorlijk. Tegen Tsjechoslovakije komt Koeweit nog wel op achterstand door een penalty van Antonin Panenka - die voor de gelegenheid niet zijn trademark uit 1976 gebruikt en de bal gewoon zuiver in de hoek schiet - maar een afstandsraket van golden boyAl-Dakhil in de tweede helft zorgt voor een puntendeling. Het debuut van de Koeweiti biedt hoop. Ze beseffen dan nog niet dat de tweede wedstrijd, tegen Frankrijk, op een pijnlijke blamage zal uitdraaien door toedoen van één man. De Fransen hebben hun eerste match verloren tegen Engeland (1-3). De gouden generatie met Michel Platini, Alain Giresse en Jean Tigana herpakt zich evenwel en speelt de Koeweiti - voor de gelegenheid niet in blauwe maar in rode shirts - van het kastje naar de muur. Koeweit ondervindt plots dat dit nog een ander paar mouwen is dan een Aziatische of een Golf Cup. In het begin van de tweede helft staat het al 3-0 en kunnen ze hun hoop op kwalificatie opbergen. De goal van Al-Buloushi zou een mooie eerredder zijn, ware het niet dat die eer een minuut later al te grabbel wordt gegooid. Platini stuurt Giresse diep, duidelijk geen buitenspel. Even klinkt er een fluitje vanop de tribunes. Een Koeweitse verdediger aarzelt een fractie van een seconde, Giresse trapt de 4-1 binnen. Enkele roodhemden protesteren, maar de ref wijst naar de middenstip. Dan staat in de tribunes een man op, in oosterse gewaden en met een woeste blik onder de keffiyeh. Het is sjeik Fahad, hij doet teken naar de spelers dat ze van het veld moeten komen. Wanneer dat niet meteen gebeurt maakt hij een ander gebaar: ik kom zelf naar beneden. De Guardia Civil die aan de zijlijn staat, wijkt uiteen zoals de Rode Zee voor Mozes. Verwarring alom. De sjeik beent het veld op, meteen zwermen er fotografen rond hem. Bij de arbiter eist hij de annulering van het doelpunt. De Rus Miroslav Stoepar loopt naar zijn lijnrechter, die haalt de schouders op. Stoepar loopt terug naar het midden en besluit tot ... een scheidsrechtersbal. Het blijft 3-1. Waarop de sjeik voldaan zijn plaats in de tribune weer opzoekt. Consternatie bij de Fransen, de 30.000 toeschouwers in Valladolid, de miljoenen voor tv en zelfs bij coach Parreira. Wat volgt heeft nog weinig belang. Frankrijk wint uiteindelijk toch met 4-1 via Maxime Bossis. De dartele voetballers van Koeweit verliezen nadien ook van Engeland (0-1). Met het schaamrood op de wangen maken ze dat ze wegkomen van het WK. De reputatie van het Koeweitse voetbal herstelt nooit meer van dit incident. Na de Golfoorlog (1990-1991) zakt ook het voetbal zelf helemaal weg.